اروپا نمی تواند به عقب برگردد باید یاد بگیرد که بدون آمریکا زندگی کند

پس از فروپاشی اعتماد اروپا به تعهد ایالات متحده به منافع و ارزش های مشترک، روابط ترانس آتلانتیک در نقطه اوج قرار دارد. تنش‌های حاصل از نیروهایی که پیش از دو دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ در حال بازی بودند، ریشه‌دارند و علی‌رغم شکست‌های میان‌دوره‌ای، فراتر از او ادامه خواهند داشت. بازگشتی به آنچه قبلا وجود داشت وجود ندارد.

گذار در حال انجام مستلزم چشم انداز، جاه طلبی و ریسک از سوی رهبران برای بازتعریف نقش اتحادیه اروپا در امور جهانی است. این نکته در یک پانل اخیر در مورد روابط فراآتلانتیکی که توسط مؤسسه کلینتون UCD در آکادمی سلطنتی ایرلند سازماندهی شد بیان شد. مسیر ترجیحی مورد بحث از طریق یک انترناسیونالیسم لیبرال بازسازی شده است. این توافق بر پیوند با کانادا، نروژ و ایسلند، روابط جدید با بریتانیا، روند سریع گسترش برای اوکراین و روابط جدید با بازیگران بین المللی مانند ژاپن و کشورهای آسه آن متکی است.

نیاز به پیوندهای قوی تر اتحادیه اروپا و آفریقا ذکر نشده است.

آیا اتحادیه اروپا می تواند ابرقدرتی مانند آمریکا یا چین باشد؟ اگر نه، چگونه می توان قدرت جمعی آن را برای بهینه سازی نقاط قوت خود بسیج کرد؟ آیا منافع آن در وابستگی متقابل اقتصادی و امنیت، آن را به سمت نوعی «غرب» تنظیم‌شده و با مرزهای محکم‌تر، که نماینده 12 درصد مردم جهان است، می‌کشاند؟ طبق گزارش آکسفام، نخبگان کوچک اقتصادی همچنان بیشتر منابع زمین را کنترل می کنند و عمدتا مسئول خرابی آب و هوا هستند.

یا اینکه آیا می‌توان ثروت و منابع مدنی غرب را بسیار بیشتر به روی اکثریت ۸۸ درصدی دولت‌های جهان و مردمی که خواستار سهم‌های برابر بیشتر از کالاهای آن هستند باز کرد؟ آیا این با ارزش های اتحادیه اروپا همخوانی بیشتری ندارد؟

رهبران اروپایی برای ارائه چشم‌انداز و جاه‌طلبی لازم - بدون ذکر خطر - مجهز نیستند، زیرا آنها با انتقال‌های سیاسی بزرگ بالقوه خودشان، به‌ویژه در انتخابات آتی اسپانیا، فرانسه، آلمان و ایتالیا روبرو هستند. اگر این انتخابات احزاب راست افراطی را به قدرت برساند، ادغام اروپا را مختل کرده و از کار می‌اندازد - و/یا از مکانیسم‌های فراملی آن برای دنبال کردن اهداف کاملا متفاوت‌تر در راستای اهداف ترامپ و پوتین استفاده می‌کند.

رهبران غربی در مورد پایان جنگ روسیه و اوکراین بین کسانی که طرفدار برخورد با رژیم پوتین هستند و اروپایی‌هایی که می‌خواهند با آن مذاکره کنند یا آن را شکست دهند، به شدت اختلاف نظر دارند.

اگر قرار است آزادی های ما حفظ شود، اروپا باید در مقابل ترامپ بایستد

احزاب راست میانه و چپ میانه که در 40 سال گذشته ادغام اروپا را هدایت کردند، که همزمان با پذیرش مشترک آنها از سیاست های بازار محور در پس جهانی شدن است، با چالشی جدی مواجه است. متعاقب آن تهی شدن سیاست دموکراتیک، زمانی که احزاب از شهروندان به سمت مدیریت متناوب – اما نه بدیل – دولتی سیاست های نئولیبرالی دور شدند، به وجود آمد. آنها با نابرابری های اجتماعی ناشی از آن مقابله نکردند که تحرک اجتماعی را برای نسل های جوانی که اکنون در سراسر جهان علیه این محرومیت اعتراض می کنند، بسته است.

میریام گونزالس دورانتز، بنیانگذار یک حزب جدید میانه‌روی اسپانیا، می‌گوید این احزاب "عادت تماشای مشکلات را به جای پرداختن به آنها در خود ایجاد کرده‌اند." در حالی که «میانه روها به حباب های بی شماری عقب نشینی کرده اند... افراط گرایان ظاهر می شوند. به احزاب می پیوندند. سالن ها را پر می کنند. کمپین می کنند. استخدام می کنند. پست می گذارند. اعتراض می کنند. سازماندهی می شوند. و مهمتر از همه، پول زیادی از کمک کنندگان می گیرند.

آنها شبکه‌هایی از بنیادها، اتاق‌های فکر، افراد ثروتمند و شبکه‌های کانال‌های ارتباطی جدیدی ایجاد کرده‌اند تا اطمینان حاصل کنند که نظرات سیاسی خود شنیده می‌شوند.» او نتیجه می‌گیرد که «افراطی‌ها با ذوق از دموکراسی برای ترویج دیدگاه‌های خود استفاده می‌کنند، در حالی که میانه‌روها آنها را به آن واگذار کرده‌اند».

او انترناسیونالیسم راست افراطی را هدف قرار می دهد و می خواهد ببیند میانه روها دوباره سازماندهی می شوند و به رقابت سیاسی می پردازند – چیزی که گفتن آن آسان تر از انجام آن است. ماکرونیسم در فرانسه از نظر سازمانی در یک دولت نابسامان کار خود را ترک می کند، زیرا نتوانست جنبش ملی و فراملی را که در سال 2017 به دیگر اروپایی ها وعده داده بود ایجاد کند.

"این به ما بستگی دارد": دولت باید در داخل اتحادیه اروپا تلاش کند تا مسیر بازگشت احتمالی بریتانیا را هموار کند

در همین حال، انترناسیونالیسم دموکراتیک در چپ و مرکز توسط لیبرال‌های جوان در محیط‌های اقتدارگرا دوباره کشف و ابداع می‌شود، زیرا این نسل جدید فعالان با اشکال و روش‌های جدیدی آزمایش می‌کنند. همانطور که گوردون براون، نخست وزیر سابق بریتانیا در گزارش سازمان ملل اشاره می کند، آنها انترناسیونالیسم خاص خود را دارند، عمدتا آنلاین - از صربستان تا مجارستان، تا فرانسه، آلمان، آلبانی، مصر، هند، بنگلادش، اندونزی، کنیا، مراکش و نپال. او در پایان می‌گوید: «خود لیبرال دموکراسی اکنون در حال محاکمه است.

کتاب جدیدی از یکی دیگر از چهره‌های برجسته چپ سوسیال دموکرات بریتانیا، کلر آینزلی، این مشکل را در عنوان خود به رسمیت می‌شناسد، کنترل: چگونه آن را از دست دادیم و چگونه آن را پس بگیریم.

کنترل کلیدی است – از بالا به پایین، از پایین به بالا و به طور فزاینده ای از طریق فرمت های مستقیم دموکراتیک جدید.