افراد هندوتوا خشونت علیه معترضان ضد مودی را به راه انداختند

در هفته‌های اخیر، دهلی نو و سایر شهرهای هند شاهد تظاهرات گسترده ضد دولتی و تظاهرات‌های ناگهانی با درخواست استعفای گیانش کومار، کمیسر ارشد انتخابات، به اتهام دستکاری فهرست رأی‌دهندگان به نفع حزب حاکم بهاراتیا جاناتا (BJP) بوده است. برای جلوگیری از تجمع دانشجویان و جوانان، دولت BJP از ارعاب و زور استفاده کرده است.

علاوه بر دستگیری معترضان، جاده‌ها را به شدت مسدود کرده، ایستگاه‌های مترو را بسته و ده‌ها هزار نیروی پلیس و پرسنل شبه‌نظامی از جمله پلیس دهلی، نیروی پلیس ذخیره مرکزی (CRPF)، نیروی امنیت مرزی، پلیس مرزی هند و تبت و ساشاسترا سیما بال را مستقر کرده است. تعدادی از این نیروها معمولا در امتداد مرزهای هند یا در مناطق تحت تأثیر شورش مستقر هستند. برای مثال، شرکت‌های CRPF مستقر در تظاهرات دهلی از پایگاه‌های سابق مائوئیست‌ها در چاتیسگر و بخش‌هایی از جامو و کشمیر که تحت تأثیر ستیزه‌جویان قرار گرفته بود، منتقل شدند.

در دهلی، این نیروهای شبه نظامی علیه فعالان جوان غیرمسلح حزب سوسک جانتا (CJP)، انجمن دانشجویان سراسر هند و سایر سازمان های چپ مورد استفاده قرار می گیرند. آنچه سرکوب دولت را به ویژه مذموم می کند این است که به مردان بی لباس اجازه داده می شود به معترضان حمله کنند. اینها حوادث مجزا نیستند. چندین زن و مرد جوان با روایت های هولناکی از خشونتی که توسط این اراذل و اوباش مواجه شده اند، ارائه شده اند. نکته مهم این است که این مردان در معرض دید کامل پلیس خشونت را به راه می اندازند.

از برکات نظام حاکم برخوردارند. عکس‌ها و فیلم‌هایی که در رسانه‌های اجتماعی دست به دست می‌شوند مردانی را نشان می‌دهند که روسری‌های زعفرانی دارند - زعفران به رنگ سانگ پریور است، خانواده‌ای از سازمان‌های طرفدار هندووا، که BJP بخشی از آن است - شعارهایی در حمایت از دولت نارندرا مودی فریاد می‌زنند، مردان و زنان جوان را تعقیب می‌کنند، آنها را می‌کشند و بی‌حرمتی با چوب‌ها کتک می‌زنند.

آنها نسبت به خشونت خود گستاخانه هستند و قربانیان خود را به عنوان عناصر ضد ملی توصیف می کنند که «شایسته کوبیدن هستند». "پلیس دهلی توم لات باجائو، هوم تومهاره ساث هاین" (پلیس دهلی، شما باتوم را به دست می گیرید، ما با شما هستیم)، آنها شعار می دهند و به پلیس فشار می آورند تا معترضان را مورد ضرب و شتم قرار دهند. پلیس و پرسنل شبه‌نظامی که در حضور نیروهای هوشیار عمل می‌کردند، هیچ اقدامی برای خروج آنها از خیابان انجام ندادند. هیچ‌کدام از آنها در وانت‌های پلیس قرار نگرفتند، همان‌طور که دانش‌آموزان غیرمسلح را می‌کشیدند و به داخل اتوبوس‌ها هل می‌دادند.

ویدئویی که در جریان سرکوب در 10 اکتبر در مرکز دهلی فیلم‌برداری شده بود، نشان می‌داد که افراد شرور مردان و زنان جوان، حتی خردسالان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند. هنگامی که زنی از جانب یک قربانی مرد مداخله می‌کند، می‌توان غازها را دید که روی او افتاده‌اند، او را به زمین هل می‌دهند و لباس‌هایش را می‌کشند. همه اینها با حضور حداقل یک پلیس انجام شد. این فیلم نشان می‌دهد که در نهایت یک پلیس مداخله می‌کند، اما او این کار را نه برای توقف حمله یا مهار ضارب و بازداشت او، بلکه برای اینکه او را به آرامی دور کند، انجام داد.

این ویدئو خشم و خشم را در هند برانگیخت و پلیس را مجبور کرد تا در نهایت چهار مرد - رامان ساینی، ویوکاناند با نام مستعار ویوک، کاپیل کومار و راویندر سینگ با نام مستعار گوویند هندو - از سازمان هندو راکشا دال (HRD) یا سازمان حفاظت از هندوها را بازداشت کند. بوپندرا سینگ تومار با نام مستعار پینکی بهیا با اعتراف به اینکه این چهار نفر اعضای سازمان او بودند، آنها را به عنوان "جنگجویان" توصیف کرد که "برای ساناتان دارما" (به معنای واقعی کلمه، حقیقت جهانی یعنی هندوئیسم) کار می کردند. تومار در مصاحبه با مجله Outlook خشونتی را که در اعتراضات 10 اکتبر به راه انداختند را توجیه کرد.

فعالان CJP در تظاهرات جانتار منتار در ماه ژوئیه «سعی کردند جو کشور را خراب کنند». تومار گفت: "ما با این افرادی که به خشونت متوسل می شوند برخورد خواهیم کرد و آنها را اصلاح خواهیم کرد. ما به اقدامات خود افتخار می کنیم و به این کار ادامه خواهیم داد." هندو راکشا دال که در سال 2013 تأسیس شد، یکی از ده‌ها گروه هوشیار است که تحت حکومت مودی رشد کرده است. آنها تحت حمایت سنگ پریور رشد کرده اند. فعالان آنها را نمی توان به عنوان باندهای خیابانی صرف رد کرد.

آنها سربازان پیاده سنگ پریور هستند و خشونت را برای پیشبرد برنامه هندوتوای آن به راه می اندازند. سازمان‌هایی مانند HRD و Bharatiya Gau Raksha Dal (سازمان حفاظت از گاو هند) آزادانه درگیر خشونت می‌شوند زیرا از حمایت دولتی برخوردار هستند. فعالان حقوق بشر به ندرت محکوم یا مجازات می شوند. ساینی، ویوک، کومار و سینگ در ویدئویی دستگیر شدند و تحت فشار عمومی دستگیر شدند، اما به زودی با قرار وثیقه آزاد شدند. پلیس دهلی اعتراضی به آزادی آنها از سوی دادگاه نداشت. پس از آزادی، تومار آنجا بود تا از چهار مرد استقبال کند و گلدسته کند.

خود تومار بیش از 30 پرونده برای سخنان نفرت پراکن، توزیع سلاح، تهدید به مرگ، آسیب رساندن به اموال، حمله، اخاذی، و سردادن شعارهای تحریک آمیز دارد. لیست شکایات و پرونده های او طولانی است. او در چند مورد دستگیر شده است و به زودی با قرار وثیقه آزاد شده است. هواداران او شعار مناسبی برای توصیف این موضوع دارند: «زندان عاج، کال وثیقه، ائور پیر وهی خیل» (زندان امروز، وثیقه فردا و دوباره همان بازی). HRD ده ها حمله به مسلمانان، هندی های سکولار و منتقدان BJP انجام داده است.

در سال 2020، تومار مسئولیت حمله به دانشجویان دانشگاه جواهر لعل نهرو (JNU) در دهلی نو را مدعی شد. وی با بر عهده گرفتن مسئولیت کامل خشونتی که منجر به مجروح شدن حداقل 30 نفر از جمله معلمان و دانش آموزان شد، گفت: «جنویه کانون فعالیت های ضد ملی است و ما نمی توانیم این را تحمل کنیم». در آگوست 2024، فعالان حقوق بشر، خانه‌ها و اموال مسلمانان را در محله‌ای فقیرنشین در غازی‌آباد به آتش کشیدند و ادعا کردند که آنها بنگلادشی‌هایی هستند که به طور غیرقانونی در هند زندگی می‌کنند. در دسامبر 2025، تومار و پسرش به دلیل توزیع شمشیر در غازی آباد برای "دفاع از خود" هندوها دستگیر شدند.

سازمان‌هایی مانند HRD به سنگ پریور و دولت BJP این امکان را می‌دهند که نه تنها آزادانه خشونت‌های غیرقانونی را انجام دهند، بلکه ارتباط خود را با عاملان این خشونت‌ها نیز انکار کنند. عضویت لباس های سنگ پریور و همسفرانشان مبهم است. در نتیجه، سنجاق چنین خشونتی بر دولت مودی دشوار است.