امنیت سایبری آسیایی در عصر هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی

بلافاصله برای عادت‌های هفته سایبری بین‌المللی سنگاپور (SICW) آشکار شد که نسخه امسال - یازدهمین که از 12 تا 15 اکتبر برگزار شد - متفاوت خواهد بود. تنها چند روز قبل از افتتاحیه، در 9 اکتبر، تایرا ماساکی، که ریاست ستاد استراتژی امنیت سایبری حزب لیبرال دموکرات را بر عهده دارد، در یک جلسه اضطراری حزب گفت که ژاپن در "وضعیت اضطراری در فضای سایبری" است. بیش از 20 شرکت بزرگ ژاپنی حملاتی را در هفته های قبل فاش کرده بودند.

حمله باج‌افزاری به IDC Frontier، زیرمجموعه ابری SoftBank، در 7 اکتبر سیستم‌های 495 شرکت و دولت محلی را از بین برد. مشخص نیست که آیا هوش مصنوعی (AI) هر یک از این حملات را هدایت کرده است یا خیر. با این حال، آنچه واضح بود این بود که هوش مصنوعی همان چیزی بود که – شاید برای همیشه – لحن و شدت بحث‌ها در جلسات عمومی، جلسات غیرعلنی و گفتگوهای راهرو در SICW را تغییر داد.

شاید به طور دائمی ماهیت گفتمان را در همه انجمن‌های سایبری در مقیاس و جایگاه برابر که آرزوی قدرت تشکیل مشابهی دارند، تغییر داده است. آنچه در ادامه می‌آید، افکار و نکاتی است که باید از اینجا به کجا برویم. شرکت‌هایی با قدرت ایالات متحده شرکت‌های هوش مصنوعی ایالات متحده مانند OpenAI، Google و Anthropic امسال در SICW در اتاق حضور داشتند. حضور برخی از شرکت های بزرگ هوش مصنوعی چینی برای درک رویکردهای جایگزین مفید بود.

اما صرف‌نظر از کشور مبدا، برخی از این شرکت‌ها از قدرت دولت‌ها و دولت‌های قدرتمند در این زمینه برخوردارند. مدل‌های آن‌ها وظایف را خودکار می‌کنند و همانطور که در سال 2026 دیدیم، به طور فزاینده‌ای شامل حملات سایبری می‌شود. همانطور که عوامل هوش مصنوعی به طور فزاینده ای مستقل می شوند، زیرساخت های زیربنای آنها به یک هدف جذاب برای حملات سایبری تبدیل می شود. با این حال، شرکت‌های توسعه‌دهنده این فناوری‌ها و دولت‌ها عناصر مختلفی از تهدید را می‌بینند.

یک دولت می‌تواند حملات به شبکه‌ها و زیرساخت‌های حیاتی خود را نظارت کند، در حالی که آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی مرزی و ارائه‌دهندگان بزرگ ابری می‌توانند الگوهای فعالیت مخرب را در مشتریان و خدمات خود شناسایی کنند. هیچکدام تصویر کاملی ندارند. باج‌افزار نمونه‌ای واضح از اهمیت این موضوع است. اگر بتوان این منابع مختلف اطلاعاتی را در کنار هم قرار داد، تشخیص تهدیدهای نوظهور و درک نحوه عملکرد مهاجمان برای مختل کردن حملات قبل از گسترش آنها آسان تر می شود. این همچنین نحوه کار دولت ها با صنعت را تغییر می دهد.

به‌طور سنتی، دولت‌ها الزامات امنیت سایبری را تعیین می‌کنند، با صنعت مشورت می‌کنند و انتظار یا قانون می‌گذارند که شرکت‌ها از آن پیروی کنند. با این حال، هوش مصنوعی مرزی مشکل بسیار پیچیده‌تری را ارائه می‌کند که پویایی را تغییر می‌دهد. شرکت‌هایی که سیستم‌های هوش مصنوعی پیشرفته را توسعه می‌دهند، دانش فنی، تجربه عملیاتی و بینش‌هایی درباره تهدیدات نوظهور دارند که دولت‌ها نمی‌توانند به راحتی آن‌ها را تکرار کنند. دوگانگی در اینجا در این واقعیت نهفته است که در حالی که دولت ها در حال بررسی نحوه تنظیم شرکت های هوش مصنوعی هستند، آنها به طور فزاینده ای به فناوری و تخصص همان شرکت ها متکی هستند.

این بدان معنی است که خود شرکت ها تأثیر قابل توجهی بر تصمیماتی که دولت ها می خواهند در مورد آنها اتخاذ کنند، دارند. ارزیابی تهدیدات سایبری استرالیا در سال 2026 که در اکتبر منتشر شد، آنچه را که در خطر است کاملا نشان می‌دهد. اداره سیگنال های استرالیا (ASD) هشدار داد که هوش مصنوعی به عوامل مخرب امکان می دهد تا آسیب پذیری ها را شناسایی کرده و حملاتی را انجام دهند - جاسوسی، سرقت پول و اختلال در سیستم ها - با سرعت، مقیاس و پیچیدگی بیشتر.

ابیگیل برادشاو، مدیر کل ASD هشدار داد که مدل‌های هوش مصنوعی مرزی تهدیدی را که استرالیا با آن مواجه است «تعریف مجدد» کرده است و احتمال اختلال بیشتر در خدمات ضروری را افزایش می‌دهد. این گزارش به خطرات در حال ظهور ناشی از رفتار ناخواسته عوامل هوش مصنوعی اشاره کرد، مشکلی که استرالیا در چند ماه گذشته به طور عمومی آن را مدیریت کرده است.

علاوه بر این، بیان کرد که طی سال گذشته بیش از 4400 اعلان به سازمان‌های استرالیایی درباره فعالیت‌های مخرب احتمالی ارسال شده است که تقریبا 80 درصد از سال 2025 افزایش یافته است. برادشاو در ادامه اظهار داشت که ASD به طور مستقیم با شرکت‌های هوش مصنوعی مرزی، از جمله OpenAI، برای ایجاد پروتکل‌های هشدار اولیه جدید در مورد سوءاستفاده از مدل‌های نوظهور خود کار می‌کرده است. این ترتیبات همچنین با دیگر آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی و شرکای اطلاعاتی Five Eyes به اشتراک گذاشته شده است.

این مهم است زیرا نشان می‌دهد که آژانس‌های اطلاعاتی به جای پاسخگویی به تهدیداتی که به‌نظر می‌رسد به‌طور فزاینده‌ای منتشر می‌کنند، باید با آزمایشگاه‌های مرزی هوش مصنوعی قبل از به کارگیری گسترده قابلیت‌های جدید کار کنند. سوال این است که چگونه دولت ها این همکاری را با حفظ استقلال و اختیار برای تنظیم همان شرکت ها تضمین می کنند. اینجاست که رویکرد سنگاپور به ویژه جالب می شود.

به نظر می‌رسد که رویکرد سنگاپور (همانطور که اغلب در این موارد اتفاق می‌افتد) سنجیده می‌شود و از ویژگی‌های تاریخی چشم‌پوشی می‌شود - با تکیه بر این فرض که رویکرد مشارکتی، حداقل در وهله اول، می‌تواند کارساز باشد. ژوزفین تئو، وزیر توسعه دیجیتال و اطلاعات، که در راس سبد امنیت سایبری قرار دارد، ضمن اشاره به پادمان‌های اعمال شده توسط شرکت‌های هوش مصنوعی مرزی، گفت که با توجه به خطرات ناشی از سیستم‌های توانمندتر، این موارد کافی نیست.

او همچنین چند روز قبل از افتتاح SICW به پارلمان گفت که سنگاپور در حال حاضر نیازی به توسعه دهندگان هوش مصنوعی مرزی برای دسترسی دولت به مدل های خود ندارد و هشدار داد که اگر شرکت ها همکاری یا اشتراک اطلاعات را محدود کنند، یک الزام سفت و سخت می تواند معکوس باشد. رویکرد غیر اجباری زمانی مورد توجه قرار گرفت که آنتروپیک، در جریان افتتاح دفتر خود در سنگاپور، تفاهم نامه ای را امضا کرد که ایمنی، امنیت و ارزیابی مدل را در هفته سایبر پوشش می داد. پر کردن شکاف کوانتومی در میان همه صحبت‌ها در مورد هوش مصنوعی، به راحتی می‌توان برخی از سیگنال‌ها و نگرانی‌های عمیق‌تر ناشی از مکالمه را از دست داد.

یون ها در SICW رمزنگاری پس کوانتومی موضوع آرام‌تری بود، شاید به این دلیل که از نظر فنی، تاریخی به آن ضمیمه نشده است. یک کامپیوتر کوانتومی که بتواند رمزگذاری کلید عمومی امروزی را بشکند، هنوز وجود ندارد، اما توافق کلی وجود داشت که آن روز - "Q-Day" - را می توان در افق دید. مشکل اینجاست که برای اینکه خطرات پیش بیاید، نیازی به رسیدن به Q-Day نداریم. سیاستگذاران و کارشناسان فنی در سرتاسر منطقه باید اکنون آن را در نظر بگیرند، نه اینکه فرض کنند جانشینان آنها قوطی را حمل خواهند کرد.

خطر اسرار در حال حاضر واقعی است، زیرا داده های دزدیده شده را می توان بعدا ذخیره و رمزگشایی کرد. سازمان‌هایی که اطلاعاتی را در اختیار دارند که باید برای سال‌های آینده محرمانه بماند، باید در حال برنامه‌ریزی برای مهاجرت خود به رمزنگاری مقاوم در برابر کوانتومی باشند. حتی پس از تکمیل، سیستم ها به نظارت و به روز رسانی مستمر با تکامل فناوری و تهدیدات بعدی نیاز دارند. همه اینها همچنین به معنای نیاز به بحث و هماهنگی نه تنها در داخل بلکه در بین مناطق است. استرالیا به شرکت ها توصیه کرده است که این انتقال را تا پایان سال 2030 تکمیل کنند.

سنگاپور سال 2031 را به عنوان هدف زیرساخت های حیاتی و 2035 را برای سایرین تعیین کرده است. در سطح سطح، این جدول‌های زمانی معقول به نظر می‌رسند، اما شبکه‌های بین‌المللی و زنجیره‌های تامین در داخل مرزهای ملی عمل نمی‌کنند. اگر یک کشور، یا بخشی از یک شبکه، مهاجرت کرده باشد در حالی که کشور دیگر مهاجرت نکرده است، ارتباطات امنیتی و داده‌های به اشتراک گذاشته شده بین آن‌ها در معرض خطر باقی می‌ماند. بنابراین، صنعت و دولت‌ها باید فراتر از ضرب‌الاجل‌های مهاجرت خود فکر کنند و در نظر بگیرند که چگونه زمان‌بندی‌های مختلف بر شبکه‌ها و خدماتی که آنها را به هم متصل می‌کنند، تأثیر می‌گذارند.

سیاست جذب همه افراد در اتاق علیرغم این عدم قطعیت ها، نکات مثبتی وجود داشت که بر قدرت تشکیل جلسه SICW تأکید می کرد. این رویداد، واشنگتن، پکن و مسکو را در کنار وزرای سایبری آسه‌آن، سازمان ملل، و امسال مقامات ارشد Anthropic و OpenAI به یک ساختمان آورد. هیچ جلسه کنوانسیون سالانه سایبری دیگری همه این لایه ها را یکجا جمع نمی کند. فعل و انفعالات نباید با شکر پوشش داده شوند.

مقامات اتحادیه اروپا از پانل عالی دیپلماسی که در آن یک مقام روسی (دیمیتری بوکین از وزارت امور خارجه) حضور داشت، خارج شدند، همانطور که در سال 2025 انجام دادند. (اما برخی کارکنان را در انتهای اتاق رها کردند تا یادداشت برداری کنند). و گهگاه لحظات تند و تیز از ایالات متحده وجود داشت، برای مثال زمانی که شان کایرنکراس، مدیر ملی سایبری ایالات متحده، از جلسه عمومی برای حمله به اقتدارگرایی دیجیتال استفاده کرد.

مقامات چینی ترجیح دادند مستقیما پاسخ ندهند و به نظر نمی رسد که دیگران (از جمله کشورهای آسه آن) این احساسات را داشته باشند. SICW - حداقل هنوز - نمایشی برای قدرت سایبری بزرگ نیست. مقامات سنگاپور ممکن است بخواهند لحن را متعادل نگه دارند. در عین حال، آنها ممکن است برای تعادل ارزش قائل شوند، زیرا قدرت‌های متوسط ​​و حتی کوچک‌تر روی میز می‌نشینند. از این گذشته، مقامات سنگاپور مکررا در SICW و در مورد SICW اعلام کردند که تصمیمات در این حوزه را نمی توان به قدرت های بزرگ و شرکت های مرزی هوش مصنوعی واگذار کرد و دیپلماسی سایبری باید همه را درگیر کند.

این برنامه با هیئت هایی از تیمور-لسته به تووالو منعکس کننده آن بود. استرالیا هم در همین راستا است و در این زمینه نقش ایفا می کند. هنگامی که به راه‌اندازی شبکه عملیاتی امنیت سایبری اقیانوس آرام در سال 2018 کمک کرد، هدف این بود که به هر پاسخ‌دهنده حوادث اقیانوس آرام یک همتای داده شود تا با آن تماس بگیرد، و بیشتر این تماس‌ها اکنون به جای کانبرا، جزیره به جزیره می‌روند. Tuvalu نشان می دهد که لایه ها چقدر به هم پیوسته اند.

اتحادیه Falepili در سال 2023 به استرالیا نقش امنیتی در کشوری با 11000 نفر اعطا کرد و از آن زمان به بعد کابل Tuvalu Vaka، پیوندی 56 میلیون دلاری که با گوگل تحویل داده شد و توسط استرالیا، ژاپن، نیوزیلند، تایوان و ایالات متحده پشتیبانی می‌شود، شکسته شد. قبل از 2027 چه باید کرد دیپلماسی سایبری قوانین کافی دارد. نیاز به پیگیری بیشتری دارد. موضوع مشترک این است که فناوری اکنون سریعتر از سیاست نوشته شده برای اداره آن حرکت می کند. بنابراین وسوسه انگیز است که پیشنهاد کنیم هنجارهای جدیدی مورد نیاز است.

اما نتیجه گیری ما از هفته این است که منطقه نیازی به مجموعه قوانین جدیدی ندارد. هنجارهایی که قبلا در سازمان ملل توافق شده و در ASEAN تأیید شده است (در مورد GGE، گروه کارشناسان دولتی، با مکانیسم دائمی ایجاد شده توسط OEWG نیز مورد استقبال این نهاد قرار گرفته است) برای این وظیفه کافی است. آنچه گم شده است اجراست و آن کار است که قدرت های کوچک و متوسط ​​در موقعیت خوبی برای رهبری قرار دارند. آنچه در واقع مورد نیاز است، انتخاب تعداد کمی از کارهایی است که کشورهای حاضر در اتاق می توانند با هم انجام دهند، و آنها را قبل از SICW بعدی انجام دهند.

سه مرحله ملموس از بحث های امسال دنبال می شود. اول، ضرب‌الاجل‌های مهاجرت پس از کوانتومی را در زیرساخت‌های مشترک تنظیم کنید، یا حداقل توافق کنید که کدام سیستم‌ها باید در جدول زمانی قبلی مهاجرت کنند. دوم، ایجاد ترتیبات به اشتراک گذاری اطلاعات با شرکت های بزرگ فناوری که به دولت ها دیدگاهی از تله متری ارائه می دهد که خودشان نمی توانند جمع آوری کنند، با شرایطی که پس از تغییر مدیر اجرایی باقی بماند.

سوم، در مورد واژگان مشترک ASEAN برای خطر هوش مصنوعی که وزن و مفهومی فراتر از منطقه دارد، توافق کنید، به طوری که یک تنظیم کننده در جاکارتا و یک تنظیم کننده در کانبرا هنگام توصیف خطر به همان معنا هستند. سنگاپور در سال 2027 ریاست ASEAN را بر عهده دارد که SIWC بعدی را بسیار مهم می کند. برای استرالیا و سنگاپور، این اولین آزمون واقعی است که نشان می‌دهد آیا قدرت‌های کوچک و متوسط ​​می‌توانند یک دستور کار سایبری را تعیین کنند، نه اینکه یک کرسی داشته باشند در حالی که دیگران آن را تعیین می‌کنند. قوانین نوشته شده است. 12 ماه آینده نشان خواهد داد که چه کسی برای اجرای آنها آماده است.