از یک خانه تا کل روستاها: شهرک نشینان فلسطینی ها را محاصره کرده اند

یوسف شاناران، 52 ساله، در کنار خانه خود چاهی ساخت که دیگر نمی تواند به آن برسد. از 5 اکتبر، شهرک نشینان اسرائیلی خانه خانوادگی او را در وادی رخیم، گوشه ای آرام از تپه های الخلیل جنوبی در میان صخره های آهکی و برس های خاردار، شبانه روز محاصره کرده اند. آنها حتی نمی توانند به تنهایی از خانه بیرون بروند، حتی برای آوردن کمی آب از چاه.

پنج روز طول کشید تا ارتش هماهنگی دسترسی خانواده را به چاه انجام دهد. پس از اتمام آب سه روز قبل، ارتش اسرائیل روز سه شنبه به آنها اجازه داد تا مقداری از این چاه را بیرون بیاورند.

شاناران که این خانه مستحکم دو طبقه را در سال 2016 در زمینی بین شهر فلسطینی «السامو» و روستای «سوسیه» با کاشت حدود 70 درخت انگور و 30 تا 40 درخت زیتون ساخته بود، تلفنی به الجزیره گفت: «غذا، چیزی نیست».

او گفت: «چاه من، پر از آب؛ من آن را ساختم و در آن پول از دست دادم. "آنها مرا از آن باز می دارند زیرا می خواهند مرا از خانه ام بیرون کنند."

بیش از نیم سال پیش، شهرک نشینان چادری را در 300 متری (حدود 1000 فوت) محل سکونت شاناران برپا کردند و رفت و آمد خانواده را محدود کردند و آنها را در معرض حملات و ارعاب قرار دادند. در 5 اکتبر، چادر تنها 30 متر از خانه آنها منتقل شد. آن روز حدود 50 شهرک نشین با چوب و اسپری فلفل به این خانواده حمله کردند. این آغاز محاصره کامل خانه شاناران بود.

ناصر نواجه، پژوهشگر میدانی باسابقه B’Tselem که اکنون ریاست شورای روستای سوسیه در مسافر یاتا را بر عهده دارد، در طول محاصره تلاش کرده است تا مواد لازم را به خانواده شاناران برساند، اما اکثر تلاش ها با شکست مواجه شده است. او به الجزیره گفت: «یک بار سعی کردم برای مردم کمک بیاورم و بلافاصله حمله شهرک نشینان رخ داد. منظورم این است که آنها 24 ساعت آنجا هستند تا حمله کنند."

هیچ چیزی نمی تواند بدون اجازه ارتش به خانه شاناران رفت یا از آن خارج شود. او گفت: «این یک سیاست جابجایی است. اگر می‌خواهند بچه‌ها را به مدرسه ببرند، باید منتظر بمانیم تا ارتش آنها را ببرد. اگر می‌خواهید آب یا غذا بیاورید، باید هماهنگی کنیم.»

از 15 اکتبر، او مدام از ارتش درخواست هماهنگی برای رساندن آذوقه به خانواده کرده است - و هر روز بهانه می‌آورد: «ارتش مشغول است، نمی‌تواند بیاید، هیچ نیرویی نیست» - آنها به ما می‌گویند «فردا و فردا».

نواجه گفت که اکنون دو ارتش وجود دارد که باید با آنها مبارزه کرد: واحدهای منطقه ای شهرک نشینان، Kitat Konenut، به معنای جوخه های واکنش سریع در زبان عبری. و ارتش منظم که "می آید، [خیمه شهرک نشینان] را خراب می کند و می رود". هنگامی که سربازان می روند، مهاجران به سادگی دوباره چادر خود را برپا می کنند.

شاناران گفت سربازان مستقر در خارج از خانه او هیچ کاری انجام نمی دهند. او گفت: «آنها می‌ایستند و می‌نشینند، غذا می‌خورند و می‌نوشند، آرام، دم در خانه.

نواجه گفت: حضور سربازان اساسا به منزله چراغ سبز برای ادامه محاصره است.

او گفت: «گاهی اوقات سربازان حتی جلوی نزدیک شدن شهرک نشینان را نمی گیرند؛ مردم را می زنند و با سربازان دم در می نشینند. از آنجایی که این خانه در منطقه B قرار دارد، منطقه ای که از نظر فنی تحت کنترل مشترک اسرائیل و فلسطین است، ارتش می تواند همه شهرک نشینان را دستگیر کند زیرا دستور بسته شدن علیه آنها وجود دارد. وی افزود: «اما هیچ اجرای این قوانین وجود ندارد.

سربازانی که بیرون از خانه مستقر شده اند، کار ظاهری خود را محافظت از خانواده در برابر ضرب و شتم و نه پایان دادن به محاصره می دانند. وی افزود: «در عمل، فلسطینی‌ها در داخل یک زندان زندگی می‌کنند. محاصره اساسا یک زندان است».

شاناران گفت که خانواده‌اش که در خانه‌شان گرفتار شده‌اند، زندگی بدتر از زندان را دارند.

او گفت: "زندان تمام می شود. اینجا، تو در خانه خودت نشسته ای، و تو را در آن حبس کرده اند - و تو می ترسی."

نواجه گفت که خانه شاناران نزدیک ترین خانه فلسطینی به پاسگاه هایی است که به آن تجاوز می کنند. شهرک نشینان هیچ تفاوتی بین منطقه A که قرار است توسط فلسطینی ها اداره شود، منطقه B تحت حاکمیت مختلط اسرائیل و فلسطین و منطقه C که کاملا تحت کنترل نظامی و مدنی اسرائیل است، نمی بینند.

او افزود: "آنها با خانه در لبه، در گوشه شروع می کنند. اگر خانه اول را بیرون کنند، خانه دوم را بیرون می کنند."

این تاکتیک اکنون در مسافر یاتا، منطقه ای در جنوب کرانه باختری اشغالی که بارها مورد حملات شهرک نشینان و نظامیان اسرائیلی قرار گرفته، به کار گرفته می شود.

پس از محاصره های مشابه در جلوتر در شمال، جایی که خانواده طوبسی در ماه ژوئیه از خانه خود بیرون رانده شدند و در سپتامبر زمانی که آنها می خواستند به دستور دادگاه برگردند مورد حمله قرار گرفتند، و در قصره، جایی که شهرک نشینان سه خانه را که یکی متعلق به یک شهروند آمریکایی بود، قبل از ایجاد پادگان در کنار خانه های محاصره شده محاصره کردند.

یایر دور، عضو B’Tselem معتقد است که این واقعیت که محاصره قصری پوشش گسترده‌ای پیدا کرد به این دلیل بود که یکی از فلسطینی‌های درگیر تابعیت ایالات متحده را داشت.

دویر گفت: «در واقعیت، حملاتی از این دست به طور مستمر در سراسر کرانه باختری رخ می‌دهند.

شهرک نشینان اکنون بیش از 400 پاسگاه در سراسر کرانه باختری ساخته اند که خانه ها و جوامع فلسطینی را از طریق کنترل بر تپه ها و مسیرهای مجاور منزوی کرده اند.

درور اتکس، یکی از بنیانگذاران گروه نظارت بر شهرک سازی کرم ناووت، گفت، با محاصره فلسطینی ها، این محاصره های آستانه منعکس کننده "مرحله پیشرفته ای از فروپاشی کامل هر حاکمیت قانون، هرگونه تلاش برای اجرای قانون در کرانه باختری است".

اتکس گفت که خشونتی که زمانی فلسطینیان را از چرای باز و زمین های کشاورزی دور نگه می داشت، به تدریج به مناطق مسکونی منتقل می شود. او گفت که بیرون راندن کل جوامع کشاورزی از زمین هایشان در یک لحظه هنوز خارج از توان شهرک نشینان است، اما "کاری که آنها در حال حاضر سعی در انجام آن دارند این است که خانواده های خاصی را بیرون کنند ... که در خارج از خوشه بزرگ یک منطقه ساخته شده ساکن هستند."

سکونتگاه عطرت از سرزمین های ام صفا در انتهای شرقی روستای کشاورزی ام صفا، در شمال غربی رام الله، خانه محمد العبیات قرار دارد. به گفته شهردار روستا، مروان صباح، این خانواده از سال 1973 در آنجا زندگی می کردند، قبل از ایجاد شهرک غیرقانونی در نزدیکی عطرت. اکنون بین Ateret و یکی از شش پاسگاه اطراف دهکده قرار دارد.

در اواخر ماه سپتامبر، شهرک نشینان اسرائیلی چادری را درب خانه خانواده برپا کردند، سپس دروازه ای را که راه خانه آنها را که 15 نفر در آن زندگی می کنند، مسدود کرد، بستند. بچه ها نمی توانند به مدرسه بروند و همسر العبیات بیمار است و نیاز به عمل دارد.

صباح گفت: «حتی بچه‌های او هم ممنوع هستند؛ خانواده به سختی می‌توانند لوازم اولیه را برای او تهیه کنند. هرکسی که بخواهد به خانواده برسد مورد حمله یا اسپری فلفل قرار می گیرد. او گفت که روستا حکم دادگاه و تصمیم پلیس برای باز کردن دروازه را گرفت، اما "شهرک نشینان بیشتر اوقات دروازه را خودشان قفل می کنند."

شهردار می گوید که روستا به طور کلی با یک "محاصره خفه کننده" مواجه است که پاسگاه های غیرقانونی آن را احاطه کرده اند و پشتیبانی نظامی آنها را پشتیبانی می کند. او گفت: «در حال حاضر تمام زمین های ام صفا، از جمله قبرستان روستا، تحت کنترل شهرک نشینان است. اکنون که برداشت در حال انجام است، "همه زیتون ها در دست آنهاست".

او افزود که حتی خدمات اولیه نیز غیرممکن می شود، "همه زباله ها - ما نمی توانیم آنها را بیرون بیاوریم".

در بحبوحه محاصره شهرک نشینان در 20 اکتبر، اداره مدنی اسرائیل اعلامیه تخریب خانه خانواده عبایات را صادر کرد.

در ماداما، جنوب نابلس، پاسگاه های شهرک نشینان در منطقه B در شمال و غرب، همراه با یک سکونتگاه غیرقانونی و جاده کنارگذر به سمت جنوب، روستا را محاصره کرده اند. در 12 اکتبر، ارتش هر سه ورودی اصلی روستا را با تپه های خاکی مهر و موم کرد. در همان روز، محاصره یک هفته ای همسایه بورین برداشته شد.

ویل کوت، ساکن مادام و وکیل مرکز کمک های حقوقی و حقوق بشر اورشلیم (JLAC) که در حال به چالش کشیدن یک پایگاه جدید منطقه B در نزدیکی روستا در مقابل دادگاه عالی اسرائیل است، گفت که این روستاییان، از جمله معلمان، زنان و کودکان را مجبور کرد تا به سرعت از تپه ها با پای پیاده عبور کنند در حالی که دو خودرو در دو طرف منتظر بودند. او گفت که یک معلم هنگام تلاش برای عبور توسط شهرک نشینان مورد ضرب و شتم قرار گرفت و دو بیمار دیالیزی اکنون مسیر طولانی تری را برای رسیدن به بیمارستان پیش رو دارند که به درمان منظم نیاز دارند.

در 18 اکتبر، بولدوزری که روستاییان می گویند از شهرک غیرقانونی یتظار آمده بود، آخرین جاده مورد استفاده را بست - مسیری به سمت عسیره القبلیه، و درختان زیتون مجاور را ریشه کن کرد. به گزارش کوت، دفتر هماهنگی منطقه ارتش به شهردار گفته است که موانع تا زمانی که "کشاورزان به زمین خود [در زمان برداشت زیتون] نروند، به ویژه در شمال" که پاسگاه شهرک نشینان مورد بحث قرار دارد، باقی خواهند ماند.

کوت پس از مهر و موم شدن مسیر پس‌زمینه گفت: «من تمام عمرم را اینجا زندگی کرده‌ام و این برای روستای مادام بی‌سابقه است. "شهرک نشینان از یک فرصت طلایی استفاده می کنند. هیچ بازدارندگی از سوی دولت اسرائیل وجود ندارد... آنها فقط سعی می کنند تا قبل از انتخابات اسرائیل بهترین کار را انجام دهند."

روز سه شنبه بالاخره ورودی شمالی بازگشایی شد. اما روستاییان گزارش دادند که شهرک نشینان از پاسگاه منطقه B، عصر همان روز به دستگاه های برداشت زیتون در نزدیکی روستا حمله کردند. روز بعد، ارتش دوباره ورودی را مهر و موم کرد، و بسیاری از درختان زیتون در این فرآیند از بین رفتند. ساکنان می گویند که محاصره همچنان ادامه دارد.

هفته گذشته شهرک نشینان شرق اورشلیم سیم خاردار را در اطراف جوامع بادیه نشین الطبنا و المحطاویش در نزدیکی خان الاحمر بستند. سلیمان علی سالم العرب، معروف به ابورعید، گفت که دام های آنها در انبار نگهداری می شوند و جایی برای چرا ندارند و سفر پنج دقیقه ای به یک جاده مجاور اکنون یک ساعت طول می کشد. شهرک نشینان در حال رانندگی پست هایی برای حصار هستند تا جوامع را به طور کامل محصور کند. ابو رید گفت: «آنها را بین خانه ها گذاشتند و مردم را در آن بستند تا بتوانند مردم را بیرون کنند.

در راس الاحمر، در شمال دره اردن، محاصره به خلع ید کلی ساکنان آن نزدیکتر است. نیروهای اسرائیلی دیگر نقاط دسترسی را مهر و موم کرده و تراکتورها و مخازن آب را مصادره کرده اند، زیرا مانع "نخ زرشکی" در این منطقه ساخته شده است.

به گفته گروه اسرائیلی فعالان دره اردن، 11 خانواده دیگر در دو هفته گذشته ترک کرده اند و حدود 20 خانواده از 59 خانواده ای که در ابتدا در آنجا زندگی می کردند، باقی مانده اند. ثائر بشارت، یک گله دار محلی می گوید: «بیش از نیمی از خانواده ها به دلیل تشنگی آواره شده اند. ما روزه می گیریم مثل ماه رمضان و گوسفندان مثل شتر می شوند.

با تشدید محاصره شهرک نشینان - که خود ارتش فعال و در نهایت جایگزین آن شد - نواجه نگران است موج دیگری از آوارگی فلسطینیان در راه باشد. او گفت: «این در حال تبدیل شدن به چیزی عادی است. هر روز ده ها شهرک نشین می توانند یک خانه فلسطینی را گرفته و آن را محاصره کنند.

شاناران از خانه تحت محاصره اش گفت: «تصور کن کسی دشمنی ناعادلانه بر سرت گذاشته، زیر پنجره ات خیمه زده و از تو کینه توز دارد». "هر بار که بیرون می روید، او می آید، شما را کتک می زند، یا شما را متوقف می کند. زندگی شما چگونه خواهد بود؟"