امسال پایان ترامپیسم نخواهد بود. اما ممکن است آغاز پایان را ببیند

اگر دموکرات هستید و نظرسنجی‌ها را دنبال می‌کنید، ممکن است بازویتان از نیشگون گرفتن مکرر خود برای اطمینان از اینکه رویا نمی‌بینید، درد داشته باشد. محبوبیت دونالد ترامپ به حدی زیر آب رفته است که شانس جمهوری خواهان را از بین می برد. اگر رویاهای دموکرات ها در نوامبر امسال محقق شود، پیامدهای بلندمدتی برای سیاست در ایالات متحده خواهد داشت.

مگر اینکه رای گیری بسیار اشتباه باشد، دموکرات ها در مسیر تصرف مجدد مجلس نمایندگان هستند. اما به نظر می رسد که آنها شانس مناسبی برای تصرف سنا دارند، که تقریبا در این زمان سال گذشته غیرقابل تصور بود. پس از برخی نتایج فاجعه‌بار سنا در سال 2024، دموکرات‌ها باید حداقل چهار کرسی را برگردانند که نیازمند پیروزی‌های متعدد در ایالت‌های جمهوری‌خواه است.

در کشوری با چنین شکاف حزبی نزدیک، غلبه بر کسری دو رقمی بسیار دشوار است. با این حال، نظرسنجی‌ها به نفع دموکرات‌ها هستند که نه تنها در یک، بلکه سه ایالت که ترامپ در سال 2024 بیش از 10 امتیاز کسب کرده است: آلاسکا، اوهایو و تگزاس. به نظر می رسد مسابقه در دیگری - آیووا - یک بازی پرتاب است. دیگر حالت های قرمز عمیق به احتمال زیاد در حال بازی هستند. جمهوری خواهان مجبور شده اند برای دفاع از یک کرسی در کانزاس، که آخرین بار در سال 1932 یک سناتور دموکرات را انتخاب کرد، پول بریزند.

و در همسایگی نبراسکا، دن آزبورن مستقل (که اغلب با دموکرات‌ها رای می‌دهد) تهدید می‌کند که یک رئیس جمهوری‌خواه را برکنار می‌کند.

در کارولینای شمالی، که ترامپ سه بار آن را حمل کرد و مانند تگزاس سابقه شکستن قلب دموکرات‌ها را دارد، روی کوپر فرماندار محبوب سابق با رقابت فرار می‌کند. دموکرات‌ها در آستانه برگزاری یک کرسی در ایالت میدان نبرد میشیگان هستند، علی‌رغم برگزاری انتخابات مقدماتی اختلاف‌افکن که عبدالالسید مترقی را به عنوان نامزد دموکرات‌ها انتخاب کرد. تنها نقطه روشن جمهوری خواهان، مین است، جایی که سوزان کالینز، رئیس جمهوری خواه حیله گر فعلی، با تروی جکسون، نامزد دموکرات رقابت می کند.

تنها نشانه نگران کننده دیگر برای دموکرات ها این است که یکی از سناتورهای فعلی آنها، جان فترمن، با جمهوری خواهان معاشقه کرده است. او در اوایل ماه جاری از طریق ویدئو به کنوانسیون میان دوره ای آنها پرداخت.

برای احزاب اپوزیسیون طبیعی است که در انتخابات میان دوره ای کرسی های کنگره را به دست آورند، اما میزان نوسان پیش بینی شده - و البته هشدارهای بهداشتی معمول در مورد نظرسنجی ها اعمال می شود - فوق العاده خواهد بود. ما از زمان موج چای پارتی در سال 2010 توسط جمهوریخواهان چیزی شبیه به آن ندیده ایم. در برخی موارد، دموکرات ها از انتخاب نامزدهای قوی سود می برند، در حالی که در برخی دیگر، جمهوری خواهان از انتخاب نامزدهای ضعیف - تا حدی به دستور ترامپ - رنج می برند.

با این حال، هر انتخاباتی یک رفراندوم برای ریاست‌جمهوری ترامپ است و دستاوردهای دموکرات‌ها در این مقیاس تنها با محبوبیت ضعیف او امکان‌پذیر می‌شود. تیم ترامپ سال 2024 را در بوق و کرنا کرد که به او مأموریتی برای اجرای برنامه های رادیکال خود می دهد، اما به نظر می رسد این یک دروغ است که خودشان هم باور کرده اند. ترامپ احتمالا بدون تورمی که رای دهندگان جو بایدن را مقصر می دانند و ترامپ قول کنترل آن را داده بود، انتخاب نمی شد. او همچنین با وعده خود مبنی بر دور نگه داشتن آمریکا از جنگ های خارجی، رای به دست آورد. او توانست در یک حرکت هر دو وعده را زیر پا بگذارد.

در حال حاضر تعداد بیشتری از آمریکایی‌ها از مدیریت ترامپ در امر مهاجرت، که معمولا قوی‌ترین مسئله او بود، ناراضی هستند. در اینجا ترامپ آشکارا با فرستادن ماموران اداره مهاجرت و گمرک (یخ) برای حمله به شهرهای آمریکا و با ظلم آشکار و عجولانه رفتار آنها با مهاجران مشکوک غیرقانونی، دست خود را بیش از حد بازی کرد. اکنون بسیاری از جمهوری خواهان از ترامپ می خواهند که با آنها کمپین انتخاباتی نکند.

حتی از دست دادن مجلس سنا و پیروزی محدود در مجلس نمایندگان - که در حال حاضر به نظر می رسد بدترین سناریوی واقع بینانه دموکرات ها است - به آنها این توانایی را می دهد که از طرح های بودجه ترامپ جلوگیری کنند و مخالفت خود را با او با برگزاری جلسات عمومی تشدید کنند.

اما یک پیروزی بزرگ عواقب طولانی مدت قابل توجهی خواهد داشت. سناتورها دوره های شش ساله را خدمت می کنند، به این معنی که تغییر کرسی هایی که دموکرات ها معمولا هیچ کسب و کاری ندارند تا سال 2032 به آنها برتری می دهد. پیروزی بزرگ به ویژه مهم است زیرا سنا از نظر ساختاری از جمهوری خواهان حمایت می کند. هر ایالت، صرف نظر از وسعتش، دو سناتور می‌گیرد، به این معنی که جمعیت سفیدپوست‌تر، روستایی‌تر و محافظه‌کارتر ایالت‌های کوچک‌تر بیش از حد حضور دارند و جمعیت‌های کمتر سفیدپوست، شهرنشین‌تر و لیبرال‌تر در ایالت‌های بزرگ‌تر به‌طور انبوه کمتر حضور دارند.

تصور کنید اگر لیتریم همان نمایندگی دوبلین را داشت، چگونه ممکن است سیاست ایرلند را تحریف کند.

یک پروژه انتخاباتی ترامپ برای تبدیل شدن استیو هیلتون به فرماندار بعدی کالیفرنیا

برای معکوس کردن آسیبی که ترامپ وارد کرده و اصلاحات بلندپروازانه ای که ایالات متحده شدیدا به آن نیاز دارد، پیش برود، هر رئیس جمهور دموکراتی که در سال 2028 انتخاب شود به اکثریت سنا نیاز دارد. در واقع، آنها به یک اکثریت مناسب نیاز دارند. بایدن در سال 2020 در سنا حضور داشت، به این معنی که تنها دو سناتور مشکل‌ساز دموکرات بسیاری از برنامه‌های او را با مشکل مواجه کردند.

اندازه پیروزی همچنین بر روی نامزد بعدی دموکرات ها برای ریاست جمهوری تأثیر خواهد داشت. رای دهندگان دموکرات تمایل دارند تا نامزدهای معتدل را برای انتخاب ظاهری خود انتخاب کنند. اما اگر آنها نسبت به پیروزی در سال 2028 خوشبین تر باشند، ممکن است نامزدی را انتخاب کنند که به بهترین شکل ارزش های آنها را نشان دهد و به احتمال زیاد اصلاحات مهمی را اعمال کند.

در درازمدت، تنها راهی که ترامپیسم شکست می‌خورد این است که دموکرات‌ها به طور مداوم پیروزی‌های بزرگی را در پای صندوق‌های رای به دست آورند و برنامه‌ای بلندپروازانه را اجرا کنند که به نابرابری زشت ثروت در کشور می‌پردازد.

بنابراین، سال 2026 پایان ترامپ یا ترامپیسم نخواهد بود. اما ممکن است فقط آغاز پایان باشد.

دنیل گیری استاد مارک پیگوت در تاریخ آمریکا در کالج ترینیتی دوبلین است