از تفنگ تا پهپاد: آیا ارتش اسرائیل برای انقلاب تسلیحاتی بعدی آماده است؟ - نظر

در 24 فوریه 1525، ارتش فرانسه و امپراتوری چارلز پنجم در نبرد پاویا در شمال ایتالیا گرد هم آمدند. این نبرد که به عنوان یکی از نقاط عطف اصلی در تاریخ نظامی تلقی می شود، نشان داد که چگونه توازن قدرت از سواره نظام زرهی قرون وسطی به پیاده نظام مسلح به سلاح گرم تغییر می کند. پاویا اولین پیروزی اسلحه نبود و شمشیر یا سواره نظام را یک شبه ناپدید نکرد.

درسی که امروز اهمیت دارد این است که برتری تکنولوژیک نیز به انطباق روش‌های جنگی و آموزش بستگی دارد. امروز، حدود 500 سال پس از پاویا، به نظر می‌رسد که ما با یک انقلاب نظامی دیگر روبرو هستیم، انقلابی که ممکن است کم‌اهمیت به نظر برسد. سلاح شخصی که قرن‌ها بر میدان جنگ تسلط داشته است، ممکن است بخش عمده‌ای از مرکزیت خود را در عصر جدید جنگ از دست بدهد: هواپیماهای بدون سرنشین و پلت‌فرم‌های رباتیک که توسط انسان کار می‌کنند در حال تغییر از دارایی‌های تخصصی به ابزارهای رزمی رایج‌تر هستند.

این تغییر مستلزم نگاهی تازه به مهارت‌های اساسی هر سرباز است. در حالی که بسیاری از نبردها با سلاح‌های شخصی تاکنون در بردهای بین ده‌ها تا صدها متر رخ داده است، پهپادها به بخشی از آن اجازه می‌دهند تا مسافت‌های کیلومتری حرکت کنند. در برخی از ماموریت ها، جنگنده لزوما دشمن را با چشم خود نمی بیند یا لوله تفنگ را به سمت او نشانه نمی گیرد. او از راه دور عمل می کند، به یک صفحه نمایش نگاه می کند و یک پلت فرم دور را کنترل می کند.

در کنار حمله و نبرد نزدیک، او همچنین باید بتواند ابزارها را از راه دور کار کند. اهمیت این تغییر صرفا رسیدن یک سلاح دیگر نیست. همانند انقلاب‌های نظامی قبلی، آزمون در آموزش نیز نهفته است: چه زمانی باید قابلیتی که زمانی مختص متخصصان بود به مهارت اولیه سربازان عادی تبدیل شود؟ آیا اسرائیل همگام با انقلاب است؟ تقریبا به طرز متناقضی، این دقیقا برتری تکنولوژیکی عظیم اسرائیل است که می‌تواند به یک نقطه ضعف تبدیل شود. هواپیماهای بدون سرنشین ممکن است یک کارزار نسبتا جدید فن‌آوری باشند، اما در این جنگ نسبتا جدید نیستند.

ve. سوال این است که آیا اکوسیستم فناوری دفاعی اسرائیل به گسترش مهارت عملیاتی کردن آنها اهمیت کافی می دهد؟ در کنار توسعه پهپادهای بدون سرنشین و آموزش اپراتورهای حرفه‌ای، پرواز با پهپاد باید به عنوان یک مهارت اساسی سربازی در نظر گرفته شود، همتراز با استفاده از سلاح‌های شخصی. آزمون این است که آیا آموزش و تجهیزات برای نیروهای رزمی با سرعت پیشرفت فناوری مطابقت دارد یا خیر. سرمایه‌گذاری در پهپادهای پیشرفته و سیستم‌های رباتیک، هوش مصنوعی و ناوبری مهم است.

در عین حال، ما باید بررسی کنیم که آموزش اولیه هواپیماهای بدون سرنشین تا چه اندازه به همه سربازان رزمی فراتر از اپراتورهای اختصاصی می رسد. لازم نیست هر سربازی خلبان متخصص FPV شود، همانطور که هر سربازی یک تک تیرانداز یا یک اپراتور موشک ضد تانک نیست. اما مهارت اولیه هواپیماهای بدون سرنشین باید بخشی از آموزش هر سرباز باشد و باید از مهارت های پیشرفته اپراتورهای اختصاصی متمایز شود. در همین حال، در آن سوی مرز، دشمنان ما لزوما به آزمایشگاه های پیشرفته یا سیستم های چند میلیون دلاری برای توسعه قابلیت های پهپاد نیاز ندارند.

شبیه سازها می توانند تمرین گسترده را با هزینه نسبتا کم امکان پذیر کنند. چنین تمرینی جایگزین آموزش در میدان نمی‌شود، اما این سؤال را تشدید می‌کند که آیا ما زمان کافی را برای کسب مهارت عملی اختصاص می‌دهیم. در دنیایی که مهارت عملیاتی نیز از طریق ساعت‌ها تمرین به دست می‌آید، ارتشی که آموزش را به تعداد کمی از متخصصان محدود می‌کند ممکن است متوجه شود که دشمنانش آشنایی عملی بیشتری با یکی از مهم‌ترین فن‌آوری‌ها در میدان نبرد دارند، اما می‌دانیم که چگونه بسیاری از آزمایش‌کنندگان ما در میدان نبرد را توسعه می‌دهند. برای استفاده از dro ساده

nes در حال حاضر در دسترس است. خودمختاری آینده است، اما تا آن زمان چه کنیم؟ سرمایه گذاری اسرائیل در سیستم های خودمختار، هوش مصنوعی و روباتیک پیشرفته مهم و ضروری است. این فناوری‌ها به تغییر میدان جنگ ادامه خواهند داد. اما مسابقه به سوی پهپاد خودگردان کامل نباید به قیمت استفاده از پهپاد ارزان و ساده ای باشد که در حال حاضر وجود دارد. انقلاب باید از آموزش های اولیه آغاز شود. عملیات پهپادها و سکوهای روباتیک باید به بخشی جدایی ناپذیر از آموزش هر سرباز رزمی، از مراحل اولیه آموزش اولیه تبدیل شود.

نه یک دوره غنی سازی، نه یک مسیر تخصصی، و نه آموزش مختص به تعداد انگشت شماری از سربازان در هر شرکت، بلکه یک مهارت اساسی است، دقیقا همانطور که جنگنده ها یاد می گیرند امروز با سلاح شخصی خود کار کنند. آموزش پایه باید نقاط قوت و محدودیت های سکو، پرواز عملی و عملیات ایمن را پوشش دهد.

در کنار آن، هر یگان باید مشخص کند که به چه میزان توانایی عملیاتی پیشرفته نیاز دارد و بر این اساس پرسنل اختصاصی را آموزش دهد. ما همچنین باید این سوال ناراحت کننده را بپرسیم: آیا تخصیص ساعات آموزشی توسط ارتش اسرائیل هنوز هم با میدان نبرد آینده مطابقت دارد؟ برای پاسخ به آن، چارچوب های آموزشی انتخاب شده باید آموزش های پهپاد و رباتیک پیشرفته را خلبانی کنند، سهم آن در آمادگی یگان و تأثیر آن را بر اساس به روز رسانی ساعت های آموزشی یگان اندازه گیری کنند. یافته ها. تفنگ قرن بیست و یکم پانصد سال پیش، ارتش های اروپا باید تشخیص می دادند که

کلمه و پیک دیگر کافی نبودند. کسانی که این را فهمیدند ساختار، تجهیزات و آموزش ارتش های خود را با عصر سلاح گرم تطبیق دادند. امروز ما با آزمایش مشابهی روبرو هستیم. این انقلاب در آزمایشگاه های توسعه صنایع دفاعی تکمیل نخواهد شد. این تنها زمانی تکمیل خواهد شد که به پایگاه های آموزشی، میدان های تیراندازی، زمین های آموزشی و هر جوخه پیاده نظام برسد. سوال تنها این نیست که آیا ارتش اسرائیل می تواند بهترین پهپاد جهان را توسعه دهد یا خیر.

مهم این است که آیا با هواپیمای بدون سرنشین به عنوان تفنگ قرن بیست و یکم رفتار خواهد کرد: مهارت اولیه هواپیماهای بدون سرنشین را برای هر سرباز رزمی تعریف کنید، زمان آموزشی را به آن اختصاص دهید، و آزمایش کنید که به دست آمده است، درست مانند سلاح شخصی. راهکارهایی برای واحدهای رزمی