از کارت پستال گرفته تا متن، روش های مختلف اخراج یک مدیر - پولیس

وقتی می شنوید که یک مدیر از یک باشگاه جدا می شود، او معمولا یا برکنار شده یا استعفا داده است، اما در واقع راه های مختلفی وجود دارد که می توانید آن را ترک کنید.

در طول سال‌هایی که در انگلیس در هر سطحی از بازی‌ها کار کردم، از پایین تا بالا، شاهد جدایی‌های زیادی بوده‌ام و درگیر آن‌ها بودم.

برخی صاف هستند اما برخی دیگر بسیار شکسته‌تر هستند و رودررو اتفاق نمی‌افتند. من شاهد بوده ام که مدیران از طریق تلفن یا پیامک اخراج شده اند یا شنیده اند که آنها شغل خود را به صورت دهان به دهان از دست می دهند.

یکی از ویران‌کننده‌ترین زمان‌ها برای یک مدیر زمانی است که گمانه‌زنی‌ها نه تنها در مورد اخراج قریب‌الوقوع شما، بلکه در مورد اینکه چه کسی جایگزین شما می‌شود، شایع است.

در طول دوران حرفه‌ای‌ام، افراد خاصی را می‌شناختم که در واقع قبل از اخراج یک مدیر، نام خود را برای مشاغل مطرح کردند. برخی از طریق نمایندگان به باشگاه درگیر می روند، برخی مستقیما به خود مالکان.

بسیاری از مدیران قبل از انتصاب به صدا در می آیند و یکی دیگر از سیاست هایی که در میان باشگاه ها رایج شده است این است که نام ها را در مطبوعات در مورد جایگزینی های احتمالی مطرح کنند تا واکنش هواداران به نام های موجود در کادر را ببینند.

برای مدیری که هنوز سر جای خود است و سطح استرسش از پشت بام است، ویرانگر است... اما این فقط بخش دیگری از کار است که باید از عهده آن برآیید.

من خودم آن موقعیت را تجربه کرده ام، در سناریویی که ماه ها ادامه داشت. اعتماد به نفس شما، نه تنها به خودتان، بلکه به سلسله مراتب باشگاه، ضربه بزرگ دیگری را وارد می کند.

وقتی این اتفاق برای من افتاد، من در مراحل اولیه در مورد نیات باشگاه از رسانه ها شنیده بودم و همچنین متوجه شدم که سرمربی جدید از کجا خواهد آمد، اما مجبور شدم لبم را گاز بگیرم - خودم و کادرم تحت قرارداد بودیم، بنابراین باید ادامه می دادیم.

ما مدام نتایج را از کیسه بیرون می آوردیم که امر اجتناب ناپذیر را به تعویق می انداخت، اما در نهایت فهمیدم که زمان من تمام شده است.

مایکل کریک این هفته از منچستریونایتد اخراج شد، اما باشگاه مذاکرات خود را با مائوریسیو پوچتینو قبل از قطعی شدن یا تایید رفتن کریک آغاز کرد.

وقتی با آنها این گونه رفتار می شود، به سختی می توانید مدیران را سرزنش کنید که گاهی اوقات می خواهند دو انگشت خود را به افراد مسئول بچسبانند.

یک داستان به ذهن مدیری می‌رسد که من می‌شناسم که با قرار گرفتن در مرخصی باغبانی از وظایفش خلاص شد، در حالی که باشگاه راهی برای آزادی دائم او پیدا کرد.

در آن مدت و در حالی که هنوز حقوق می گرفت، مدیر تصمیم گرفت با خانواده اش به یک جایی گرم برود. او پس از تماشای شکست تیم قدیمی خود در تلویزیون در زیر نور آفتاب، کارت پستالی را برای رئیس خود ارسال کرد که در آن به سادگی نوشته بود "کاش اینجا بودی!".

وقتی به خانه رسید، او را اخراج کردند - اما شرط می بندم که او هنوز خوشحال بود که این کار را انجام داد!

متأسفانه، اکثر مدیران آن نوع رضایت را دریافت نمی کنند - و اغلب شما حتی فرصتی برای خداحافظی مناسب با بازیکنان و کادری که ماه ها یا سال ها با آنها نزدیک بوده اید، ندارید.

اولین دوره من در استوک زمانی به پایان رسید که برای اولین روز پیش فصل تابستان 2005 از خانه خود در بورنموث از بزرگراه بالا می رفتم.

از پایان فصل قبل، تصور خوبی از اتفاقاتی که ممکن است بیفتد داشتم، اما در چند هفته آینده، مالکان ایسلندی باشگاه حتی تا آن زمان حرفی نزدند.

اتفاقا من با تصمیم مشکلی نداشتم. آنها افراد خوبی بودند و دیدگاه من همیشه این بوده است که "اگر مرا نمی‌خواهی، مرا نمی‌خواهی".

به هر حال، من قبلا چهار ساعت رانندگی کرده بودم و همین که به تقاطعی رسیدم که مرا به زمین می برد، تلفنم زنگ خورد. این رئیس بود که به من گفت که می‌خواهد تماس بگیرد.

به من گفتند که دیگر مدیر نیستم، اما همچنین به هر قیمتی نمی‌توانم وارد ورزشگاه شوم - به زودی فوریت وضعیت را درک کردم زیرا معلوم شد مدیر جدید قبلا به آنجا آمده است. مجبور شدم ماشین را بچرخانم و به خانه برگردم.

چنین اتفاقی ممکن است برای هر مدیری بیفتد و شما یاد می گیرید که برای آن آماده باشید.

به عنوان یک بازیکن، باروز به سوئیندون تاون، دسته سوم، کمک کرد تا آرسنال را در فینال جام لیگ 1969 شوکه کند. او به‌عنوان سرمربی، در تیم‌های پورتسموث، کاردیف سیتی (هر دو دو بار) و سوانسی حضور داشت و همچنین دستیار سرمربی وست بروم بود.

همیشه به یاد دارم که در اولین کارم با بورنموث در یکی از بازی‌های اولیه‌ام در سوانسی بازی کردم و پس از آن فرانک باروز، مدیر آنها، مرا به دفترش دعوت کرد.

فرانک که متأسفانه در سال 2021 درگذشت، مردی فوق‌العاده و همچنین یک مدیر قدیمی عالی بود که همیشه خوشحال بود که به مربیان جوان‌تر مشاوره می‌داد و تجربیاتش را به اشتراک می‌گذاشت.

داشتیم مشروب می خوردیم و متوجه شدم که او این جعبه مقوایی خالی بزرگ را کنار میزش دارد. از او پرسیدم برای چیست، و او گفت که این برای نگه داشتن تمام وسایلش - از پرونده هایش روی بازیکنان گرفته تا عکس های خانوادگی اش - که در دفترش بود.

فرانک گفت: «تمام چیزهای مهمی که دوست دارم نگه دارم بالای میز من است. "و هر بار که کارم را از دست می دهم، چون همیشه آن زمان فرا می رسد، می توانم آن را در جعبه جارو کنم و دوباره بروم. آن جعبه با من به دور دنیای فوتبال سفر کرده است."

که همیشه به من چسبیده بود. مدیریت چنان شغل پرمخاطره ای است که هر مدیری باید به آن جعبه فکر کند، حتی اگر آن را هر روز کنار میز خود نداشته باشد!

طولی نکشید که فهمیدم اخراج شدن برای اولین بار چگونه است.

هنوز یک سال از قراردادم با بورنموث باقی مانده بود، اما ریاست باشگاه تغییر کرد و در تابستان 1994، من از این تیم خارج شدم.

به اندازه کافی سخت بود که از انجام تقریبا همه کارها در باشگاه به انجام هیچ کاری، حتی رفتن به تمرینات پیش فصل نرفتم - اما، چون باشگاه شهر من بود، مجبور بودم با گوش دادن به داستان هایی که بچه هایم در مورد خروج من از مدرسه مورد تمسخر قرار می گرفتند، کنار بیایم.

من همچنین وام مسکن و خانواده ام را برای مراقبت داشتم و متأسفانه بورنموث با پولی که به من بدهکار بودند کمک چندانی نکردند.

زمانی که به تازگی به دنیای واقعی پرتاب شده اید، باید به آن فکر کنید، به خصوص زمانی که این دنیایی است که در آن هیچ تجربه یا شرایط دیگری برای بازگشت به آن ندارید. من به اندازه کافی خوش شانس بودم که شانس دیگری در مدیریت پیدا کردم، اما هر مدیر جوانی این شانس را ندارد.

خوشبختانه من همیشه با شرایط بد باشگاه را ترک نکرده ام. قبلا به چند جدایی سخت اشاره کرده ام، اما پایان های شادتری هم داشته ام.

گیبسون در دسامبر 2017 پولیس را به عنوان سرمربی بورو منصوب کرد. آنها در آن فصل به پلی آف رسیدند، سپس در فصل 19-2018 با یک امتیاز از کسب رتبه ششم در چمپیونشیپ بازماندند.

من در این ستون ها در مورد علاقه ام به پیتر کوتس و خانواده فوق العاده اش صحبت کرده ام. آنها علاوه بر مالکیت استوک سیتی، گروه خاصی از مردم هستند که در راه خود به طرز باورنکردنی موفق بوده اند، اما هرگز این ارتباط انسانی را از دست نداده اند.

زمانی که زمان جدایی من از باشگاه در سال 2013 فرا رسید، آنها این کار را به شیوه ای مناسب انجام دادند - پیتر و جان، پسرش و اکنون رئیس هیئت مدیره، مستقیما با من مرده بودند که می خواستند به مسیر دیگری بروم، و موقعیت دشواری را برای جدایی محترمانه از راه ایجاد کردند.

من تقریبا 10 سال را در استوک طی دو دوره گذراندم، اما در حالی که فقط 18 ماه در میدلزبورو بودم، داستان مشابهی با مالک و رئیس استوک گیبسون بود.

استیو تمام زندگی خود را صرف جستجوی بورو کرده است، اما تعهد او به باشگاهش بسیار فراتر از یک حامی مادام العمر است. او عمیقا به مردم آن منطقه اهمیت می دهد و مقدار زیادی از پول نقدی که به سختی به دست آورده است را صرف موفقیت بورو کرده است.

به خاطر صمیمیت استیو و خانواده اش و فراتر از آن، وقتم را در آنجا دوست داشتم. این منطقه من را بسیار به یاد ولز جنوبی انداخت، جایی که جامعه مورد احترام بود و مردم، به ویژه در باشگاه، نمی توانستند به اندازه کافی برای شما انجام دهند.

پس از آخرین بازی فصل 19-2018، من کاملا مورد اصابت گلوله قرار گرفتم و از اینکه به پلی آف قهرمانی نرسیدیم، ناامید شدم. رانندگی من به خانه آن شب طولانی و تنها بود اما احساس می کردم فرسوده شده ام.

وقتی گرد و غبار در آن فصل نشست، من و استیو در لندن با هم آشنا شدیم. گفتگوهای ما صادقانه و باز بود، اما قرارداد من به پایان رسید و هر دو توافق کردیم که زمان خوبی برای جدایی من است - من می خواستم با شرایط خوبی به پایان برسد، و ما مطمئنا این کار را انجام دادیم.

بعد از شام، چند نوشیدنی خوردیم و در نهایت شب بسیار بسیار دیروقت بود. قرار گذاشتیم صبح روز بعد صبحانه بخوریم، اما به او گفتم که همیشه سحرخیز بودم، بنابراین تا ساعت 6 صبح، بیدار شدم و در راه ایستگاه بودم تا به خانه برگردم.

همسرم دقیقا بعد از ساعت 8 صبح مرا از بورنموث گرفته بود که استیو زنگ زد تا از من بپرسد که آیا هنوز برای صبحانه پایین آمده ام یا نه - و وقتی گفتم نه، من به خانه برگشتم، حرفم را باور نکرد.

من صبحانه را از دست دادم، اما ما دوستان خوبی باقی ماندیم. استیو یک کار کلاسی است و من همیشه بورو را به عنوان باشگاهی می دانم که به دلیل نگرش، تعهد و صداقت همه کسانی که با آنها برخورد کردیم، شایسته موفقیت است.

خانواده من هنوز در مورد اینکه چقدر دوست داشتند به آنجا بروند صحبت می کنند، و وقتی من را ترک کردم واقعا ناامید شدند - چیزی که در همه باشگاه های قبلی من صدق نمی کند، بدیهی است!

تونی پولیس در حال صحبت با کریس بیوان از بی بی سی اسپورت بود.

چگونه پوچتینو وارد رادار منچستریونایتد شد - و چه زمانی به کریک گفته شد

رتبه کین در بین بزرگان تمام دوران انگلستان کجاست؟