از سنای ایالات متحده گرفته تا کنست اسرائیل، انتخابات اعراب و مسلمانان راه‌هایی برای نفوذ به دست می‌آورند

از اولین مسلمان منتخب به سنای ایالات متحده که دستاوردهایی را برای احزاب تحت رهبری عرب در اسرائیل به ثبت رساند، انتخابات اخیر فرصت های جدیدی را برای جوامعی که مدت ها در سیاست ملی به حاشیه رانده بودند، باز کرده است.

در ایالات متحده، پیروزی عبدالالسید در میشیگان کمک کرد تا تعداد نامزدهای مسلمان انتخاب شده در کنگره به رکورد بالایی برسد. در اسرائیل، احزاب تحت رهبری عرب از انتخابات 27 اکتبر با کرسی های کافی برای تعیین بالقوه تشکیل دولت بعدی ظاهر شدند.

در حالی که جورجیو کافایرو، تحلیلگر، نتایج آمریکا را رد سیاست‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در قبال اسرائیل و جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران توصیف کرد، جیمز زوگبی، موسس و رئیس موسسه عرب آمریکایی، گفت که این دستاوردها منعکس‌کننده دهه‌ها سازمان‌دهی سیاسی است، با توجه به شتاب تازه‌ای در جنگ غزه.

در اسرائیل، نیو گوردون، دانشمند علوم سیاسی، گفت که خشم از جنگ و سایر مسائلی که بر فلسطینیان تأثیر می گذارد به افزایش مشارکت مردم کمک کرد، اگرچه او هشدار داد که نژادپرستی و طرد سیاسی می تواند تأثیر قانونگذاران عرب را محدود کند.

نتایج فرصت های جدیدی را برای مشارکت سیاسی ارائه می دهد، اما تحلیلگران می گویند تبدیل دستاوردهای انتخاباتی به نفوذ پایدار به اتحاد، فشار عمومی و غلبه بر مقاومت بستگی دارد.

انتخابات میان دوره ای 3 نوامبر ایالات متحده شاهد بود که دموکرات ها کنترل هر دو اتاق کنگره را به دست آوردند، در حالی که حداقل هفت نامزد مسلمان کرسی ها را به دست آوردند، از جمله السید، اولین مسلمان منتخب به سنا.

جیسون اچ. کمپبل، یکی از اعضای ارشد موسسه خاورمیانه، گفت که مسلمانان آمریکایی همچنان یک بلوک ملی رای نسبتا کوچک هستند، اما مشارکت سیاسی آنها به طور قابل توجهی افزایش یافته است.

به گفته موسسه سیاست اجتماعی و تفاهم، ثبت نام رای دهندگان در میان مسلمانان آمریکایی واجد شرایط از 60 درصد در سال 2016 به 85 درصد در سال 2025 افزایش یافته است.

کمپبل به آنادولو گفت: «جایی که مسلمانان آمریکایی نسبت بیشتری از جمعیت را تشکیل می‌دهند (مانند میشیگان)، نفوذ سیاسی بیشتری دارند و مزایای افزایش مشارکت سیاسی را دیده‌اند.

زوگبی از مؤسسه عرب آمریکایی گفت که نتایج انتخابات منعکس کننده دهه ها مشارکت سیاسی رو به رشد در میان آمریکایی های عرب آمریکایی است، نه یک تغییر ناگهانی که صرفا ناشی از جنگ غزه بوده است.

او گفت: "جامعه عرب آمریکایی در چهار دهه گذشته از نظر سیاسی در حال رشد و بلوغ بوده است. ما در سراسر کشور در ثبت نام و مشارکت رای دهندگان و نامزدهایی که در انتخابات شرکت می کنند و برنده می شوند، پیشرفت داشته ایم."

زوگبی با اشاره به نقش نامزدهای قوی و سازمان دهندگان مبارزات انتخاباتی در برجسته کردن مواضع جامعه افزود: «آنچه که جنگ نسل کشی در غزه انجام داد، انگیزه و هدف بیشتری به رشد ما داد.

Cafiero، مدیر عامل Gulf State Analytics، نتیجه را رد کمپین اسلام هراسی توصیف کرد.

وی گفت: واضح است که رای دهندگان در میشیگان پیام های نفرت انگیز و اسلام هراسانه ترامپ و افراط گرایان صهیونیست در آمریکا را رد کردند و به عبدالالسید رای دادند که می تواند نقطه عطفی بزرگ در سیاست آمریکا باشد.

اگرچه رای دهندگان و قانونگذاران مسلمان در اقلیت باقی می مانند، اما مخالفت با جنگ علیه ایران فراتر از این جوامع بود.

کافیرو پیروزی‌های دموکرات‌ها را با پیامدهای اقتصادی درگیری مرتبط دانست و گفت که تاثیرات آن بر اقتصاد جهانی به خانواده‌ها و کسب‌وکارهای آمریکایی آسیب رسانده است.

او گفت: «موفقیت نامزدهای دموکرات در ایالت‌های کاملا جمهوری‌خواه مانند کانزاس نشان‌دهنده رد گسترده سیاست‌های وحشیانه طرفدار اسرائیلی دولت ترامپ است که آمریکا را وارد یک جنگ انتخابی بی‌ملاحظه کرد».

کمپبل همچنین به افزایش هزینه های انرژی و فشارهای اقتصادی گسترده تر، در کنار نارضایتی از سیاست های اجرایی مهاجرت دولت ترامپ اشاره کرد.

هزینه سیاسی جنگ پس از رای گیری توسط خود دولت مورد تایید قرار گرفت و هم ترامپ و هم معاون رئیس جمهور جی.

کافیرو همچنین انتخابات را به عنوان یک عقبگرد برای کمیته امور عمومی آمریکا اسرائیل (AIPAC) توصیف کرد و استدلال کرد که هزینه های آن علیه نامزدهای مترقی نتوانسته نتایج مورد نظر را تضمین کند.

او گفت: «این انتخابات ضربه بزرگی به آیپک است که مبالغ هنگفتی را روی نامزدهایی سرمایه‌گذاری کرد که رأی‌دهندگان آمریکایی آنها را رد کردند.»

کافیرو گفت: «رای دهندگان آمریکایی به وضوح جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و حمایت بی قید و شرط واشنگتن از تل آویو را رد کردند.

نفوذ قانونگذاران مسلمان اکنون به ایجاد ائتلاف با سایر دموکرات ها و تضمین حمایت از اولویت های قانونی آنها بستگی دارد.

هنگامی که کنگره جدید در ژانویه آغاز به کار کند، کنترل دموکرات ها بر هر دو اتاق فرصت هایی را برای نظارت بیشتر بر دولت ترامپ، از جمله تصمیمات مربوط به هزینه ها و کمک نظامی به اسرائیل، ایجاد خواهد کرد.

با این حال، نتایج تغییر اساسی در سیاست خارجی را تضمین نمی کند. کنگره همچنان بر سر اسرائیل اختلاف نظر دارد، در حالی که رئیس جمهور اختیار قابل توجهی بر دیپلماسی و تصمیمات نظامی دارد. ‌

زوگبی استدلال کرد که قانونگذاران عرب و مسلمان آمریکایی لزوما مجبور نیستند همکاران خود را به صورت جداگانه متقاعد کنند، زیرا تغییر افکار عمومی قبلا سیاستمداران را برای پاسخگویی تحت فشار قرار داده است.

او گفت: "افکار عمومی در چند سال گذشته به قدری تغییر کرده است که ما در پشت خود بادی داریم. بنابراین تاثیرگذاری ما زیاد نیست، بلکه سیاستمداران باید پاسخ دهند زیرا رای دهندگان آنها خواستار تغییر هستند."

وی افزود که حمایت از تغییر سیاست آمریکا در قبال اسرائیل و فلسطین اکنون فراتر از عرب ها و مسلمانان آمریکایی است.

او گفت: "دموکرات ها به ما و این مسائل پاسخ خواهند داد زیرا اکثر حامیان آنها از هر زمینه ای خواستار تغییر هستند. ما دیگر تنها نیستیم."

کافیرو گفت که رای دهندگان همچنین باید دموکرات های منتخب جدید را در سال های آینده پاسخگو نگه دارند.

او گفت: «اکنون وظیفه رای دهندگان آمریکایی است که این دموکرات‌ها را انتخاب کردند تا آنها را برای اجرای برنامه‌هایی که بر اساس آن کارزار انتخاباتی کرده‌اند تحت فشار قرار دهند.»

در اسرائیل، احزاب تحت رهبری عرب قوی ترین نمایندگی پارلمانی ترکیبی خود را تا به امروز تضمین کردند. فهرست مشترک 11 کرسی و فهرست عربی متحد که به نام راعام نیز شناخته می شود، 8 کرسی را به دست آورد که مجموعا 19 کرسی را به دو حزب تحت رهبری عرب داد.

بلوک نخست وزیر بنیامین نتانیاهو 53 کرسی به دست آورد، در حالی که بلوک مخالف به رهبری گادی آیزنکوت 48 کرسی را به دست آورد. هیچ کدام به 61 کرسی مورد نیاز برای اکثریت پارلمانی نرسیدند.

این نتیجه قانونگذاران عرب را به طور بالقوه در تلاش برای تشکیل دولت جدید تعیین کننده کرده است، اگرچه مشارکت آنها همچنان از نظر سیاسی بحث برانگیز است.

گوردون گفت که این دستاوردها عمدتا ناشی از خشم از جنگ غزه و سایر مسائلی است که فلسطینیان را تحت تأثیر قرار می دهد.

گوردون گفت: دستاوردهای احزاب سیاسی تحت رهبری فلسطین در درجه اول به دلیل نسل کشی در غزه، در کنار شکنجه گسترده و خشونت جنسی علیه فلسطینی ها در زندان ها، تروریسم شهرک نشینان در کرانه باختری و عدم مداخله علیه جنایت در جوامع فلسطینی در اسرائیل است.

او همچنین به نقش وزرای راست افراطی در بسیج رای دهندگان فلسطینی اشاره کرد، اما هشدار داد که نتایج همچنان از نمایندگی متناسب برخوردار نیست.

او گفت: «می‌توان گفت که بن گویر و اسموتریچ مسئول مشارکت گسترده مردم هستند – اما هنوز باید در نظر داشته باشیم که 19 نماینده کنست 24 نفر نیستند، این چیزی است که فلسطینی‌ها باید بر اساس درصدشان در جامعه دریافت کنند.»

آهرون برگمن، استاد دانشگاه کینگز کالج لندن، استدلال کرد که حذف شهروندان عرب، که حدود 21 درصد از جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند، از تصمیم‌گیری سیاسی ملی نمی‌تواند به طور نامحدود ادامه یابد.

اسرائیلی‌ها، بسیاری از لیبرال‌ها نیز، از اینکه توسط پزشکان و پرستاران عرب در بیمارستان‌ها درمان می‌شوند، خوشحال هستند، از خرید دارو از اعراب که بسیاری از آنها داروخانه دارند، و از روستاهای عربی دیدن می‌کنند تا حمص عالی بخورند، اما تمایلی به حضور اعراب به عنوان بخشی از دولت اسرائیل ندارند.»

گوردون، استاد دانشکده حقوق در دانشگاه کوئین مری لندن، گفت که نتایج انتخابات می‌تواند به نفوذ سیاسی بیشتر تبدیل شود، اما هشدار داد که این به چگونگی پیشرفت مذاکرات ائتلاف و اینکه آیا تلاش‌ها برای مشروعیت‌زدایی از نمایندگان فلسطین به موفقیت می‌رسند، بستگی دارد.

او گفت: "می تواند، اما مجبور نیست. نخست وزیر نتانیاهو، با کمک سرویس های مخفی، یک کمپین بزرگ مشروعیت زدایی علیه شهروندان فلسطینی اسرائیل و نمایندگان آنها به راه انداخته است."

گوردون گفت که یکی از نتایج احتمالی این است که احزاب فلسطینی از یک دولت اقلیت به رهبری مخالفان خارج از ائتلاف حمایت کنند. در عوض، آنها می توانند به دنبال افزایش بودجه برای مدارس، زیرساخت ها و پلیس باشند.

با این حال، او گفت که تردید دارد که چنین ترتیبی به احزاب عرب نفوذ مستقیم بر سیاست غزه یا سیاست خارجی اسرائیل بدهد.

مذاکرات اکنون وارد مرحله رسمی شده است. رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ رایزنی با نمایندگان حزب را از چهارشنبه آغاز کرد و رام اعلام کرد که آیزنکوت را توصیه می کند.

گوردون، با این حال، گفت که نژادپرستی همچنان مانع اصلی برای پیوستن احزاب عربی به ائتلاف های حکومتی، از جمله در میان احزاب بلوک مخالف است.

او گفت: "موانع اصلی نژادپرستی است. مانع دوم نژادپرستی و سومین مانع نژادپرستی است."

او گفت که بلوک اپوزیسیون همچنان می‌تواند به دلایل سیاسی عمل‌گرایانه با احزاب تحت رهبری فلسطین همکاری کند، اما هشدار داد که غلبه بر تعصب و تبعیض سال‌ها طول می‌کشد.