اقلیدس اولین دنباله دار جدید خود را در 810 میلیون مایلی زمین کشف کرد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

تلسکوپ فضایی اقلیدس متعلق به آژانس فضایی اروپا اولین دنباله دار ناشناخته خود را در تصاویری که بین 16 تا 24 سپتامبر 2026 گرفته شده است، کشف کرده است.

این کشف برای ماموریتی که برای گرفتن عکس های عمیق و ثابت از کهکشان های دور طراحی شده است - نه دنبال کردن اجرام منظومه شمسی که به سرعت در حال حرکت هستند مانند دنباله دارها، چشمگیر است. علاوه بر این، چرخش سریع بین شناسایی و اعتبارسنجی نشان می‌دهد که اقلیدس می‌تواند دنباله‌دارهای جدید را در حالی که هنوز نسبتا دور از خورشید هستند شناسایی کند، که به طور بالقوه منجر به یک هدف مناسب برای ماموریت رهگیر دنباله‌دار آینده ESA می‌شود.

Mikko Pöntinen از دانشگاه هلسینکی، همراه با گروه کاری علم اشیاء منظومه شمسی کنسرسیوم اقلیدس، کشف اولیه را با استفاده از نرم افزار تشخیص اجسام متحرک که Pöntinen برای نظارت بر اجرام کوچک منظومه شمسی در تصاویر اقلیدس توسعه داد، انجام دادند.

"من از دیدن پرچم نرم افزارم که یک "رگه" را روی چندین تصویر نشان می دهد هیجان زده بودم - نتیجه یک جسم سریع حرکت می کند. با پیش بینی موقعیت آن، می توانم آن را در تصاویر دیگر شناسایی کنم، در مجموع آن را در پنج مجموعه تصویر پیدا کردم. بررسی بیشتر نشان داد که یک ابر مبهم در اطراف آن وجود دارد که نشان دهنده یک جسم فعال مانند یک ستاره دنباله دار است که گاز دارد."

بررسی‌ها بر روی فهرست‌های دنباله‌دارها و سیارک‌های شناخته‌شده همسانی پیدا نکرد، بنابراین پونتینن مشاهدات را به‌عنوان یک دنباله‌دار جدید به مرکز سیاره‌های کوچک اتحادیه بین‌المللی نجوم (MPC) گزارش داد. این امر به اخترشناسان زمینی هشدار داد که سپس می توانند مشاهدات بعدی را انجام دهند. MPC متعاقبا آن را به عنوان یک دنباله دار در 8 اکتبر تأیید کرد و اکنون با نام C/2026 S1 (اقلیدس) شناخته می شود.

این دنباله دار تقریبا 1.3 میلیارد کیلومتر (810 میلیون مایل) دورتر از زمین قرار دارد که معادل فاصله خورشید تا نقطه ای تقریبا بین مدارهای مشتری و زحل است. با این حال، در همان صفحه افقی سیارات قرار ندارد، اما در حال حاضر از منظر خورشید "مستقیم" است و بر فراز منظومه شمسی در مداری می چرخد ​​که تکمیل آن هزاران سال طول می کشد.

اقلیدس عمدا از نوار آسمان غنی از سیارک ها و دنباله دارها در امتداد صفحه منظومه شمسی اجتناب می کند تا تابش خیره کننده ناخواسته غبار را که مانع تصویربرداری حساس از اعماق آسمان می شود، کاهش دهد و کشف اجرام جدید منظومه شمسی را به ویژه چالش برانگیز می کند. علاوه بر این، استراتژی تصویربرداری «گام و خیره» تلسکوپ معمولا هر بخش از آسمان را تنها یک بار بازدید می‌کند، بنابراین یک دنباله‌دار را نمی‌توان به سادگی در صورت تقاضا برای تأیید ویژگی‌های آن بازبینی کرد.

با این وجود، ردیابی اجرام منظومه شمسی برای شناسایی درست همه اجرام در میدان دید و حذف هر گونه "نویز" - مانند ردهای دنباله دار متحرک یا نور اضافی - از تصاویر اقلیدس که به مأموریت اصلی او در نقشه برداری دقیق کهکشان ها مرتبط نیست، مهم است.

برونو آلتیری، دانشمند آرشیو اقلیدس و بخشی از تیم اکتشاف، می‌گوید: «انتظار می‌رود تعداد کمی از دنباله‌دارها توسط اقلیدس کشف شوند، بنابراین تصادفی خوشحال کننده بود که ترکیب مدار دنباله‌دار و اسکن اقلیدس در آن روزها این شی را در تصاویر متعددی ثبت کرد».

والریا پتورینو، دانشمند پروژه اقلیدس، می‌افزاید: «در حالی که این دنباله‌دار خاص کاندیدای مناسبی برای رهگیر دنباله‌دار نیست، فرآیند کشف و هشدار به ما یک مورد آزمایشی واقعی برای چگونگی هماهنگی دو تیم مأموریت ما در آینده می‌دهد. و ما البته خوشحالیم که یک دنباله‌دار ناشناخته را برای جامعه منظومه شمسی کشف کرده‌ایم که بتوانیم آن را پیگیری کنیم.»

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →