استرالیا به راهی برای تبدیل لحظات به حرکت برای احیای روحیه نیاز دارد

والابی ها تیمی دارند که می توانند جادو کنند، اما شک و تردید وجود دارد که آیا استعدادهای آنها می تواند به یک تیم بزرگ تبدیل شود.

لحظاتی وجود دارد که استرالیا شبیه تیمی به نظر می رسد که می تواند در مقابل جهان قرار بگیرد. لحظاتی که آنها در دقیقه 83 در توئیکنهام دو تا عقب می افتند و ناگهان لن ایکیتاو یک پاس مخفیانه به ماکس یورگنسن زد و او به سمت بال می رود تا در کرنر گلزنی کند. لحظاتی که جوزف-آکوسو سوآالی راه خود را در اطراف تام کوری، داخل بوندی آکی، و تادگ بیرن گشوده است تا تام رایت را به سمت فضای خالی شیرهای بریتانیا و ایرلندی به مسابقه بفرستد.

لحظاتی که آنها 11 نفره شده اند و با 5 امتیاز از برتری چهار امتیازی دفاع می کنند تا مقابل اسپرینگ باکس بازی کنند و به نوعی با پیروزی از آن خارج می شوند.

و سپس بقیه آن وجود دارد. هنوز هیچ تیمی از Wallabies نبوده است که این سوسو زدن ها و جرقه های توانایی را در خود نداشته باشد، اما مدت زیادی است که تیمی وجود نداشته است که بتواند آن را به اندازه کافی، برای مدت طولانی انجام دهد تا برنده شود، و سپس دوباره در آزمون بعدی و بعد از آن. آنها هر چهار تست را در تور اروپا در پاییز گذشته از دست دادند و علاوه بر این، دو تست دیگر را در تابستان از دست دادند.

سپس آنها در یک روند شکست ناپذیر شش بازی دیگر مقابل ایتالیا، ژاپن، آرژانتین و آفریقای جنوبی پیش رفتند و سپس در شکست های متوالی در جام بلدیسلو، 31 امتیاز یک هفته، 22 امتیاز در هفته بعد، توسط All Blacks به پشت باختند. به خواندن ادامه دهید...