الدربروک و باب موزس «نور درونی» خود را در عصری جدید دنبال می کنند

یک آهنگ می‌تواند سال‌ها را صرف جمع‌آوری معانی خصوصی کند، قبل از اینکه یک لحظه عمومی مقیاس آن را تغییر دهد، و برای الدربروک و باب موزس، «نور درونی» به مطالعه‌ای در مورد چگونگی فرار موسیقی از سازندگان آن تبدیل شده است. این همکاری هیپنوتیزمی که در سال 2021 منتشر شد، پس از پخش موسیقی متن پایانی یک تریلر با ظاهر گسترده Grand Theft Auto (GTA) VI، که در آن نبض مالیخولیایی و آواز بی سر و صدا پیروزمندانه آن با فرنچایزی ساخته شده بر اساس انتظار روبرو شد، مخاطبان جدیدی پیدا کرد.

توجه مجدد باعث شد استریم‌های Spotify این آهنگ سال‌ها پس از انتشار اولیه آن، بیش از 1000 درصد افزایش یابد، با این حال هنرمندان به یاد دارند که اخبار را با ترکیبی از غافلگیری و تشخیص تاخیر دریافت کردند.

جیمی والانس، نیمی از دوتایی الکترونیکی باب موزس، به نیوزویک گفت: «همه ما ایمیل دریافت کردیم و از ما پرسیدند: «هی، آهنگت قرار است در GTA باشد» و ما آن را فراموش کردیم. تقریبا به نظر می‌رسید که ما آخرین افرادی هستیم که می‌دانستیم.»

الدربروک در حین سفر بدون اینترنت تجربه مشابهی داشت و وقتی دوستان قدیمی شروع به هجوم تلفن او کردند، این مکان ناگهان واقعی شد.

او گفت: «شما هرگز نمی‌دانید که دیگران چه کار می‌کنند. ما واقعا نمی‌دانستیم که آهنگ موجود در GTA دقیقا چیست.»

مدت‌ها قبل از اینکه تریلر «نور درونی» را در یک رویداد جهانی پاپ فرهنگ قرار دهد، این آهنگ از آیین‌های محدود همکاری در دوران همه‌گیری پدیدار شد، زمانی که الدربروک، والنس و تام هاوی - نیمه دیگر باب موزس - ایده‌های خود را از راه دور معامله می‌کردند و یاد می‌گرفتند که چگونه فاصله می‌تواند غریزه را تغییر دهد.

الدربروک گفت: «ما آن را در طول همه‌گیری جهانی نوشتیم. "بچه ها شما ساز را فرستادید، و من همین الان برگرداندم، و سپس کمی عقب و جلو شد."

تنظیم از قبل دارای یک مرکز ثقل بود، و از آنجا که هر نوازنده می‌توانست قبل از بازگشت با یک ایده از صفحه نمایش عقب نشینی کند، این روند ترکیبی غیرعادی از صمیمیت و حریم خصوصی به آنها داد.

هاوی گفت: "این نوع آزادی وجود دارد که از کمی حذف شدن ناشی می شود." می‌توانید برای یک ثانیه صفحه‌تان را خاموش کنید و روی یک ایده کار کنید، و سپس برگردید و بگویید: «هی، رفیق، نظرت در مورد این چیست؟»

برای الدربروک، که نوشتن آوازی او اغلب با صداهای بداهه قبل از آشکار شدن داستان شروع می شود، این جدایی فضایی را برای گروه کری ایجاد کرد که شاید شخصا آن را حدس زده بود.

او گفت: «فکر نمی‌کنم اگر در اتاق بودیم، آن گروه کر را انتخاب می‌کردم، زیرا این کاری نیست که من به طور سنتی انجام دهم. "شما بیشتر خجالت می کشید. شما نمی خواهید چیزهای عجیب و غریب را امتحان کنید، به خصوص اگر در آن زمان به خوبی یکدیگر را نمی شناختیم."

تجربه گروه به استدلالی برای مرزهای خلاقانه تبدیل شد، زیرا فراوانی می تواند یک جلسه را متوقف کند در حالی که انتخاب های اجباری را محدود می کند، و Vallance این اصل را در کل ژانرها دنبال کرد.

او گفت: «اگر هر رنگ و هر قلموی رنگی را در دسترس خود داشته باشید، ممکن است با انتخاب های بی پایان فلج شوید. "شما یک لپ تاپ دارید، شاید یک صفحه کلید MIDI، شاید یک سینت سایزر دارید، و موسیقی اولیه شما توسط آنچه می توانید دریافت کنید دیکته می شود."

هاوی همان درس را از طریق بار بیش از حد سرگرمی های مدرن، که در آن گزینه های بی نهایت می تواند یک تصمیم ساده را به اینرسی تبدیل کند، قاب گرفت.

او گفت: «گاهی اوقات این محدودیت‌های شما هستند که در واقع به شما پیشرفت می‌کنند. "محدود کردن خود در واقع یک ابزار خلاقانه مفید است."

الدربروک گفت وقتی موسیقی وارد جهان شد، معنای آن تا حدی متعلق به شنوندگانی است که با آن روبرو می شوند و تریلر میلیون ها نفر را با خاطره ای جدید عرضه کرد.

او می‌گوید: «به معنای واقعی کلمه هر قطعه هنری یا موسیقی، زمانی که آن‌جا منتشر شد، لزوما به شما بستگی ندارد که چه معنایی دارد یا برای چه استفاده می‌شود. برای میلیون ها نفر در حال حاضر، این آهنگ برای همیشه آنها را به یاد این لحظه عظیم در زندگی شان می اندازد.

این مکان همچنین به عنوان یک دعوت به سه دنیای موسیقی متمایز عمل می کند که بدون از دست دادن شخصیت خود با یکدیگر همپوشانی دارند. هاوی یک درس اولیه از یکی از مدیران لیبل را به یاد آورد که یک تک آهنگ را به عنوان "تبلیغی برای آوردن مردم به دنیای شما" توصیف کرد و اکنون "نور درونی" را دقیقا چنین نقشی را می بیند.

هاوی گفت: "الدربروک و باب موزس صداهای متفاوتی دارند و شباهت زیادی نیز دارند." "این ترکیب بسیار خوبی از هر دو صدای ما با هم است، و هر یک از شخصیت های ما واقعا در آن وجود دارد."

الدربروک گفت: "ما آن را برای نوشتن یک آهنگ نوشتیم. ما آن را برای GTA ننوشتیم، بنابراین برای ما کاملا معتبر است."

هنگامی که موج فرا رسید، اثرات آن ابتدا از طریق ردیابی دیجیتال ظاهر شد: ارسال مجدد از حساب‌های غیرمنتظره، آمار ناگهانی خم شدن به سمت بالا و پیام‌های بستگانی که فقط به طور مبهم منبع را درک می‌کردند.

هاوی گفت: «فید اینستاگرام من همه این افراد است که مطالب را بازنشر می‌کنند، و من می‌گویم: «هی، این آهنگ ماست». "حساب هایی که من دنبال می کنم و هیچ ربطی به GTA یا موسیقی ندارند که از آهنگ ما شروع شده است."

برای هاوی، معیار واقعی ممکن است زمانی رخ دهد که سه نفر به صحنه بازگردند، زیرا اعداد جریانی توجه را جلب می کنند در حالی که یک اتاق دلبستگی را نشان می دهد. او به یاد آورد که آهنگ «Tearing Me Up» باب موزس را قبل از انتشار آن پخش کرد و تماشاگران را تماشا کرد که بی‌پروا به عقب خیره می‌شوند، تنها زمانی که شنوندگان با آهنگ زندگی کردند، فضا تغییر کرد.

او می‌گوید: «وقتی یک مورد علاقه طرفداران به صدا در می‌آید، یک تغییر محسوس انرژی در اتاق ایجاد می‌شود. "نور درونی" همیشه این را برای ما داشته است، و جالب است که ببینیم آیا این علاقه جدید آن را بیشتر تغییر می دهد."

تصاویر تریلر هنرمندان را بر آن داشت تا کار خود را از نو بشنوند، و همانطور که آنها صحبت می‌کردند، مضمون آهنگ تندتر می‌شد: کسی در آستانه انتشار ایستاده، تردید می‌کند و دعوتی برای اعتماد به یک سیگنال داخلی دریافت می‌کند.

الدربروک گفت: "این آهنگ در مورد قرار گرفتن در پرتگاه رها شدن یا اتفاق بزرگی است." "کل آهنگ در مورد قرار گرفتن در پرتگاه چیزی بزرگ است."

فرآیند غزل نویسی الدربروک به ندرت با پایان نامه شروع می شود، زیرا او صداها را تا زمانی که یک عبارت شروع به سازماندهی احساسات اطراف کند دنبال می کند.

او گفت: «راستش من فقط فونتیک ها و عبارات مختلف را زمزمه می کنم تا زمانی که یک کلمه یا یک عبارت بیرون بیاید، و سپس به نوعی در اطراف آن می نویسم. داستانی در ذهنم پدیدار شد و درباره کسی بود که از رقصیدن می ترسید و بعد کسی دست او را می گرفت.

هاوی خلاقیت را به عنوان یک عمل پذیرایی توصیف کرد که در آن یک هنرمند قبل از درک معنای کامل ایده ای را می گیرد و او معتقد است که تریلر ممکن است زیر سطح هدف به کار روی آنها ادامه دهد.

او گفت: "بعضی وقت ها فقط باید بنویسی تا بفهمی در مورد چه چیزی می نویسی." "این تجربه راه خود را به روان من وارد می کند و به روش های جدید و هیجان انگیزی که هنوز کشف نکرده ام ظاهر می شود."

اجرای استودیویی که اخیرا کم‌کم شده بود، مسیر دیگری را برای الدربروک و والنس به این آهنگ‌سازی داد، زیرا حذف تولید آن نشان داد که تنش‌های درونی آن همیشه چقدر غیرعادی بوده است.

والانس گفت: «این ساز تقریبا آزاردهنده است و صدایی بسیار غمگین دارد، و سپس آواز کاملا پیروزمندانه است. "گروه کر فقط یک نت است. این یک آهنگ عجیب و غریب است و فقط کار می کند."

آخرین تک آهنگ الدربروک، «Never Get Enough»، ایده مشغول شدن به خاطره و بازگشت را گسترش می‌دهد، و اگرچه «نور درونی» با یک مکان غیرمنتظره جان تازه‌ای پیدا کرد، آهنگ جدیدتر عمدا حس کشف مجدد دنیایی را دنبال می‌کند که زمانی احساس می‌شد احتمال وجود دارد. اجرا با گروه کر Trilogy و تهیه کنندگی Elderbrook، Stuart Crichton و Jacob Manson، با بازتابی صمیمی شروع می‌شود، عقب می‌کشد، سپس به سمت یک اوج الکترونیکی نهایی بالا می‌رود.

الدربروک گفت: «وقتی آن صدا را شنیدید، حافظه شروع به خزیدن می کند. "شما به یاد دارید که چه حسی داشت وقتی زندگی برق بیشتری داشت. شگفتی بیشتر. جرقه بیشتر."

نوستالژی که او توصیف می‌کند، از احساساتی شدن تمرکز ملایم اجتناب می‌کند، و از آنجایی که آهنگ بدون تظاهر به اینکه می‌توان آن را کاملا بازیابی کرد، شدت قبلی را تشخیص می‌دهد، گرسنگی مکرر آن هم به اعتراف احساسی و هم به دستور خلاق تبدیل می‌شود.

او گفت: «این در مورد این است که بدانید قبلا طعم بزرگ‌تری را چشیده‌اید و متوجه شوید که می‌خواهید دوباره آن را پیدا کنید.

در حالی که «نور درونی» از تجدید حیات غیرمحتمل خود لذت می‌برد، «Never Get Enough» باعث می‌شود زمان حال الدربروک با گذشته‌اش تداوم داشته باشد: یکی از آهنگ‌ها از میان مخاطبان جدید بازمی‌گردد، در حالی که دیگری می‌پرسد چرا برخی احساسات ما را به عقب می‌خوانند.

موفقیت دعوت به تکرار می کند، اگرچه هر نوازنده ای ایده مهندسی معکوس "نور درونی" دیگر را رد کرد، زیرا اصل به جای محاسبه، از کنجکاوی رشد کرد.

والانس گفت: "اگر سعی کنید حدس بزنید مردم چه می خواهند، آنها نمی دانند چه می خواهند." "همه ما چیزی ساختیم که می خواستیم بسازیم. هیچ چیز بزرگتری در اینجا وجود نداشت."

همکاران قصد دارند به استودیو بازگردند، و چون توجه دوباره به آنها یادآوری کرد که چقدر از کار با هم لذت می‌برند، جلسه بعدی با شیمی شروع می‌شود تا تقاضا برای تکرار.

الدربروک گفت: «من قصد ندارم قسمت دوم «نور درونی» را بسازم. "شما می خواهید چیزی بسازید که قبلا هرگز ساخته نشده است، و من فکر می کنم به همین دلیل است که آهنگ در ابتدا بسیار خوب بود."

باب موزس از طریق تکرار نوع دیگری به آینده نزدیک می شود: نشان دادن، نوشتن و پذیرش چند جلسه قبل از آتش گرفتن، چیزی تولید نمی کند.

هاوی گفت: "شما فقط باید سعی کنید زیاد فکر نکنید و فقط هر روز وارد آنجا شوید و بنویسید." "بیشتر روزها چیزی به دست نمی آورید، و برخی روزها واقعا خوش شانس خواهید بود، و فقط باید امیدوار باشید که رعد و برق بزند و بتوانید آن را ضبط کنید."

برای الدربروک، رستاخیز دیجیتال یادآوری صریح درباره شانس بود: آهنگ‌ها می‌توانند خفته بمانند، مخاطبان دیر می‌رسند و هیچ پیش‌بینی نمی‌تواند اثری را که دورتر سفر می‌کند شناسایی کند.

او گفت: "بسیاری از این چیزها کاملا به شانس مربوط می شود و بسیار تصادفی است." "این می تواند پنج سال بعد اتفاق بیفتد. ممکن است 10 سال بعد اتفاق بیفتد. فقط به نوشتن چیزهایی ادامه دهید که برای بقیه متفاوت است."

او گفت: «این یادآوری خواهد بود که هرگز نمی‌دانید مردم چه چیزی را دوست خواهند داشت یا چه زمانی آن را دوست خواهند داشت.» الدربروک درباره قدردانی جدید از "نور درونی" گفت: "پس فقط به نوشتن آنچه می خواهید بنویسید ادامه دهید."

هاوی این عنوان را به عنوان یک دستورالعمل عملی شنید، و در حالی که راحتی می تواند یک هنرمند را لنگر بیاندازد، لبه آن می تواند به مکانی برای کار تبدیل شود.

او گفت: "من به توصیه های موجود در آهنگ توجه خواهم کرد." از نور درونی خودم پیروی کن، سعی کن لبه جایی را که در خودم احساس راحتی می‌کنم پیدا کنم، آنجا زندگی کنم و آنچه را که دوست دارم بنویسم، زیرا نمی‌دانم به هر حال دیگران چه چیزی را دوست دارند.»

Vallance آخرین کنایه را در صعود دیرهنگام آهنگ پیدا کرد، زیرا پیام آن اکنون مسیری را که سازندگانش طی کرده اند بدون اینکه بدانند به کجا منتهی می شود را توصیف می کند.

او گفت: «این آهنگ در حال حاضر تقریبا مانند یک پیش‌گویی خودساز است. ریسک کنید، از منطقه راحتی خود خارج شوید و این کار را به عشق انجام دهید، و سپس آهنگ این نتیجه را به همراه دارد.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: دیون گرانت و دیو سیمینوف.