از غزه تا کنست: آیا غیرممکن ها می توانند به آینده ای مشترک تبدیل شوند؟ - نظر

همانطور که جامعه اسرائیل در روند دموکراتیک خود مشارکت می کند، من در حال تأمل در مورد سوالی هستم که برای مردم غزه بسیار دور مانده است: آزادی انتخاب رهبران و تأثیرگذاری بر آینده به چه معناست؟ از غزه، دموکراسی داخلی اسرائیل تضاد قابل توجهی با واقعیت سیاسی که فلسطینیان سال ها تجربه کرده اند، ارائه می دهد.

بلکه یک سوال اساسی در مورد پاسخگویی سیاسی، مشارکت عمومی و حق هر جامعه برای تعیین سرنوشت خود مطرح می کند. انتخاب سیاسی گمشده غزه حماس از سال 2007 غزه را کنترل کرده است و از آن زمان تاکنون هیچ انتخابات عمومی در آن برگزار نشده است. نسل‌های فلسطینی بدون فرصت معنادار برای تجدید رهبری سیاسی خود از طریق صندوق‌های رای بزرگ شده‌اند. محدودیت‌های سیاسی، تفرقه و سال‌ها درگیری ویرانگر امکان ایجاد نهادهای غیرنظامی پاسخگو را بیشتر تضعیف کرده است. آینده غزه را نمی‌توان تعیین کرد.

تنها توسط بازیگران خارجی یا جنبش‌های سیاسی که ادعا می‌کنند به جای مردمش صحبت می‌کنند. ساکنان آن باید در انتخاب نمایندگان خود، ابراز مخالفت، و پاسخگویی رهبران خود آزادی داشته باشند. انتخابات به تنهایی همه مشکلات را حل نمی کند. دموکراسی همچنین نیازمند نهادهای مستقل، کثرت گرایی سیاسی، آزادی بیان و احترام به افراد است. غزه پس از سال ها سرکوب و جنگ، به زمان و فرصت های واقعی برای بازسازی این پایه ها نیاز خواهد داشت. غزه به دیگران نیاز ندارد تا آینده خود را به نمایندگی از مردمش انتخاب کنند.

این کشور به آزادی نیاز دارد تا آینده را برای خود انتخاب کند. یادگیری بدون ایده آل کردن نظام پارلمانی اسرائیل چشم اندازی را ارائه می دهد که ارزش بررسی دارد. احزاب سیاسی رقابت می کنند، دولت ها با مخالفت مواجه می شوند و اختلافات عمومی از طریق نهادها ابراز می شود. این مکانیسم‌ها بی‌عدالتی را از بین نمی‌برند یا تصمیم‌های عاقلانه را تضمین نمی‌کنند، اما کانال‌هایی را ایجاد می‌کنند که از طریق آن شهروندان می‌توانند بر زندگی سیاسی تأثیر بگذارند. گفتگوهای من با دوستان به من کمک کرد تا در مورد این تضاد فکر کنم. یکی از آنها، سامی، از سوئیس برای بازدید از کیبوتس در نزدیکی غزه سفر کرد.

ما درباره دموکراسی اسرائیل و اهمیت مشارکت سیاسی، حتی در میان اختلافات عمیق و نگرانی‌های امنیتی، بحث کردیم. چنین گفت‌وگوهایی نیازی به نادیده گرفتن رنج فلسطینی‌ها یا کنار گذاشتن انتقاد از سیاست‌های اسرائیل ندارد. آنها به من یادآوری می کنند که شناخت نقاط قوت یک نظام سیاسی با تایید هر تصمیمی که توسط دولت آن گرفته می شود یکسان نیست. من معتقدم جوامع می توانند بدون تسلیم هویت یا نادیده گرفتن اختلافاتشان از یکدیگر بیاموزند.

سؤال مهم این است که آیا سیستم‌های سیاسی به شهروندان اجازه می‌دهند که بدون ترس از رهبران خود سؤال کنند و تغییر را دنبال کنند. آینده‌ای فراتر از تصور امروز؟ وقتی به آینده غزه فکر می‌کنم، گاهی اوقات ایده‌ای را در نظر می‌گیرم که ممکن است امروز غیرواقعی به نظر برسد: آیا فلسطینی‌های غزه، شهروندان عرب اسرائیل، شهروندان یهودی و سایر اسرائیلی‌ها می‌توانند روزی در چارچوب سیاسی مشترکی شرکت کنند که در آن همه نسل بالقوه و معنی‌دار از حقوق برابر برخوردار باشند؟ نمایندگی در کنست، اگر افراد مربوطه باشند

آزادانه چنین مسیری را انتخاب کرده‌ام؟ من این را نه به‌عنوان یک برنامه سیاسی آماده ارائه می‌کنم، بلکه به عنوان سوالی درباره اینکه نسل‌های آینده ممکن است تصمیم بگیرند، مطرح می‌کنم. هر گونه ترتیبی مستلزم رضایت واقعی، برابری در برابر قانون، حمایت از حقوق جمعی و فردی، و پاسخ‌های جدی به پرسش‌های شهروندی، هویت ملی و خودمختاری سیاسی است. فلسطینی‌ها باید در انتخاب آینده ملی و سیاسی خود آزاد باشند.

هیچ چارچوب مشترکی نمی‌تواند مشروع باشد اگر بر آنها تحمیل شود یا برای نادیده گرفتن آرزوهایشان استفاده شود. با این حال تاریخ بارها به ما یادآوری می‌کند که ایده‌هایی که زمانی غیرممکن تلقی می‌شدند می‌توانند به موضوع بحث‌های جدی تبدیل شوند. چند چیز که زمانی غیرقابل تصور به نظر می رسید در نهایت ممکن شده است؟ حق انتخاب برای من، درس اصلی این نیست که غزه باید از اسرائیل کپی کند یا اینکه یک جامعه باید برتر از جامعه دیگر ارزیابی شود. این است که مردم سزاوار توانایی شکل دادن به آینده سیاسی خود هستند. اسرائیلی ها می توانند درباره رهبری خود بحث کنند و در انتخابات شرکت کنند.

فلسطینیان در غزه سزاوار همین فرصت اساسی هستند: انتخاب، مخالفت، سازماندهی، و پاسخگو نگه داشتن کسانی که در قدرت هستند. قبل از بحث در مورد ترتیبات سیاسی دور، غزه به امنیت، عزت، نهادهای غیرنظامی فعال و آزادی برای مردمش نیاز دارد تا تعیین کنند چه چیزی در آینده خواهد آمد. آینده ممکن است شکلی به خود بگیرد که نه اسرائیلی ها و نه فلسطینی ها امروز نمی توانند به طور کامل تصور کنند.

اما هر آینده پایدار باید با یک اصل ساده آغاز شود: هر مردمی سزاوار یک صدای واقعی در تصمیم گیری برای سرنوشت خود است. نویسنده یک فعال صلح فلسطینی از غزه است که از همزیستی اسرائیل و فلسطین حمایت می کند و صدای فلسطینی هایی را که خشونت را رد می کنند، تقویت می کند.