اسرائیل یا یهودیه، دموکراسی یا دین: انتخابات 2026 واقعا درباره چه چیزی بود - نظر

در اکتبر 1997، در اولین دوره نخست وزیری خود، بنیامین نتانیاهو برای زمزمه کردن با خاخام سالخورده کابالیست اسحاق کدوری، غافل از اینکه میکروفون های اطراف در حال ضبط هستند، متمایل شد. او گفت که چپ‌ها «معنی یهودی بودن را فراموش کرده‌اند.» تقریبا سه دهه بعد، این اظهارات هنوز در سیاست اسرائیل تکرار می‌شود. بن‌بست سیاسی 2019 تا 2022، که اسرائیل را به پنج انتخابات کشاند، بارها به عنوان یک همه‌پرسی درباره نتانیاهو مطرح شد.

این چارچوب در خدمت حامیان، شرکای سیاسی و حتی مخالفان لیبرال او بود که در یک بحث بر سر یک مرد گیر افتاده بودند. اما سوال اساسی همیشه بزرگتر بود: اسرائیل چه نوع کشوری باید باشد؟ یک دموکراسی لیبرال، با اکثریت یهودی، یا یک دولت مذهبی که به طور فزاینده ای توسط جاه طلبی های ایدئولوژیک جنبش شهرک نشینان شکل می گیرد؟ انتخابات 27 اکتبر شکستی قاطع برای نتانیاهو و شرکای او، که مجموع نمایندگی آنها از 68 به 53 کرسی کنست کاهش یافت، به همراه داشت.

احزاب مخالف 67 کرسی، از جمله رکورد 19 کرسی برای دو حزب عربی را به دست آوردند. مشارکت اسراییل عربی تقریبا به 80 درصد رسید، بالاترین میزان خود در چند دهه اخیر، و اکثریتی را برای مخالفان فراهم کرد که نمی توانست تنها از طریق رأی دهندگان یهودی به دست آورد. برای بسیاری از رأی دهندگان عرب، انتخابات بیش از نتانیاهو بود.

این رد سیاست هایی بود که توسط شرکای ائتلاف او، به ویژه ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی ارائه شده بود. آرای چه کسی محسوب می شود؟ تلاش ها برای ایجاد تردید در مشارکت اعراب قبل از روز انتخابات آغاز شد. ساعاتی قبل از بسته شدن رای گیری، پلیس سه فعال راعام را به ظن خرید رای دستگیر کرد، بنا بر گزارش ها، به دنبال تماس کارکنان پلیس نوردودنیهو از نتانیهو، پلیس نتانیهو، سه فعال راعام را به پایان رساند. مقامات. متعاقبا پلیس به انجام جستجوها بدون حکم اعتراف کرد. دادگاه یک مظنون را آزاد کرد و از تمدید بازداشت بقیه خودداری کرد.

مقامات ارشد به کانال 12 گفتند که بعید است که این پرونده کیفرخواست صادر کند. با این وجود، نتانیاهو از دستگیری ها به عنوان شواهدی برای "دزدیدن انتخابات از ما" یاد کرد. این جنجال زمانی تشدید شد که دیوید زینی، رئیس شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) تلاش کرد از شخصیت های ارشد در لیست خارجی مشکوک در رعام و سازمان مشترک بازجویی کند.

گزارش شده است که دادستان کل این درخواست را با استناد به شواهد ناکافی رد کرد. کمیته مرکزی انتخابات همچنین اتهامات مربوط به بی نظمی های سیستماتیک را رد کرد و اظهار داشت که حتی سوء ظن های اثبات شده نیز "نتایج انتخابات را در مجموع" تضعیف نمی کند. متعاقبا نتانیاهو استدلال کرد که او رای یهودیان وابسته به اعراب را به دست آورده و یک دولت اپوزیسیون عربی را به دست آورده است. احزاب، بلوک او در واقع پیشتاز احزاب مخالف یهودی، 53 کرسی به 48 کرسی است. اما کنست 120 عضو دارد، نه 101. این استدلال سابقه تاریخی دارد.

در سال 1995، مخالفان نتانیاهو مشروعیت دولت اسحاق رابین را به چالش کشیدند زیرا به احزاب عربی متکی بودند. وقتی اسلو دوم با 61 رای موافق در مقابل 59 رای مخالف تصویب شد، مخالفان بر عدم وجود "اکثریت یهودی" تاکید کردند. همین تمایز اکنون تهدیدی برای تضعیف انتخاب انتخاباتی نزدیک به سه میلیون اسرائیلی است که به تغییر رای داده اند. بر اساس این منطق، شهروندان عرب ممکن است رای دهند، اما نمایندگان آنها نمی توانند به طور قانونی تعیین کنند که چه کسی حکومت می کند.

مشارکت آنها تنها زمانی قابل قبول می‌شود که توازن قوا را تغییر ندهد. دو دیدگاه از یک دولت یهودی برای اکثر اسرائیلی‌های عرب، خصلت یهودی دولت یک واقعیت ثابت است، نه لزوما مانعی برای مشارکت سیاسی. رهبر رعام منصور عباس در سال 2021 این تمایز را به صراحت بیان کرد: "دولت اسرائیل، یک کشور یهودی به دنیا آمد." نظرسنجی برنامه کنراد آدناور دانشگاه تل آویو نشان داد که بیش از سه چهارم پاسخ دهندگان عرب از پیوستن یک حزب عربی به دولت بعدی حمایت می کنند.

نسبت مشابهی از خدمات داوطلبانه مدنی برای فارغ‌التحصیلان دبیرستان‌های عرب حمایت می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام سیاسی و مشارکت مدنی از حمایت قابل توجهی در میان شهروندان عرب برخوردار است. اختلاف نظر اساسی مربوط به این است که حاکمیت یهود باید به چه معنا باشد. اسرائیل به طور فزاینده‌ای شبیه دو دیدگاه سیاسی رقیب می‌شود. دولت دموکراتیک که از شهروندان خود محافظت می کند و در جامعه بین المللی مشارکت می کند. دومی، مرتبط با شهرک نشین ایدئولوژیک

جنبش و متحدان سیاسی آن، ادعاهای سرزمینی و مذهبی را در مرکز هویت ملی قرار می‌دهند که گاهی اوقات به قیمت نهادهای دموکراتیک تمام می‌شود. این تقسیم‌بندی مطلق نیست. هیچ یک از این دو اردوگاه به جای هر اسرائیلی یهودی صحبت نمی کنند و هویت مذهبی لزوما وفاداری سیاسی را تعیین نمی کند.

اما تطبیق دیدگاه‌های رقیب به طور فزاینده‌ای دشوار شده است. هشدار تاریخی تاریخ یهود موارد مشابهی را ارائه می‌دهد، اگرچه تاریخ را نباید با پیشگویی اشتباه گرفت. پس از مرگ سلیمان، سلطنت باستان به پادشاهی شمالی اسرائیل و پادشاهی جنوبی یهودا تقسیم شد. مسیرهای سیاسی و مذهبی آنها قبل از اینکه هر دو در نهایت استقلال خود را از دست بدهند، از هم جدا شد، اسرائیل به آشور در سال 722 قبل از میلاد و یهودا به بابل در سال 586 قبل از میلاد. قرن ها بعد، گروه های یهودی رقیب در طول محاصره اورشلیم توسط رومیان در میان یکدیگر جنگیدند.

معبد دوم در سال 70 پس از میلاد سقوط کرد، و سنت یهودی متعاقبا سینات چینام، نفرت بی‌اساس، را عامل اصلی فاجعه معرفی کرد. شرایط امروز اساسا متفاوت است، اما شکاف داخلی همچنان خطری برای انسجام ملی است. این مقایسه همچنین آنچه را که اسرائیلی‌ها گاهی اوقات آن را نفرین دهه هشتم تاریخی می‌نامند، تداعی می‌کند. ایهود باراک و نتانیاهو هر دو به این هشدار اشاره کرده اند.

در سال 2017، نتانیاهو از عزم خود برای اطمینان از دوام اسرائیل مدرن از پادشاهی هامونی صحبت کرد. درس این نیست که فروپاشی اجتناب ناپذیر است. این است که نهادهای سیاسی و شهروندی مشترک را نمی توان بدیهی تلقی کرد. رابین یا گانتز؟ آزمون فوری اکنون به دست گادی آیزنکوت است. راعام او را برای نخست وزیری پیشنهاد کرده است و انتظار می رود فهرست مشترک دنبال شود و به طور بالقوه از او حمایت جناح های دارای 67 کرسی را می دهد. رای دهندگان عرب به ایجاد مسیری برای دولت آیزنکوت کمک کرده اند.

اینکه آیا او و شرکای احتمالی‌اش در ائتلاف آماده هستند تا نقش سیاسی خود را به رسمیت بشناسند یا نه، سوال دیگری است. دو سابقه این انتخاب را نشان می‌دهد. رابین با وجود مخالفت‌های شدید و اتهامات مبنی بر اینکه دولتش مشروعیت ندارد، با حمایت پارلمان عربی حکومت کرد. بنی گانتز در سال 2020 مسیر متفاوتی را در پیش گرفت. پس از کمپین برای جایگزینی همه احزاب عربی با پیشنهاد نتانیاهو، همه احزاب عربی را جایگزین کرد. در عوض نتانیاهو

آن دولت سرانجام فروپاشید. آیزنکوت اکنون با نسخه خودش از این تصمیم روبه‌رو است. یایر گولان، رهبر دموکرات‌ها، تمایز نتانیاهو بین آرای یهودی و عرب را رد کرده است. او اعلام کرد: «من می‌دانم چگونه تا 120 بشمارم. رای دادن در طیبه دقیقا به اندازه صدای یک شهروند اسرائیلی است که در Givat Shmuel رای می دهد.» این اصل نباید در یک دموکراسی بحث انگیز باشد. 67 کرسی مخالفان اکثریت اسرائیل را تشکیل می دهند.

حتی اگر آنها نماینده اکثریت پارلمانی یهودی نباشند. مشروعیت آن اکثریت نمی تواند به هویت قومی کسانی که آن را انتخاب کرده اند بستگی داشته باشد. بنابراین انتخابات 2026 چیزی فراتر از جایگزینی نتانیاهو بود. این یک سوال اساسی در مورد اینکه آیا اسرائیل می تواند هویت ملی یهودی خود را با شهروندی سیاسی برابر تطبیق دهد یا خیر، مطرح کرد. اسرائیلی های عرب تمایل خود را برای مشارکت در شکل دادن به آینده کشور نشان داده اند.

آیزنکوت و شرکای سیاسی یهودی‌اش اکنون باید تصمیم بگیرند که آیا این مشارکت به نفوذ سیاسی واقعی تبدیل می‌شود. آیا آنها از الگوی رابین پیروی می‌کنند و اکثریت اسرائیلی را که با حمایت اعراب ساخته شده است را می‌پذیرند، یا تصمیم گانتز برای قرار دادن توافق سیاسی با نتانیاهو پیش از یک دولت جایگزین را تکرار می‌کنند؟ پاسخ ممکن است تعیین کند که آیا این انتخابات نقطه عطفی است یا یک فرصت سیاسی مستقل دیگر از دست رفته اسرائیل. فعال و خبرنگار

در طول دولت بنت-لاپید، برزوابی به تأسیس اولین انجمن دگرباشان جنسی عرب کنست کمک کرد و بودجه دولتی را برای بیت المیم، یک مرکز دگرباشان جنسی عرب زبان، تأمین کرد.