امیلو هریس، شریل کرو، الویس کاستلو، بیشتر جشن گرم پارسونز در تروبادور

ورود گرام پارسونز، پیشگام کشور روانی به تالار مشاهیر راک اند رول این هفته مدت زیادی است که در راه است. تعداد کمی از قهرمانان فرقه تأثیر ماندگاری به اندازه پارسونز داشته‌اند که در دهه‌های پس از مرگش در سال 1973، علیرغم اینکه هرگز به موفقیت تجاری دست نیافته بود، به معنای واقعی کلمه الهام بخش نسل‌های موسیقی‌دان بود. این در ترکیب «آهنگی برای گرم» مشهود بود، یک کنسرت بزرگداشتی که چهارشنبه در تروبادور در لس آنجلس برگزار شد، که در آن شاگردان و طرفداران صدای «کیهانی آمریکایی» که پارسونز پیشگام بود، حضور داشتند.

این کنسرت (که توسط پولی دختر پارسونز به همراه Vector Management، راک هال و شرلی هالپرین، سردبیر مشترک رولینگ استون تهیه شد) همکاران (امیلو هریس)، قهرمانان قدیمی (الویس کاستلو، شریل کرو)، و استادان (جسی ولز، مارگونال پرایسدرهام، مارگون ساید و مادی) را گرد هم آورد. بلک کروز که به طور مرتب آهنگ هایی از کانون پارسونز را اجرا می کند.

با "همراهی کیهانی" توسط گروه خانه ستاره بیچ وود اسپارکس، کل استعداد، جادوی خواننده-ترانه سرا را در حین کاوش در کل کاتالوگ عمیق اما کوتاه او هدایت کرد. انتخاب‌ها از کارهای انفرادی او و حضورش در Flying Burrito Brothers، Byrds و روزهای اولیه با گروه بین‌المللی زیردریایی بود.

پولی پارسونز شب را با سخنرانی آغاز کرد که چشم انداز موسیقی گرام را بیان کرد. او از روی صحنه گفت: «او به مناظر آواز آمریکایی نگاه کرد و نقشه‌ای را دید که در آن همه جاده‌ها به هم متصل می‌شوند... این یک ملیله یکپارچه بود که دلشکستگی عمیق و خام کشور سنتی، اضطرار معنوی روح، انرژی سنگ‌آلود راک، و داستان‌سرایی مردمی را به هم پیوند می‌داد.»

اگرچه هر یک از این نقاط تماس در نقطه‌ای از شب احساس می‌شد، همانطور که اغلب در مورد کنسرت‌های ادای احترام چند هنرمند اتفاق می‌افتد، هنرمندان جوان‌تر و کم‌هزینه‌تر احساس می‌کردند که بیشتر با روح پارسونز آغشته شده‌اند، از گراهام لش، که بخش موسیقی را با گروه بین‌المللی زیردریایی «Luxury Liner» آغاز کرد. لش - پسر فیل لش، نوازنده باس Grateful Dead - تنها خویشاوند نسل بعدی نبود که ادای احترام می کرد: هارپر سایمون، پسر پل، نیز در این صورتحساب حضور داشت و راه خود را از طریق آهنگ کاریزماتیک (و تکان دهنده برای زمانه) "صد سال از حالا" و بعدا "هنوز احساس آبی" پیش برد.

" انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

گروه Americana Head and the Heart که تحت تأثیر پارسونز بود، به طرز شگفت‌انگیزی از طریق «دکمه‌های برنجی» و «آهنگی برای تو» هماهنگ شدند، اگرچه جاناتان راسل خواننده احتمالا می‌خواست بیشتر در کمد لباس‌هایش برای پوشیدن لباس‌های Nudie (هم روی صحنه و هم در بین جمعیت نمایش داده می‌شود): پیراهن کامل Sinead O'C.

جسی ولز، ترانه سرای نئوفولک، به نوبه خود گفت که متوجه شده است که موسیقی کانتری با کشف فهرست پارسونز می تواند شامل انرژی راک نیز باشد. نسخه انفرادی او از «باد هیکوری» به بهترین شکل دیلانسک بود – کامل با سازدهنی – در حالی که دونوازی او با مارگو پرایس در «بازگشت فرشته غمگین»، وفادار به نسخه اصلی با امیلو هریس، به نظر می رسید که آن دو از روی صحنه خارج شده اند.

مدیسون کانینگهام مورد علاقه محلی نیز تماشاگران را به وجد آورد: زدن رجیستری بالای او در حین «Hearts on Fire» تقریبا غیرممکن به نظر می رسید، در حالی که انگشت برداری نایلونی او روی «You Don’t Miss Your Water» تأثیرگذارترین گیتار نواختن در شبی بود که شامل گروهی از مرغ مگس خوار، B-benders و dreadnoughts بود.

حس مکان در سراسر آن مهم بود، به ویژه از آنجایی که خود تروبادور در اوایل روز توسط تالار راک به عنوان یک مکان برجسته موسیقی مورد تقدیر قرار گرفت. قبل از مجموعه دو آهنگ خود، کریس رابینسون گروه بلک کروز به همه یادآوری کرد که پارسونز در ایالت تازه آبی‌شان یعنی جورجیا بزرگ شده است. "روزهای تنبل" آنها در حالی که "او" برادران رابینسون را پیدا کرد که آیات را معامله می کنند و لطافت اشعار پارسونز را بررسی می کنند، تکان می خورد و تاب می خورد.

مطالب مرتبط تالار مشاهیر راک اند رول 2026: 10 سوال سوزان درباره Oasis، Sade، Phil Collins و موارد دیگر تماشای اجرای زنده Maren Morris، Sheryl Crow در «Dancing With the Stars» «Hot Burrito» Redux: در دفاع از شماره 2 In Wake of the 2026 Refratic.

با در نظر گرفتن محیط لس آنجلس، جایی که پارسونز سال‌های آخر زندگی و ضبط را سپری کرد، شیرین‌ترین لحظه شب مهمان غافلگیرکننده شریل کرو بود که آواز خواندن "جوانیتا" با امیلو هریس را "مثل بهشت" توصیف می‌کند. این دو نسخه ای از این آهنگ را برای Return of the Grievous Angel: A Tribute to Gram Parsons در سال 1999 ضبط کرده بودند، و نزدیک به سه دهه بعد، صدای آنها به قدری زیبا در هم آمیخت که جمعیت خشمگین برای جلب توجه کامل ساکت شدند.

(در طول صداگذاری در اوایل روز، کرو از اجرای با هریس شگفت زده شد و این تجربه را «حماسی» نامید، که هریس پاسخ داد: «تو خودت آدم بی‌تفاوتی نیستی».

هریس به درستی مجری برگزیده شب بود و در کنار همه از الویس کاستلو («شب های بی خواب») گرفته تا جیم لادردیل («پادشاه قلب های شکسته» که در سال 1991 به عنوان دونوازی با هریس ضبط شد) تا مایک کمپبل، که روح یکی از همکارهای اواخر گروهش، «لو تامور» را تداعی کرد. حتی زمانی که او روی صحنه نبود، حضور هریس مشخص بود: هم پرایس و هم گریس پاتر ترانه‌هایی را بدون کمک او اجرا می‌کردند، اما به وضوح تحت تأثیر او بود، آوازهای بزرگ آنها اتاق را در "Christine's Tune" برای اولی و "Ooh Las Vegas" برای دومی به هیجان می‌آورد.

طبق سنتی که هریس ده‌ها سال پیش به ایجاد آن کمک کرد، پاتر رهبری مجموعه اصلی «Hot Burrito #2» را بر عهده گرفت و با پخش کردن بوریتوهای داغ واقعی به چندین مخاطب خوش‌شانس (بدون شک پس از نزدیک به سه ساعت ایستادن در جلو، قدردانی کرد).