از پارک های کاغذی گرفته تا حفاظت پایدار، در اینجا چیزی است که در حفاظت از دریا کار می کند

در سال‌های اخیر، یک جریان ثابت از تعهدات حفاظت از اقیانوس‌ها وجود داشته است، از پلی‌نزی فرانسه که حفاظت دریایی را در منطقه اقتصادی انحصاری تقریبا 5 میلیون کیلومتر مربعی خود، شامل بیش از 1 میلیون کیلومتر مربع آب‌های بسیار یا کاملا حفاظت‌شده، تا کریدور دریایی استوایی اقیانوس آرام شرقی (CMAR)، که در آن Ridorasta، کلمبیا، کلمبیا، و یک Co. گذرگاه امن و فرامرزی به وسعت بیش از 500000 کیلومتر مربع (193000 مایل مربع) برای گونه های مهاجر.

همچنین کمک‌های مهمانداران سنتی، از جمله جوامع بومی، ماهیگیران صنعتگر و سایر جوامع ساحلی، به رسمیت شناخته می‌شود. حداقل بر روی کاغذ، به نظر می رسد که این امر نویدبخش پیشرفت به سمت حفاظت از 30 درصد اقیانوس تا سال 2030 باشد. با این حال، همزمان با اعلام این خبرها، ما همچنین در مورد "پارک های کاغذی" - پارک هایی که فقط به نام محافظت می شوند - کشتی های ماهیگیری صنعتی وارد مناطق حفاظت شده، قایق هایی که ترانسپوندرهای خود را خاموش می کنند، و ماهی های رها شده در آب را می شنویم. صخره مرجانی در اقیانوس آرام.

عکس از Rhett Ayers Butler / Mongabay در طول تابستان، با نگاهی به ادبیات دانشگاهی و پوشش چند زبانه Mongabay، سعی کردم آنچه را که در واقع شواهد در مورد نتایج حفاظت از دریا در قاره آمریکا نشان می دهد، مشخص کنم. ادغام مجموعه داده‌های بررسی شده با گزارش‌های میدانی محدودیت‌های خود را دارد، اما به پر کردن شکاف مشترک کمک می‌کند: مطالعات روندهای زیست‌محیطی گسترده‌تر را مستند می‌کنند، در حالی که روزنامه‌نگاران سازش‌های سیاسی و نقص‌های اجرایی را دنبال می‌کنند که آنچه را که روی آب اتفاق می‌افتد را دنبال می‌کنند.

جای تعجب نیست، نکته اصلی این است که حفاظت از دریا به احتمال زیاد… این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.