افزایش هزینه تغییرات آب و هوایی: چه کسی پرداخت خواهد کرد؟

هنگامی که یک فاجعه رخ می دهد، جوامع روی دولت فدرال حساب کرده اند که در بدترین روزهای خود در آنجا حضور داشته باشد. اما تغییرات اقلیمی اغلب باعث آسیب بیشتر می شود و شبکه ایمنی به جای بزرگ شدن کوچک شده است.

ملیسا هافر، رئیس آب و هوای ماساچوست، در رویداد Newsweek Pillars of Stability، گفت که ایالت زمانی حدود 26 درصد از بودجه آب و هوایی خود را از دولت فدرال در نظر گرفته بود. او گفت: «ما اکنون کمتر از 1 درصد بودجه داریم.

هنگامی که سیل در ماساچوست در سال 2023 رخ داد، این ایالت هیچ صندوق تاب آوری نداشت و واجد شرایط دریافت کمک های فدرال نیز نبود. هافر گفت: «ما مجبور شدیم بیرون برویم و یکسری پول جمع آوری کنیم تا به مردم کمک کنیم. بدون حمایت فدرال، ایالت ها آسیب پذیرتر هستند.

گزارش نیویورک تایمز در ماه مه نشان داد که در دهه گذشته زمان بررسی و نرخ انکار بالاتری برای صندوق های امداد اضطراری آژانس مدیریت اضطراری فدرال افزایش یافته است.

اکنون تغییرات آب و هوایی به مکان هایی می رسد که قبلا ایمن بودند. داگلاس فارنهام، افسر ارشد بهبودی ورمونت، در طول بحث میزگرد خاطرنشان کرد که ورمونت قبلا یک "پناهگاه آب و هوایی" در نظر گرفته می شد، اما سیل های 2023 و 2024 این دیدگاه را تغییر داد.

این آسیب فوری و هزینه های تعمیر نیز نیست که باید در نظر گرفته شود. هوفر پیش‌بینی می‌کند که سلامت اقتصادی آینده شهرهای جنوب فلوریدا، جایی که خانه‌های ساحلی هزینه خدمات محلی را از طریق مالیات بر دارایی پرداخت می‌کنند، در آینده آسیب خواهند دید: «من فکر می‌کنم که احتمالا طی 10 تا 15 سال آینده شاهد ورشکستگی شهرهای جنوب فلوریدا خواهیم بود.»

از آنجایی که آن مکان‌ها به دلیل فاجعه و هزینه‌های تعمیر برای زندگی در آن‌ها بسیار پرخطر یا بسیار گران می‌شوند، خانه‌ها ارزش خود را از دست می‌دهند و شهرها پول مالیاتی را که از آن استفاده می‌کنند از دست می‌دهند، به این معنی که حتی سرمایه کمتری برای حمایت از تاب‌آوری وجود دارد.

هافر گفت که کلید این است که کمک های بلایای طبیعی را با تقویت قوی تر پیوند دهیم. او گفت، ماساچوست برای صندوق تاب آوری جدید خود، «معیارهای واجد شرایط بودن [برای تأمین مالی] را ایجاد کرد که از شما می خواهد انعطاف پذیرتر بسازید». به این ترتیب، دولت برای ادامه بازسازی همان مکان ها هزینه ای نمی پردازد و در عوض آنها را بهتر می سازد.

ورمونت با این طرز فکر مشترک است. فرنهام گفت: «ما بهبودی را فقط تعمیر نمی‌دانیم. پس از طوفان ایرن در سال 2011، آژانس مدیریت فوریت های فدرال به ورمونت کمک کرد تا با استانداردهای قوی تر بازسازی شود. اکنون دولت ها باید به طور فزاینده ای آن پول را خودشان پیدا کنند.

بخشی از چالش این است که تاب آوری سخت است که برای آن بودجه بندی شود. هافر با اشاره به بازگشت سرمایه گفت: انعطاف پذیری متفاوت است زیرا ما هنوز ROI نداریم. هیچ کس نمی داند که طوفان چه زمانی رخ می دهد یا چقدر خسارت وارد می کند.

ویکتوریا سالیناس، رهبر آب و هوا در محل اقامت دانشگاه دوک، معتقد است که یک راه حل این است که نتایج را قابل اندازه گیری کنیم. او گفت: "ما باید آن چیزها را به گونه ای اندازه گیری کنیم که برای نهادهای مختلف قابل مشاهده و خوانا باشد."

پروژه ای در حال حاضر در حوضه رودخانه کانکتیکات در حال انجام است و سیل های پایین دست را ردیابی می کند تا داده های ملموس را به خطرات غیر کمیت برساند. اما با تیک تاک ساعت و افزایش قیمت ها، هافر در مورد آینده محتاط است.

او می‌گوید: «هنوز واقعا مشخص نیست که چقدر چیزها در 10، 15 و 20 سال آینده تغییر خواهند کرد. "من فکر می کنم ما واقعا برای آن آماده نیستیم."