استرالیا سایت بستر دریا را که در آن یک شرکت ژاپنی آلودگی کربنی را ذخیره می کند، تأیید می کند

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

استرالیا یک سایت ذخیره سازی بستر دریا را در نزدیکی سواحل شمالی خود تعیین کرده است که در آن یک شرکت ژاپنی قصد دارد با استفاده از فناوری که دانشمندان آب و هوا را دچار اختلاف کرده است، مقادیر زیادی از آلودگی کربن را ذخیره کند.

تصویب سایت برای ذخیره تا 443 میلیون تن (488 میلیون تن) دی اکسید کربن به بخشی از بحث جهانی در مورد جذب و ذخیره کربن تبدیل شده است: موافقان می گویند این پروژه نقش مهمی در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از صنایعی که به سختی پاک می شوند مانند تولید فولاد و کشتیرانی ایفا خواهد کرد. منتقدان می گویند که این امر به زیستگاه های حیاتی و حیات وحش در خطر انقراض آسیب می رساند و در عین حال فناوری را ترویج می کند که استفاده از سوخت های فسیلی به شدت آلوده کننده را طولانی تر می کند.

جذب و ذخیره کربن، یا CCS، یک فرآیند سه مرحله ای است که CO2 را جذب، حمل و ذخیره می کند، که در هنگام انتشار در جو به تغییرات آب و هوایی کمک می کند.

برخی از دولت ها و غول های سوخت فسیلی از جمله اکسون موبیل و شل این استراتژی را به عنوان یک راه حل اقلیمی ترویج می کنند که برای کشورها و صنایع زمان می برد تا به انرژی پاک تر تبدیل شوند.

در حالی که آژانس بین‌المللی انرژی جذب، استفاده و ذخیره‌سازی کربن را ابزاری برای مهار تغییرات آب و هوایی می‌داند، سناریوی انتشار خالص صفر آژانس پیش‌بینی می‌کند که تا سال 2050 کمتر از 5 درصد کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را به همراه خواهد داشت.

مخالفان می گویند که این روند پیشرفت تلاش های جهانی از قبل خارج از مسیر برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانه ای را کند می کند و به نیروگاه ها و تاسیسات صنعتی اجازه می دهد تا به سوزاندن سوخت های فسیلی با وعده جذب اگزوز در آینده ادامه دهند.

پروژه های CCS در حال پیشروی هستند: ایالات متحده چندین مورد را در دست اجرا دارد و اولین تاسیسات دریایی اتحادیه اروپا در سپتامبر افتتاح شد.

پروژه استرالیا توسط شرکت انرژی ژاپنی Inpex هدایت می شود که در حال انجام ارزیابی اثرات زیست محیطی است و باید مجوزهای دولتی دیگر را قبل از تصمیم گیری نهایی و شروع تزریق CO2 دریافت کند.

این پروژه در داروین، پایتخت قلمرو شمالی در دریای تیمور آغاز خواهد شد و 260 کیلومتر (162 مایل) در سواحل گسترش می یابد و CO2 را به یک آبخوان عمیق شور به نام وست پرون تزریق می کند.

اینپکس می‌گوید که مشتری اصلی تأسیسات گاز طبیعی مایع Ichthys در مجاورت خواهد بود که اکثریت آن متعلق به اینپکس است و اکثریت گاز خود را به ژاپن صادر می‌کند.

به گفته اینپکس، سایر شرکت‌ها در آینده می‌توانند CO2 خود را در سایت ذخیره کنند، که می‌تواند به طور دائم تا 443 میلیون تن (488 میلیون تن) CO2 را در طول 35 سال ذخیره کند.

مادلین کینگ، وزیر منابع استرالیا، گفت که تعیین این سایت گام مهمی است و نشان دهنده حمایت دولت از فناوری هایی است که به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای کمک می کند.

کینگ در بیانیه‌ای گفت: «گرفتن و ذخیره‌سازی کربن نقش مهمی در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از صنایعی خواهد داشت که به سختی کاهش می‌یابد و از انتقال استرالیا به صفر خالص حمایت می‌کند.»

کینگ و دپارتمان صنعت، علم و منابع استرالیا به ایمیلی از AP ​​که به دنبال اظهار نظر بیشتر بود، پاسخ ندادند.

گروه های زیست محیطی نگران تأثیر این پروژه بر اکوسیستم های دریایی، ساحلی و زمینی هستند. این منطقه با زیستگاه های گونه های در معرض تهدید و مهاجر متعدد، از جمله دوگونگ ها، لاک پشت ها و پرندگان دریایی همپوشانی دارد.

چلسی دنگ، یکی از مبارزان انجمن حفاظت از دریای استرالیا، گفت که ساخت این پروژه یک اختلال بزرگ برای این اکوسیستم ها خواهد بود.

او گفت: «بسیاری از آن شامل لایروبی، حفاری، انباشته شدن در اقیانوس است. "این باعث اختلال در رسوب می شود. باعث آلودگی کیفیت آب از طریق تخلیه شیمیایی می شود. صدای زیادی در زیر آب به عنوان بخشی از آن وجود دارد."

او گفت که پس از بهره برداری از این پروژه، ترافیک دریایی بیشتری در منطقه وجود خواهد داشت که باعث اختلالات بیشتر می شود و بررسی های معمول زیر آب که شرکت برای بررسی نشتی انجام خواهد داد، به اکوسیستم آسیب بیشتری می رساند.

او گفت: «این واقعا برای نهنگ‌ها تأثیرگذار و مضر است، اما می‌تواند بر هر چیزی از پلانکتون‌ها تأثیر منفی بگذارد که نشان داده شده است تا 1.2 کیلومتر (3/4 مایل) دورتر از این تکانه‌های لرزه‌ای می‌میرند». و این برای دهه‌ها ادامه می‌یابد در حالی که این پروژه در حال انجام است، زیرا آنها باید به طور مداوم بر این ستون‌های CO2 که در زیر زمین تزریق می‌کنند نظارت کنند.»

اینپکس به ایمیلی از سوی آسوشیتدپرس که خواستار اظهار نظر شده بود، پاسخ نداد.

ژاپن - یکی از بزرگترین آلاینده های جهان - اهداف بلندپروازانه ای برای کاهش انتشار کربن تا سال 2035 تا 60 درصد نسبت به سطوح 2013 و تا 73 درصد تا سال 2040 دارد.

اما صنایع بسیار آلوده کننده مانند تولید فولاد و سیمان، پالایش نفت و کشتیرانی برای اقتصاد ژاپن حیاتی هستند. سوخت های فسیلی بخش عمده ای از انرژی آن را تولید می کنند.

برای پر کردن شکاف، دولت گفته است که CCS ضروری است.

وزارت تجارت و اقتصاد ژاپن در گزارشی در سال 2025 از سوی وزارت تجارت و اقتصاد ژاپن گفت: "کربن زدایی را در مناطقی که گذار به سوخت های جایگزین غیرفسیلی - مانند برق رسانی یا استفاده از هیدروژن - چالش برانگیز است، امکان پذیر می کند. در نتیجه، CCS برای دستیابی همزمان به تامین انرژی پایدار، رشد اقتصادی و کربن زدایی ضروری است."

این وزارتخانه به ایمیلی از AP ​​که خواستار اظهار نظر شده بود، پاسخ نداد.

در سواحل چیبا، جایی که موج‌سواری برای اولین بار در طول بازی‌های توکیو در المپیک حضور داشت، یک سکوی بزرگ از آب بیرون می‌آید، که نشان‌دهنده محل حفاری اکتشافی برای پروژه CCS منطقه شهری توکیو است، پروژه‌ای مشترک بین Inpex، Nippon Steel و دیگران برای جذب CO₂ از کارخانه‌های فولاد و ذخیره آن در فراساحل. یک شرکت ژاپنی دیگر نیز در حال برنامه ریزی برای ارسال گازهای گلخانه ای به مالزی است.

کارشناسان محیط زیست می گویند افزایش CCS باعث طولانی شدن استفاده از سوخت های فسیلی بسیار آلاینده می شود.

دنگ می‌گوید: «ما آن را به عنوان یک تاکتیک سبزشویی می‌بینیم که شرکت‌های سوخت‌های فسیلی به‌جای انجام یک انتخاب آشکار یعنی کاهش تولید و حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی، از آن برای روشن کردن آلودگی‌های مداوم استفاده می‌کنند.

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →