اقتصاد، نه نشست های اقلیمی، انتقال خالص صفر را دیکته می کند

اندی برنهام نخست وزیر بریتانیا در کنفرانس COP31 سخنرانی می کند

بوی تعفن نفاق در اجلاس COP31 ترکیه به مشام می رسد. اندی برنهام، نخست‌وزیر بریتانیا، گفت که می‌خواهد رهبری بریتانیا را در اقدامات اقلیمی نشان دهد. در همین حال، دولت او به تازگی میدان گازی جکداو در دریای شمال را سبز کرده است که تا 36 میلیون تن دی اکسید کربن بدون کاهش قابل توجه قیمت انرژی منتشر می کند، و در حال بررسی تصویب میدان نفتی Rosebank و تضعیف اختیارات خودروهای برقی آن است.

میزبانان مشترک این نشست، ترکیه و استرالیا، برای انقلاب انرژی پاک تلاش می کنند، اما این هفته ترکیه دو میدان نفتی جدید را اعلام کرد که به افزایش 30 درصدی تولید کمک می کند، در حالی که قول داد تولید گاز طبیعی را دو برابر کند. استرالیا اخیرا پروژه های سوخت فسیلی از جمله توسعه معدن زغال سنگ "بمب آب و هوایی" را تأیید کرده است که کربن کافی برای از بین بردن 15 میلیون مستعمره مرجانی مرجانی بزرگ را در طول هر رویداد سفیدکننده منتشر می کند. در همین حال، دومین تولیدکننده گازهای گلخانه ای، ایالات متحده، دوباره نشست سالانه آب و هوا را تحریم می کند.

بر اساس گزارش Climate Action Tracker، در حالی که جهان پس از توافقنامه پاریس در سال 2015 بیش از 1 درجه سانتیگراد از مسیر گرمایش خارج شد، "اقدامات جمعی آب و هوا عملا متوقف شده است" و سیاست های فعلی جهان را در مسیر افزایش فاجعه بار 2.7 درجه سانتیگراد تا سال 2100 قرار می دهد.

اما یک خبر خوب وجود دارد. بودجه جهانی کربن همچنین به تازگی اعلام کرد که انتظار می رود انتشار سوخت های فسیلی در سال 2026 اندکی کاهش یابد - چیزی که قبلا در طول همه گیری کووید-19، بحران مالی 2008 و تجزیه اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاده است. مسلما کاهش 0.4 درصدی بدون بحران نفتی جنگ ایران اتفاق نمی افتاد. اما رشد خودروهای ارزان قیمت خورشیدی، بادی و برقی نسبت به افزایش قیمت نفت، انتشار گازهای گلخانه ای بیشتری را جبران کرده است.

گزارش بودجه کربن جهانی می‌گوید اگر فناوری پاک بتواند به شتاب خود ادامه دهد، «یک اوج و کاهش پایدار در انتشار CO2 جهانی ممکن است چند سال آینده باشد». این بدان معناست که اقتصاد، نه سیاست، انتقال انرژی پاک را به سمت جلو سوق می دهد، علیرغم اینکه رهبری شکست خورده در COP31 به نمایش گذاشته شد.

Auke Hoekstra از دانشگاه فناوری آیندهوون در هلند می گوید: «سیاست هرگز محرک اصلی نبود. "این فناوری ها به سادگی برتر هستند."

هوکسترا به خاطر نمودارهایی که نشان می دهد چگونه تولید پنل های خورشیدی به طور مکرر از انتظارات آژانس بین المللی انرژی بهتر عمل کرده است، شناخته شده است. انرژی خورشیدی در حال حاضر 10 برابر بیشتر از زمانی که توافقنامه پاریس در سال 2015 امضا شد، انرژی تولید می کند، که آن را به سریع ترین منبع برق در حال رشد تبدیل می کند و به دنبال آن باد.

بحث پول و برق حاصل از انرژی خورشیدی و باد به طور متوسط ​​کمتر از گاز طبیعی یا زغال سنگ است. در ایالات متحده، ایالت تگزاس، بزرگترین تولید کننده نفت، که در آن دونالد ترامپ منکر آب و هوا برنده شد، همچنین به بزرگترین تولید کننده انرژی خورشیدی و بادی تبدیل شده است. در کشورهای کم درآمد مانند نیجریه و پاکستان، به جای اینکه منتظر بمانند تا دولت ها شبکه های برق مبتنی بر سوخت فسیلی گران قیمت و غیرقابل اعتماد را به روز کنند، مردم صرفا پنل های خورشیدی ارزان قیمت چینی را بر روی پشت بام خود نصب می کنند و به طور کلی توسعه با سوخت هیدروکربنی را «جهش می کنند».

یکی از اشکالات این بود که خورشید و باد در هنگام اوج تقاضا انرژی زیادی در عصر تولید نمی کنند. اما باتری های ارزان قیمت به سرعت این مشکل را حل می کنند. ذخیره سازی باتری های خانگی و کاربردی در حال حاضر حتی سریع تر از تولید انرژی تجدید پذیر در حال رشد است.

البته، یارانه‌ها و مقررات اولیه توسط دولت‌هایی مانند چین و آلمان شرایطی را در بازار ایجاد کردند که انرژی‌های تجدیدپذیر شروع به کاهش منحنی هزینه کنند. در حالی که اقتصاد باعث انتقال انرژی می شود، سیاست می تواند آن را تسریع کند یا، مانند موردی که ترامپ یارانه خودروهای الکتریکی را لغو کرد، سرعت آن را کاهش دهد. دولت ها همچنان سالانه بیش از 900 میلیارد دلار از سوخت های فسیلی حمایت می کنند.

هدف پیشنهادی در COP31 برای افزایش مصرف انرژی از الکتریسیته به 35 درصد تا سال 2035، یک سیگنال مثبت ارسال خواهد کرد. بزرگترین گلوگاه این امر گسترش شبکه است، چیزی که دولت ها می توانند در داخل کشور با کاهش تشریفات اداری و ارائه یارانه ها و وام ها تسریع کنند.

کینگزمیل باند در اتاق فکر Ember Energy فکر می‌کند که اقتصاد فناوری پاک به جهان اجازه می‌دهد تا سال 2100 گرمایش را به کمتر از 2.7 درجه سانتی‌گراد پیش‌بینی‌شده محدود کند. دقیقا چقدر کمتر به سیاست بستگی دارد. او پیشنهاد می کند که کشورهای واردکننده انرژی COP خود را راه اندازی کنند، جایی که کشورهای صادرکننده سوخت فسیلی نمی توانند پیشرفت را به تعویق بیندازند.

او می‌گوید: «سیستم قدیمی فقط با سیاست‌های میراثی و ناآگاهی تقویت می‌شود. "ما فقط باید آن را از بین ببریم."