اقلیت بهائی مصر برای دفن مردگان خود در حال کمبود است

قاهره، 13 اکتبر - در قبرستانی در قاهره که زیر سایه نخل‌ها و درختچه‌های درهم پیچیده است، قبرهای رنگ پریده چنان محکم بسته شده‌اند که در برخی مکان‌ها تنها نوارهای باریکی از ماسه و سنگفرش شکسته، زمین یک خانواده را از خانواده بعدی جدا می‌کند.

این آخرین محل دفن باقی مانده از جامعه بهائی مصر، یک اقلیت مذهبی است که مدت هاست در حاشیه زندگی رسمی قرار دارد، و به سرعت جای خود را از دست می دهد.

As it fills, the cemetery has become a symbol for the community of the bureaucratic obstacles and restrictions they say complicate everything from school enrollment to pensions and marriage registration.

"God forbid that this area becomes completely full. If that happens, we would have no other places where we can bury," said Joumana Labib, a 25-year-old architect whose extended family is buried there.

The Baha'i faith, whose members are scattered across different continents and believe their 19th century founder Baha'u'llah is a prophet, was brought to Egypt by merchants in the 1860s, not long after it originated in Iran. با تعداد کنونی مصر هزاران نفر، آنها اقلیت کوچکی در کشوری عمدتا مسلمان با حدود 110 میلیون نفر هستند.

قانون اساسی مصر آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، اگرچه دانشمندان جریان اصلی اسلام، آیین بهائی را بدعت می‌دانند و مقامات اغلب در عمل تمایلی به به رسمیت شناختن ادیان خارج از ادیان اصلی ابراهیمی ندارند.

در حالی که سنت اسلامی مستلزم دفن در یک روز است، رویه های بهائی اجازه می دهد جسد حداکثر یک ساعت از محل مرگ منتقل شود و چالش های خاصی ایجاد کند.

Burial grounds once used by Baha'is in the port cities of Alexandria and Port Said have been filled or reassigned over the years, leaving many families to transport bodies to Cairo, according to the Egyptian Initiative for Personal Rights (EIPR), a leading Cairo-based rights group.

مارینا سمیر، مسئول فعالیت آزادی مذهب و عقیده EIPR، گفت که اعضای جامعه می‌گویند که درخواست‌ها برای دفن‌های جدید در اسکندریه و پورت سعید - جایی که بیشتر جامعه بهایی مصر در آن زندگی می‌کنند - بدون توضیح کتبی واضح رد شده است.

سمیر گفت: «مرگ به جای زمانی که مردم تلاش می کنند از دست دادن خود را درک کنند، به یک فرآیند لجستیکی تبدیل می شود.

آژانس اطلاعات دولتی مصر و استان های اسکندریه و پورت سعید به درخواست ها برای اظهار نظر پاسخ ندادند.

سال گذشته، دولت مصر در پاسخ به گزارش حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت که "هیچ محدودیتی برای اعتقادات شخصی یا وابستگی های مذهبی، از جمله پایبندی به آیین بهائی" اعمال نمی کند.

بر اساس داده های دولتی، "محل دفن کافی برای پاسخگویی به نیازهای همه شهروندان" وجود دارد.

President Abdel Fattah al-Sisi has repeatedly stressed the need for religious coexistence and said the state works tirelessly to fight discrimination and promote tolerance.

A landmark 2009 court ruling allowed those who do not follow Islam, Christianity or Judaism to leave a dash in the religion field on their identity documents.

این تغییر به بهائیان اجازه داد تا از اعلام دینی که پیروی نمی کنند اجتناب کنند، اما همچنان آنها را با مشکلات عملی مواجه کرد.

یکی از بزرگترین آنها ثبت ازدواج بهاییان در اسناد رسمی است. زوج های بهایی اغلب حتی پس از چندین دهه با هم به عنوان "مجرد" ثبت می شوند که می تواند ثبت نام فرزندان، ارث، مستمری، بیمه درمانی و سوابق خانوادگی را پیچیده کند.

حنان کمال الدین، 65 ساله، گفت که شناسنامه اش او را مجرد توصیف می کند، اگرچه او 45 سال پیش در یک مراسم بهایی ازدواج کرد و دو فرزند در 40 سالگی دارد.

"شناخت این ازدواج چه ضرری برای جامعه دارد؟" او گفت.

مانند سایر بهائیان، او در سال 2020 حکم دادگاه فردی را به رسمیت شناخت که ازدواج او را به رسمیت می شناخت. اما این تصمیم در ژانویه امسال توسط دادگاه بالاتر لغو شد، حکمی که دیگر زوج های بهایی اکنون نگرانند آنها را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

احمد هلمی، 49 ساله، همچنین حکم دادگاهی را به دست آورد که به اسناد او اجازه می دهد نشان دهد او متاهل است، اما گفت که همسرش قبلا از بخش خانواده حسابش در پلت فرم خدمات دیجیتال دولت حذف شده است.

او نگران است که وضعیتش در شناسنامه‌اش به «مجرد» بازگردد که بعدا آن را تمدید کرد.

وی گفت: اگر مدرک ازدواج نداشته باشم نمی توانم همسرم را به بیمه سلامت اضافه کنم. هر چیزی که من دارم، همسرم نمی تواند ارث ببرد.

از نظر لبیب، کوچک شدن فضای دفن جامعه و موانع بوروکراتیک با همین خواسته مرتبط است: با او به عنوان یک شهروند برابر رفتار شود.

او گفت: "من از کسی نمی خواهم که دین من را بپذیرد." من از آنها می خواهم که من را به عنوان یک فرد در این کشور بپذیرند.» رویترز