از ممنوعیت تنیس در ایران تا رسیدن به شهرت جهانی
منصور بهرامی، تنیسباز ایرانی مقیم فرانسه به «آنادولو» گفت که رویایش تنیسور شدن بوده و برای رسیدن به آن بر هر مانعی غلبه کرده است.
منصور بهرامی، تنیسباز حرفهای ایرانی مقیم فرانسه که در دوره ممنوعیت تنیس در ایران از این ورزش دور بود، اما هرگز از رویای خود دست نکشید، در گفتوگو با خبرنگار «آنادولو» تاکید کرد که بر هر مانعی غلبه کرده و فرصت بازی در مسابقات مهم را داشته است.
بهرامی که برای مسابقات تنیس 125 متر آزاد Türk Telekom Ankara Open WTA به آنکارا آمده بود، در آکادمی تنیس Topspin Bilkent در این گفتوگو با بیان اینکه حدود 50 سال است که در مسابقات نمایشی شرکت میکند، از حضور در آنکارا ابراز خوشحالی کرد.
او با تأکید بر اینکه تنیس بخش مهمی از زندگی اوست، گفت: من حدود 50 سال است که تنیس نمایشی بازی میکنم. بودن در شهر زیبای آنکارا و بازی کردن در مقابل افرادی که از تماشای من لذت میبرند، بسیار لذتبخش است.
بهرامی که در مسابقات آزاد فرانسه 1989 به فینال دوبل رسید، اظهار داشت که از کودکی میخواسته تنیسور شود و با وجود مشکلاتی که در حرفه تنیس خود با آن روبرو بوده، به دنبال کردن رویای خود ادامه داده است.
او گفت: این امر ثابت میکند که رویاها میتوانند به واقعیت تبدیل شوند. رویای من تنیسور بودن بود. من بر هر مانعی که سر راهم بود غلبه کردم و امروز اینجا هستم. من در بزرگترین زمینهای تنیس جهان مانند فلاشینگ مدوز، ویمبلدون، رولان گاروس و اوپن استرالیا بازی کردم و امروز در آنکارا هستم.
بهرامی خاطرنشان کرد که حدود 50 سال پیش تنیس در ایران ممنوع و زمینها بسته شد و این دوره باعث شد که او در خارج از کشور تنیس بازی کند.
او با اشاره به اینکه دوری از تنیس برایش دشوار بوده، ادامه داد: زندگی من بازی تنیس است. بودن در ایران و بازی نکردن در آن روزها بسیار دشوار بود. حدود 50 سال پیش تنیس ممنوع شد و زمینهای تنیس بسته شدند. بنابراین مجبور شدم خارج بروم و تنیس بازی کنم و این کار را هم کردم. امروز خوشحالم که مردم از من دعوت میکنند تا در مسابقات نمایشی جلوی آنها بازی کنم. در همه جای دنیا، در هر شهری، این خیلی خوب است. من عاشقش هستم و مرد بسیار خوش شانسی هستم.
بهرامی که به خاطر سبک سرگرمکنندهاش در زمین شناخته میشود، افزود که ارتباطی که با تماشاگران دارد برایش بسیار مهم است.
او گفت: برای من، تنها دلیل بازی تنیس، حضور تماشاگران است. اگر تماشاگری نباشد، از بازی کردن به تنهایی لذت نمیبرم. دوست دارم مردم را سرگرم کنم و دوست دارم در مقابل تماشاگران خوب اجرا کنم. اگر تماشاگری نباشد، نمیخواهم تنیس بازی کنم.