افزایش پوشش گیاهی چوبی ممکن است باعث افزایش جمعیت پرنده شکاری گرجستان شود

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

گرجستان بیش از یک قرن است که مقصد شکارچیان بلدرچین بوده است. اما کاهش اخیر در جمعیت باب سفید آن، محققان را به دنبال پاسخ هایی برای افزایش تعداد پرندگان بازی محبوب کرده است.

یک مطالعه جدید از دانشگاه جورجیا نشان می دهد که بقای پرندگان ممکن است به جایی که آنها برای خوابیدن انتخاب کنند بستگی دارد. متأسفانه، آنها همیشه در انتخاب نقاط ایده آل خیلی خوب نیستند.

این کار در مجله Oecologia منتشر شده است.

بلدرچین شمالی بومی مناطق مرکزی و شرقی ایالات متحده است که از فلوریدا تا میشیگان و تگزاس را شامل می شود. اما تشخیص آنها دشوار است و زنده نگه داشتن آنها دشوارتر است.

جاستین هیل، نویسنده مسئول این مطالعه و محقق فوق دکتری در دانشکده جنگلداری و منابع طبیعی وارنل UGA می گوید: «یک ضرب المثل قدیمی وجود دارد: بلدرچین های باب سفید در انجام یک کار خوب هستند و آن مرگ است.

طبق گفته دپارتمان منابع طبیعی جورجیا، جمعیت سفیدپوست گرجستان از دهه 1960 تقریبا 90 درصد کاهش یافته است، احتمالا به این دلیل که مناظر باز و بوته ای که آنها به آنها وابسته هستند به طور فزاینده ای کمیاب شده اند.

محققان انتخاب‌های زیستگاه پرندگان را بررسی کردند و دریافتند که رنگ سفید با ترجیح قوی‌تری برای پوشش چوبی نسبت به پرندگانی که در مناطق کمتر حفاظت‌شده زندگی می‌کنند، بیشتر زنده می‌مانند.

محققان حیات وحش از اولویت‌های زیستگاهی برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام نوع زیستگاه محافظت یا بازسازی شود، استفاده می‌کنند. اما ترجیح یک حیوان برای یک زیستگاه خاص همیشه نشان نمی دهد که آیا آن زیستگاه شانس زنده ماندن یا تولیدمثل حیوان را بهبود می بخشد.

محققان 169 باب وایت رادیویی تا 720 اقامتگاه شبانه را در دو فصل پاییز و زمستان در جنوب ایندیانا دنبال کردند. آنها محل خواب پرندگان را با زیستگاه موجود در اطراف مقایسه کردند.

پرندگان عمدتا علفزارها، مناطقی را که اخیرا سوخته یا پاکسازی شده بودند و دوباره در حال رشد بودند، و نقاط نزدیک بوته های متراکم، درختان و درختان جوان را ترجیح می دادند که محققان از آنها به عنوان پوشش چوبی یاد می کنند. محققان دریافتند پرندگانی که در مناطقی با پوشش چوبی فراوان می‌رویند، تقریبا دو برابر بیشتر از پرندگانی که مکان‌های دیگر را انتخاب می‌کنند، زنده می‌مانند.

پوشش چوبی برخلاف نامش به معنای جنگل نیست. این می تواند شامل توت سیاه یا آلو، درختان جوان و ردیف حصارهای بیش از حد رشد شده باشد.

هیل می‌گوید: «این تکه‌ای از هر گونه گیاهی با ساقه چوبی است که واقعا ضخیم، تند و زننده و دشوار است که نمی‌خواهید وارد آن شوید».

این ناخوشایند، حداقل از منظر انسانی، دقیقا همان چیزی است که برای بلدرچین جذاب است.

بلدرچین باب سفید روی زمین زندگی می کند و برای فرار از خطر به پروازهای ناگهانی و کوتاه تکیه می کند. پوشش گیاهی متراکم از شکارچیان از جمله شاهین، روباه و سایر حیواناتی که پرندگان را تعقیب می کنند، پناه می دهد.

هیل باب وایت را نوعی «کودک پوستر» برای این اکوسیستم‌ها توصیف کرد، زیرا بسیاری از گونه‌های رو به زوال دیگر به همین چشم‌انداز متکی هستند. این نوع محیط همچنین از پرندگان آوازخوان، خرگوش، بوقلمون وحشی، آهو و سایر حیات وحش پشتیبانی می کند.

یافته های این مطالعه می تواند به مدیران حیات وحش کمک کند تا تعیین کنند کدام نوع زیستگاه برای گروه های بزرگی از حیوانات مفیدتر است و بر این اساس بازسازی آن مناطق را در اولویت قرار دهند.

هیل گفت: "کسی که تقریبا در هر جایی در زیستگاه بلدرچین خوب ایستاده است باید بتواند در چندین جهت رو به رو شود، یک توپ نرم پرتاب کند و به تکه ای از پوشش چوبی برسد."

این تحقیق چیزی را تقویت می کند که مدیران حیات وحش مدت هاست به آن پی برده اند: پوشش چوبی بخش مهمی از زیستگاه خوب بلدرچین است. اما داشتن آن فقط برای باب وایت شمالی خوب نیست.

جاستین ان. هیل و همکاران، انتخاب محل سکونت بابوایت شمالی بر بقا در طول فصل غیر تولید مثل، Oecologia (2026) تأثیر می گذارد. DOI: 10.1007/s00442-026-05952-z

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →