اسرائیل: سوزاندن سرزمین مقدس

با گذشت یک ماه از فصل برداشت زیتون در سال جاری، شهرک نشینان و سربازان اسرائیلی تاکنون به 4500 درخت زیتون در کرانه باختری اشغالی آسیب رسانده و یا ریشه کن کرده اند. از ژانویه، آنها 100000 درخت زیتون را از بین برده اند. در غزه، از اکتبر 2023، 97 درصد از دو میلیون درخت روغن زیتون غزه از بین رفته است. از سال 1967، زمانی که اسرائیل غزه و کرانه باختری را اشغال کرد، تا دهه 2010، بیش از 800000 نفر را نابود کرده بود.

هر بار که اخباری را می شنوم که اسرائیل هیئت دیگری را به کنفرانس آب و هوا، تنوع زیستی یا بیابان زدایی می فرستد تا به «تخصص منحصر به فرد» خود در «شکوفایی بخشیدن به صحرا» ببالد، به منظره ویرانگر درختان ریشه کن شده در باغ زیتون پدربزرگم فکر می کنم - افسانه ای که مدت هاست تبلیغ کرده است.

نابودی درختان زیتون تنها یکی از جنبه های جنگ گسترده اسرائیل در سرزمین فلسطین است، از پوشش گیاهی و خاک گرفته تا آب و اکوسیستم آن. از زمان نکبه 1948، سیاست‌های استعماری اسرائیل فراتر از تصرف زمین و جابجایی ساکنان آن تا تغییر شکل چشم‌انداز طبیعی گسترش یافته و ظرفیت آن را برای حمایت از کسانی که برای نسل‌ها در آن زندگی کرده‌اند و آن را کشت کرده‌اند، تضعیف کرده است.

به عبارت دیگر، بر خلاف ادعای سبز شویی خود، اسرائیل شکوفه فلسطین را به آتش کشید.

هنگامی که اولین شهرک نشینان صهیونیست در اواخر قرن نوزدهم شروع به آمدن به فلسطین کردند، چیزی که یافتند «بیابانی» بود که از قبل شکوفا شده بود. سرزمین فلسطین نه تنها غذای کافی برای تغذیه مردم خود تولید می کرد، بلکه برای صادرات به مناطق همسایه در امپراتوری عثمانی و حتی از طریق دریای مدیترانه به اروپا نیز تولید می کرد.

فلسطینی ها گندم، جو و جو می کارند و درختان زیتون و میوه را برداشت می کردند. نزدیک‌تر به ساحل مدیترانه، باغ‌های سرسبز سبزیجات و میوه‌های مختلفی تولید می‌کردند. در صحرای خشک‌تر نقاب در جنوب، قبایل بادیه‌نشین به گله‌های گوسفند، بز و شتر می‌پرداختند و گوشت، شیر و پشم تولید می‌کردند.

فلسطینی ها با اکوسیستم های مختلفی که اشغال کرده بودند همزیستی داشتند: از تالاب ها گرفته تا بیابان های خشک. آنها با استفاده از تکنیک هایی که شرایط محلی را منعکس می کرد، به زمین تمایل داشتند تا اینکه به دنبال مهندسی آنها باشند. محصولات محلی مقاوم به خشکی در نواحی خشک تر و آنهایی که بیشتر به آبیاری وابسته هستند در دره های نزدیک به منابع آبی کشت می شدند.

در مقابل، شهرک نشینان صهیونیستی که از اروپا می آمدند به دنبال تغییر شکل چشم انداز فلسطین به شکلی بودند که برای آنها آشنا بود. آنها درختان وارداتی از اروپا مانند کاج سنگی را کاشتند که در برخی موارد گونه های بومی از جمله درختان زیتون را ریشه کن کردند. آنها باتلاق ها را خشک کردند، مسیر نهرها را تغییر دادند و سعی کردند مناظر بیابانی را جنگل کاری کنند.

برخی از این فعالیت‌ها پیامدهای فاجعه‌باری برای اکوسیستم‌های محلی داشتند، از جمله ورود گیاهان غیربومی مانند اکالیپتوس، که به راحتی می‌سوزند و به فراوانی و شدت آتش‌سوزی‌های جنگلی کمک می‌کنند.

تلاش های اسرائیل برای تغییر شکل چشم انداز طبیعی ناشی از تمایل به محو حضور فلسطین بود. درختانی بر روی بقایای روستاهای غارت شده فلسطینی کاشته شد تا آنها را بپوشانند. کشاورزی وارداتی به سبک اروپایی، تکنیک های بومی فلسطینی را که برای قرن ها غذا تولید کرده بود، از بین برد.

حمله رژیم صهیونیستی به سرزمین فلسطین در مرزهای 1948 متوقف نشد. ارتش اسرائیل به محض اینکه کرانه باختری و غزه را اشغال کرد، نه تنها مردم بلکه منابع طبیعی آنها را نیز تحت حکومت نظامی قرار داد.

آب در مرکز این فرآیند بوده است. با گسترش شهرک های غیرقانونی در سرزمین های اشغالی، شهرک نشینان شروع به تصرف منابع آب محلی کردند. امروز، شرکت ملی آب اسرائیل، مکوروت، مسئول اجرای یک سیستم آبی گسترده است که آب را از شهرها و روستاهای فلسطینی به شهرک‌های اسرائیلی هدایت می‌کند. اغلب در تابستان آب فلسطینی ها را قطع می کند تا از تامین پایدار شهرک نشینان غیرقانونی اطمینان حاصل کند.

این دزدی آب، کشاورزی و اکوسیستم فلسطین را ویران کرده است.

در همین حال، سرقت زمین نه تنها خشونت علیه مردم فلسطین، بلکه علیه خاک آنها را نیز به نمایش گذاشته است. سال‌هاست که ارتش اسرائیل و شهرک‌نشینان زمین‌های فلسطینی را با آفت‌کش سمپاشی کرده‌اند تا کشاورزان را از کار در مزارع خود منصرف کنند. این در حالی است که سوزاندن و کندن درختان و سایر پوشش های گیاهی و شهرک سازی به خاک آسیب رسانده و منجر به فرسایش شده است.

در غزه، اکو کشی به حد افراط کشیده شده است. جنگ نسل کشی آغاز شده در نوار غزه زمین های کشاورزی، درختان، خاک و آب را ویران کرده است.

این آسیب‌ها با بمباران و بولدوزر کردن بیشتر می‌شود. اسرائیل تقریبا 85 درصد از ساختمان‌ها را در نوار غزه ویران کرده و حدود 70 میلیون تن آوار حاوی سموم مختلف بر جای گذاشته است. بمباران اسرائیل فلزات سنگین از جمله سرب، کادمیوم، آرسنیک، تنگستن و آلومینیوم و همچنین ترکیبات انفجاری مانند TNT، RDX و پرکلرات ها را پراکنده کرده است.

این مواد به خاک و آب های زیرزمینی نفوذ می کنند و باعث آسیب های زیست محیطی می شوند که اثرات آن ممکن است برای سال ها باقی بماند.

در همین حال، ادامه تخریب ساختمان‌ها و زمین‌ها، خاک سطحی را که سرشار از مواد آلی و مواد مغذی ضروری برای رشد گیاهان است، از بین برده و باعث تخریب بیشتر زمین‌های کشاورزی شده است.

تناقض در اینجا این است که اسرائیلی‌هایی که ادعا می‌کنند حق باستانی بر زمین دارند، همان افرادی هستند که به آن آسیب می‌زنند و آن را تخریب می‌کنند. این بسیار تعجب آور است.

یک استعمارگر زمین را چیزی برای تصرف، تصرف و بهره برداری می داند. رابطه استعماری با زمین، نوعی سوء استفاده به خاطر منافع مادی است. اهمیتی ندارد. مباشرت نیست. تعلق ندارد.

رویکرد اسرائیل به سرزمین فلسطین - مسموم کردن و نابود کردن برای کنترل - به شدت با رویکرد فلسطین در تضاد است. از سال 1948، فلسطینیان همواره با حملات، تخریب، سرقت منابع و غارت مواجه بوده اند. و با این حال، آنها بارها و بارها به دنبال بازسازی، کاشت و دوباره کاری بوده اند.

پدربزرگ خود من، حمدان، نمونه ای از این روحیه فلسطینی است. او به مدت چهار دهه به یک باغ زیتون هشت دونمی نگاه کرد که در هر فصل 1500 کیلوگرم روغن زیتون تولید می کرد.

در طول جنگ 2008، ارتش اسرائیل این نخلستان را با بولدوزر تخریب کرد. پدربزرگم تسلیم نشد. او با کمک من دوباره درختان زیتون را کاشت. درست زمانی که نخلستان شروع به احیا کرد، ارتش اسرائیل دوباره آن را در طول جنگ 2014 نابود کرد.

برای پدربزرگم درختان زیتون چیزی بیش از امرار معاش بود. او آنها را فرزندان خود، ثمره سال‌ها مراقبت و پیوند خانواده‌اش با سرزمین می‌دید. کمتر از یک هفته پس از تخریب آنها در سال 2014، پدربزرگم بر اثر شوک درگذشت.

ما هم تسلیم نشدیم. خانواده من در سال 2015 اقدام به بازسازی و کاشت مجدد زمین با درختان زیتون کردند که چندین ماه طول کشید. سپس درختان سه سال طول کشید تا میوه دهند. قبل از اینکه ارتش اسرائیل در جنگ 2021 این بیشه را بمباران کرد، دو فصل موفق به برداشت زیتون شدیم.

زمین آنقدر آسیب دیده بود که دیگر برای کشت زیتون مناسب نبود. پاکسازی آلودگی و دفن دهانه‌های بمب زمان زیادی برد، اما همچنان توانستیم بخشی از زمین را با محصولات فصلی مانند گندم بکاریم. سپس در دسامبر 2023، ارتش اسرائیل دوباره این نخلستان را ویران کرد.

من امروز دوباره آن زمین را دوباره کاشت می‌کردم اگر فراتر از «خط زرد» در حال گسترش نبود.

این تمایل برای گرایش به زمین در فلسطینیان آنقدر ریشه دوانده است که حتی در کمپ های آوارگان، مردم باغ های کوچکی را جلوی چادرهای خود نگه می دارند و نعنا، ریحان و گل می کارند.

علیرغم همه تبلیغات و سبز شویی هایی که اسرائیل به کار می گیرد، برای جهانیان به طور فزاینده ای روشن می شود که چه کسی می تواند سرزمین مقدس را شکوفا کند. این کسانی نیستند که تخریب می کنند، مسموم می کنند و بولدوزر می کنند. این کسانی هستند که عمیقا ریشه دارند، می کارند، رشد می کنند و مراقبت می کنند. آنها صاحبان واقعی زمین هستند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.