استانداردهای دوگانه یک اعدام ناموفق

بیایید وانمود کنیم که جمهوری اسلامی ایران متعهد شده بود یک زن 50 ساله را به جرمی که در 18 سالگی مرتکب شده بود اعدام کند.

بیایید بگوییم که جنایت قتل یک دانشجوی دختر بود. همچنین بگوییم که زنی که برای اعدام در نظر گرفته شده بود از کودکی مورد تجاوز جنسی و آزار جنسی قرار گرفته بود و به بیماری روانی مبتلا شده بود و بعدا اعتراف کرد: «سال‌های زیادی طول کشید تا حتی به شدت کاری که انجام داده‌ام پی ببرم.»

احتمالا یک غوغای بین‌المللی با ادعای وحشیگری ایران در انتخاب زنی با چنین گذشته آشفته‌ای به راه خواهد افتاد. بدون شک ایالات متحده در راس این انتقاد قرار خواهد گرفت.

و با این حال، از زمان تلاش برای اعدام کریستا پایک 50 ساله در ایالت تنسی ایالات متحده در روز چهارشنبه، که تمام جزئیات بالا در واقعیت به او مربوط می شود، چنین غوغایی رخ نداده است.

قرار بود پایک اولین زنی باشد که از سال 1820 در تنسی اعدام شد - مبادا کسی تصور کند جامعه ایالات متحده به جای پسرفت در حال پیشرفت است. با این حال، جلادان در انجام وظیفه خود شکست خوردند و هنگامی که پایک پس از تزریق انواع داروهای کشنده زنده ماند، عملیات متوقف شد و او به سرعت به بیمارستان منتقل شد.

پایک از ترس دردی که منجر به مرگ با تزریق می‌شود، در ابتدا درخواست کرده بود که با جوخه تیراندازی - یکی از گزینه‌های متمدنانه‌ای که برای قربانیان مجازات اعدام در برخی از ایالت‌های ایالات متحده ارائه می‌شود - کشته شود. این درخواست رد شده بود.

به گفته وکلای پایک، اعدام ناموفق به منزله «شکنجه شیمیایی» است. میزان آسیب مغزی که ممکن است پایک به دلیل کمبود اکسیژن متحمل شده باشد، هنوز مشخص نیست.

باز هم، فقط می توان تصور کرد که اگر ایران نه تنها یک زن بیمار روانی را اعدام کند، بلکه به طور سلطنتی قتل را به هم ریخته و در عوض او را نیمه جان رها می کرد، به وقوع می پیوست.

البته ایران تنها کشوری نخواهد بود که برای چنین شیرین کاری مورد انتقاد قرار می گیرد. بسیاری از کشورهای دیگر در خاورمیانه و آفریقا نیز به همین ترتیب به خاطر چنین وحشیگری محکوم خواهند شد.

اما همه اینها در یک روز کار در ایالات متحده است، جایی که مجازات اعدام در بیش از نیمی از 50 ایالت این کشور قانونی است.

البته در میان مشکلات بی شماری که در مورد مجازات اعدام وجود دارد، تعداد دفعاتی است که افراد بی گناه در نهایت به قتل می رسند. مرکز اطلاع رسانی مجازات اعدام گزارش داد که "از سال 1973، حداقل 203 نفر که به اشتباه در ایالات متحده محکوم و به اعدام محکوم شده بودند، تبرئه شده اند."

این سازمان با یادآوری اینکه مجازات اعدام «به عنوان ابزاری برای کنترل جمعیت سیاه‌پوستان و دلسرد کردن شورش» در دوران برده‌داری در ایالات متحده عمل می‌کرد، به ماهیت نژادپرستانه ماندگار کشتار دولتی در این کشور اشاره کرد که سیاه‌پوستان «در حال حاضر 40 درصد از جمعیت محکوم به اعدام را تشکیل می‌دهند، علیرغم اینکه تنها 12 درصد از جمعیت ایالات متحده هستند».

مطمئنا، تکان دهنده نیست که طبقه گرایی نژادپرستانه ای که برای دموکراسی در ایالات متحده تصویب می شود، در مرگ و همچنین در زندگی بازتولید شود.

به هر حال، چه راه بهتری برای حفظ سلسله مراتب سرمایه داری و حفظ کنترل اجتماعی نخبگان از زندانی کردن نامتناسب و قتل قانونی افراد رنگین پوست و فقرا چیست؟

و در حالی که پایک سیاه پوست نیست، تلاش برای قتل او همچنان در خدمت مکانیسم کنترل است، با یادآوری ناگزیر بودن آنها و خودسری نهایی سرنوشت آنها.

در همین حال، انحصار دولت در قتل به این معنی است که بسیاری از قاتلان خونسرد از اسارت خارج می شوند - مانند مورد جاناتان راس، افسر اداره مهاجرت و گمرک که در ژانویه در مینیاپولیس، مینه سوتا، رنه گود، مادر سه فرزند 37 ساله را به ضرب گلوله کشت.

راس، اتفاقا، یکی از کهنه سربازان جنگ در عراق است، جایی که در طول سال ها، ایالات متحده نیز بدون مجازات در کشتارهای زیادی دست داشته است. و مانند سایر مکان‌هایی که این بدبختی را داشته‌اند که در تیررس ایالات متحده بوده‌اند، کشتار جمعی تا زمانی که قتل‌عام را آمریکا انجام می‌دهد، عادلانه و متمدنانه است.

در واقع، ایالات متحده خواه ارتکاب اعدام های مورد تایید دولت در خانه باشد یا کشتار غیرقانونی ماهیگیران در دریای کارائیب، هنوز باید به اندازه کافی در برابر وحشیگری که در صورت برگرداندن اوضاع، خود ایالات متحده را مسلح می کرد، مقابله کند.

استاندارد دوگانه رایج چیزی شبیه به این است: وقتی ایران مردم را اعدام می کند، این یک زشت اخلاقی و یک جنایت است. وقتی ایالات متحده افراد را اعدام می کند، این یک تمرین مشروع در عدالت کیفری داخلی است.

از آنجایی که پایک در بیمارستانی در تنسی بیهوش مانده بود، ایالت اعدام ها را تا پایان سال متوقف کرده است زیرا قدرت هایی که می اندیشند در طول اعدام چه اتفاقی افتاده است - که نبود.

به نوبه خود، رئیس جمهور دونالد ترامپ - که در دوره اول ریاست جمهوری خود اعدام ها را تشدید کرد و در دوره دوم خود مشغول تکرار این شاهکار است - استدلال کرد که علیرغم آنچه در تنسی رخ داد، کشتن فردی با تزریق نباید خیلی سخت باشد.

اما از آنجایی که ایالات متحده به کشتار در داخل و خارج از کشور ادامه می‌دهد، نمی‌توان فکر کرد که نباید به این راحتی باشد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.