امروز 50 سال پیش: پل مک کارتنی بهترین تور دوران حرفه ای خود را پس از بیتلز به پایان می رساند

چهار سال قبل از اینکه پل مک‌کارتنی تور سال 1976 خود را با نام Wings Over the World با یک غرفه سه شبه در ومبلی آرنا (در آن زمان به عنوان استخر امپراتوری شناخته می‌شد) به پایان رساند، گروه نمایش بسیار کوچک‌تری را در سالنی در دامنه تپه در Ollioules، فرانسه اجرا کرد. آنها فقط چند ماه بود که کنسرت می‌کردند، و این‌ها نمایش‌های زیر رادار بودند که برای آزمایش جاده‌ای مواد جدید و نشان دادن مک کارتنی در مقابل تماشاگران زنده برای اولین بار از زمان آخرین تور بیتلز در سال 1966 طراحی شده بودند.

رابین دنسلو، نویسنده گاردین از آنچه در اولیولس دید، تحت تأثیر قرار نگرفت. او نوشت: «[این] یکی از افسرده‌کننده‌ترین و تقریبا شرم‌آورترین کنسرت‌هایی بود که به یاد دارم. عصبی بودن [لیندا مک‌کارتنی] و فقدان استعداد آشکار او مسری به نظر می‌رسد، زیرا گروه ناهماهنگ، ناهنجار و به طور کلی وحشتناک بودند.

این بسیار خشن است، و وقتی به نوارهای آن تور گوش می‌دهید، واقعا قابل بررسی نیست، اما منعکس‌کننده بسیاری از ناامیدی‌هایی بود که طرفداران پس از دیدن نمایش‌های اولیه Wings در سال 1972 احساس کردند.

تا زمانی که گروه در اواخر سال 1975 به جاده بازگشت، کمی تغییر کرد. موفقیت گروه 1973 Band on the Run و ونوس و مریخ در سال 1975 به آنها آثاری مانند "Jet"، "Let Me Roll It"، "Mrs. Vanderbilt"، "Band on the Run"، "Sain Rod"، "Listen to" و "ManRoid" را داد. به مجموعه، همراه با آهنگ موضوعی خود به فیلم جیمز باند در سال 1973 Live and Let Die، که اساسا برای دهه‌های آینده یک سرود انفجاری عرصه/استادیوم طراحی شده بود، اضافه کنید. در اواسط تور، آن‌ها Wings at the Speed ​​of Sound و آهنگ‌های موفق «Silly Love Songs» و «Let ‘Em In» را پخش کردند.

همه چیز برای وینگز در آن چند سال به قدری خوب پیش رفته بود که مک کارتنی دیگر نیازی به تظاهر به اینکه گروه دیگری از گذشته‌اش وجود ندارد احساس نمی‌کرد و موافقت کرد که تعداد انگشت شماری از آهنگ‌های آن‌ها را در تور Wings Over the World اجرا کند، که آنها را بین سپتامبر 1975 و اکتبر 1976 به عرصه‌هایی در سراسر اروپا، استرالیا و آمریکای شمالی برد. قرن تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن بیست و یکم

و بنابراین هنگامی که دنسلو در 19 اکتبر 1976 از Empire Pool خارج شد، احساس کرد که اساسا گروهی متفاوت از گروهی که چهار سال قبل آن را بسیار ناامیدکننده می‌دانست دیده است. او در گاردین نوشت: «آنها بیش از دو ساعت بدون وقفه نواختند و یکی از شادترین، مهیج‌ترین و درخشان‌ترین کنسرت‌های راک را که لندن در سال‌های اخیر دیده است، برگزار کردند. این نمایشی بود که آنقدر خوب اجرا شد، آنقدر خوب اجرا شد، نورپردازی خوبی داشت، و صدایی عالی داشت که یکی از اشتیاق های قدیمی برای مک کارتنی به عنوان یکی از نوابغ واقعی موسیقی راک دوباره شروع به کار کرد.»

او نمی توانست نقطه بهتری را در کل تاریخ Wings انتخاب کند تا آنها را زنده ببیند. پس از 62 کنسرت در طول 13 ماه، آنها بالاخره وارد گروهی شدند که مک کارتنی همیشه می دانست که می توانند تبدیل شوند. از سال 1966 شانس دیدن هر گروه بیتل در کنسرت بسیار اندک بود و تور جورج هریسون در سال 1974، که فقط در آمریکای شمالی رخ داد، چنان شکست سختی بود که چیزی جز افزایش تقاضای عمومی برای تجربه ای دوستدار طرفداران که شامل مجموعه راوی شانکار طولانی و اجراهای شبانه "In My Life" بود، بسیار عجیب و غریب بود.

او سپس گروه را به سمت "لیدی مدونا" هدایت کرد در حالی که جمعیت از خوشحالی فوران کردند. مانند بسیاری از بهترین آهنگ های بیتلز، آنها هرگز این شانس را نداشتند که در یک محیط کنسرت اجرا شوند. و برای بسیاری از جمعیت، چه بالای چهارده سال و چه برای افراد زیر چهارده سال، این اولین فرصت آنها بود تا ببینند یکی از اعضای بیتلز یک آهنگ واقعی بیتلز را به صورت زنده پخش می کند.

قبل از اینکه تشویق ها فروکش کند، مک کارتنی وارد «جاده طولانی و پر پیچ و خم» شد. این یکی دیگر از آهنگ‌های بیتلز است که مدت‌ها پس از توقف تور آن‌ها نوشته شده است، و از آنجایی که فیل اسپکتور بدون رضایت مک کارتنی، تار، شیپور و یک گروه کر را به ضبط اصلی اضافه کرده است، بسیار حساس است. نسخه‌ای که در اینجا پخش می‌شود نسخه‌ای است که او در ابتدا امیدوار بود منتشر کند، که در نهایت در سال 2003 در Let It Be…Naked روشن شد.

انرژی در استخر امپراتوری پس از فیلمبرداری دوبل بیتلز همچنان بالا بود، زیرا به قول لیندا مک کارتنی «آهنگی درباره یک مامور بریتانیایی به نام 007» دنبال شد.

این میکروفون برای کاور «ریچارد کوری» از سیمون و گارفانکل به دنی لین واگذار شد، برای «پرنده آبی» به مک‌کارتنی بازگردانده شد، و پس از آن بار دیگر بیتلز برای سه‌گانه‌های «من فقط یک چهره»، «بلک برد» و «دیروز» را بدون پلاگ دریافت کرد. این آهنگ اخیر به سختی غافلگیر کننده نبود، زیرا او تمام تور را انجام می داد، اما مکان همچنان دیوانه بود.

این معادل بازی باب دیلن «Blowin' in the Wind» در تور اتحاد مجدد سال 1974 با گروه یا CSNY است که «Suite: Judy Blue Eyes» را در اواخر همان سال پخش کرد: دوز شدیدی از نوستالژی دهه 1960 برای مخاطبی که ناامید از بازگشت به آن زمان است.

اما پنج آهنگ بیتلز محدودیت مک کارتنی بود. نیمه پشتی برنامه بر روی کاتالوگ Wings متمرکز بود، با یک انحراف کوتاه به سمت لین به عنوان رهبر اصلی Moody Blues برای "Go Now". به شدت با «باند در حال فرار»، «سلام، سلام، سلام» و «سویلی» به پایان رسید.

نقدی در نشریه Evening Standard با عنوان «Wings Conquer Wembley» خوانده شد: «کنترل گروه بر موادشان حیرت‌انگیز بود». "هر شماره با دقت ساخته شده بود، با بخش برنجی چهار تکه که بعد جدیدی به برخی از شماره های قبلی اضافه کرد. با این حال، هر آهنگ همچنان تازه و خودانگیخته به نظر می رسد ... هیچ کس نمی تواند تأثیر Wings را در صحنه امروز دست کم بگیرد. آنها گروهی هستند که دقیقا می دانند کجا هستند - بدون اینکه فراموش کنند کجا بوده است."