کارگردان بزرگی که احتمالا نامش را نشنیده اید

برای دهکده ویدئو ثبت نام کنید، خبرنامه هفتگی جدیدی که در آن دیوید سیمز جواهرات سینمایی را کشف می کند و خوانندگان را به وسواس فیلم خود می کشاند.

این هفته با اکران محدود فیلم ببر کاغذی، یک فیلم مهیج جنایی غم انگیز و خاموش است که جدیدترین فیلم از آثار پرهیجان کارگردان جیمز گری است. داستان، که در بروکلین و کوئینز در دهه 1980 اتفاق می‌افتد، می‌تواند به شدت متمرکز و در مقیاس اپرا باشد: دو برادر (با بازی آدام درایور و مایلز تلر) در یک طرح تجاری وارد سر خود می‌شوند و باید ببینند که رویای بالا رفتن از نردبان اجتماعی به طرز بی‌رحمانه‌ای از بین می‌رود تا قسمتی از آنها به اشتباه از بین برود.

به نظر من، این داستان آدم‌های نسبتا ناقص، یکی از فیلم‌هایی است که باید دید، که اساسا هر زمانی که گری فیلمی بسازد، صادق است. و با این حال، به نظر می رسد بسیاری از سینماروها هنوز نام او را نشنیده اند.

این عدم آگاهی تا حدودی می تواند به این دلیل باشد که تنها چند فیلم او را می توان به طور منطقی موفق نامید - تریلر پلیسی ما صاحب شب در سال 2007 یک بازیگر خوب بود، و حماسه علمی تخیلی او، Ad Astra، در سال 2019 تجارت معقول (اگر غیرقابل تماشایی) داشت. بازیگران مشهوری مانند کار با گریت، پیتلبرگ، و مارکت واکلبرگ، مارکت واکلبرگ، مارکت واکلبرگ و مارکت برادکوی. جوهانسون، که در Paper Tiger همبازی است. مشارکت مشتاقانه آنها به او کمک می کند تا بودجه 15 میلیون دلاری را تأمین کند. اما فیلم‌های او معمولا امور سیاهی هستند که مخاطب را با پاسخ‌های آسان یا درس‌های منظمی که آموخته است، رها نمی‌کند.

بیشتر آنها در محله بیرونی نیویورک اتفاق می افتند. بسیاری از قطعات دوره هستند. به طور خلاصه: به سختی جریان اصلی.

با این حال، گری اغلب راهی برای گفتن این داستان ها در حاشیه از طریق تله های به ظاهر زرق و برق پیدا می کند. در ببر کاغذی، کل داستان شخصیت‌ها ممکن است به یک مکالمه دو دقیقه‌ای تبدیل شود که در پس‌زمینه یک فیلم بسیار بزرگ‌تر اوباش می‌شنوید: راننده نقش گری پرل، پلیس سابقی را بازی می‌کند که به قایق نمایشی یک مشاور امنیت خصوصی تبدیل شده است، در حالی که تلر، برادر سخت‌کوش او، ایروین، یک مهندس است که با هستر (جوانز پسر) ازدواج کرده است.

گری با اروین صحبت می کند که با او وارد تجارت شود و به تمیز کردن یک زمین صنعتی در کانال آلوده گوانوس بروکلین کمک کند و در ازای آن وعده پول کلانی می دهد. به سرعت، مشخص می شود که آنها با اوباش روسی کار می کنند و توجه ایروین به جزئیات توسط گانگسترها به عنوان جاسوسی ناخوشایند تلقی می شود. از آنجا، توهمات گری و ایروین در مورد ایمنی حرفه ای به سرعت از بین می رود.

خشونت و سرزنش وحشتناکی که در پی آن به وجود می آید، کاملا قابل اجتناب و کاملا اجتناب ناپذیر است. این تنش چیزی است که بسیاری از فیلم‌های گری را تعریف می‌کند – برخی از درام‌های شکسپیر در سطحی انسانی و انسانی اتفاق می‌افتد. خشونت همیشه تکان دهنده است و از نظر داستانی به دست می آید، در حالی که هنوز به شدت سینمایی احساس می شود (سکانسی تیراندازی نزدیک به پایان ببر کاغذی وجود دارد که یکی از جالب ترین سکانس های اکشنی است که من در یک فیلم در طول سال دیده ام).

We Own the Night یک تعقیب و گریز با ماشین باورنکردنی دارد که بازتاب کلاسیک های این ژانر است، مانند The French Connection. Ad Astra دارای مجموعه ای هیجان انگیز است که شامل جنگ ماه و حشره می شود، برخلاف هر چیزی که من تا به حال در یک فیلم علمی تخیلی دیده بودم. با این حال، هر دوی این فیلم‌ها همچنین درباره نوع درام بین‌فردی هستند که ممکن است یک دوست در طول یک شب طولانی نوشیدنی در یک بار به شما بگوید.

مهم نیست که چه شرایطی داشته باشد، گری در قابل درک ترین انواع شکست است. دو عاشق عالی یک رمان عاشقانه تراژیک با بازی خواکین فینیکس و گوئینت پالترو است که داستان یک شخصیت داستایوفسکی (الهام گرفته از داستان "شب های سفید") را به ساحل برایتون امروزی در بروکلین منتقل می کند. داستان دیگری از این دست، شهر گمشده Z است که اقتباسی از اثر غیرداستانی فوق‌العاده دیوید گران درباره کاشف پرسی فاوست است که در اعماق آمازون ناپدید شد و به دنبال شواهدی از تمدن باستانی بود.

این‌ها قهرمان‌های داستانی ناقص هستند، قهرمانانی که احتمالا در اثر آسیب‌های خانوادگی و جاه‌طلبی بزرگ کشته می‌شوند.

ببر کاغذی یکی از بهترین فیلم های گری است و نقدهای مثبتی را به خود جلب کرده است. با این حال، من نگرانم که این فیلم همان مسیری را طی کند که بیشتر فیلم‌های او به شدت مورد تحسین قرار گرفته‌اند، با فروش بی‌نظیر بلیت و توجه اندک به جوایز. این فیلم در جشنواره فیلم کن پخش شد، جایی که آثار گری شش بار بدون دریافت جایزه در رقابت بوده است (حتی به نظر می رسد او از رفتن به آنجا خسته شده است). او در طول یک دوره حرفه ای حرفه ای هیچ نامزدی اسکار دریافت نکرده است. انگشت گذاشتن روی چرایی سخت است. شاید کار او برای هیئت های رای دهنده بسیار جزئی باشد.

بدیهی است که بزرگترین پیروزی برای هر کارگردانی ساختن فیلم‌های بیشتر است و من فکر می‌کنم گری بدون مشکل به این کار ادامه می‌دهد – به نظر می‌رسد بازیگران بزرگ همیشه می‌خواهند با او همکاری کنند. اما فیلمی مانند ببر کاغذی سزاوار دیدن گسترده است. اگر می توانید بروید، و به زودی می خواهید به بقیه فیلم شناسی جذاب و گره خورده گری بپردازید. مقاله ای که از آن لذت بردم تصویر توسط آلیسا گائو / اقیانوس اطلس حد وسط غیر قابل تحمل میکرودرام ها

نوشته الیز هانوم

برای یک آخر هفته در ماه اکتبر، تئاتر AMC در نزدیکی میدان یونیون شهر نیویورک هیچ نسخه قابل تشخیص جدیدی را پخش نکرد. در عوض، به روی عموم مردم بسته بود، پیاده‌روی بیرون با یک فرش قرمز کوچک پوشانده شده توسط یک چادر سفید پوشانده شده بود، جایی که گاه به گاه گروهی از بازیگران جذاب با کت و شلوار و لباس مجلسی عکس می گرفتند. در داخل، بار یک کوکتل تبلیغاتی ارائه کرد. یک فروشگاه تجاری در طبقه پایین کلاه بیسبال و کیف های انحصاری می فروخت.

حاضران برای تماشای نمایش‌ها حضور داشتند، اما نه ویژگی‌های سنتی عریض: این فیلم‌ها تنها بخشی از صفحه را اشغال می‌کردند، با یک فضای سیاه پنج فوتی در دو طرف.

مقاله کامل را بخوانید. جاذبه های آینده

تا این هفته، جیمز گان و پیتر سافران، روسای مشترک استودیو دی سی، به نظر می رسید هیچ دلیلی برای ترس از شغل خود نداشته باشند. Clayface، آخرین قسمت از مجموعه فیلم های کمیک، موفقیتی ملایم در گیشه داشت. به نظر می‌رسید که آن‌ها از ادغام بزرگ پس از برادران وارنر و پارامونت بدون آسیب عبور کرده‌اند. خب، دیگر خبری نیست: Skydance، همانطور که آن کمپانی جدید نامیده می‌شود، روز دوشنبه اعلام کرد که گان و سافران، تنها چهار سال پس از بازی در نقش‌ها، شرکت را ترک می‌کنند.

از یک طرف، از رفتن آنها ناراحت هستم، زیرا دیدگاه خلاقانه آنها بسیار هیجان انگیز و نه چندان بی رحمانه شرکتی به نظر می رسد. انتشار اقتباسی از Clayface قبل از معرفی برداشت فرنچایز از بتمن عجیب است، با این حال نتیجه نهایی یک قسمت بسیار سرگرم کننده از ترسناک ترسناک بود که کار مناسبی داشت. از سوی دیگر، همانطور که در نسخه قبلی خبرنامه اشاره کردم، آن فیلم تقریبا هیچ کاری برای پیشبرد داستان های گسترده تری نداشت - ظاهرا هدف یک سریال به هم پیوسته است که تمایل دارد دو یا سه قسمت جدید در سال دریافت کند.

و در حالی که گان و سافران چند پروژه دیگر نیز در دست تولید داشتند (از جمله دنباله سوپرمن به کارگردانی گان، مرد فردا، در سینماها در تابستان آینده)، عرضه آنها از دنیای جدید دی سی مسلما پربار بود.

حدس من این است که دیوید الیسون، مدیرعامل Skydance، می‌خواهد گسترده‌ترین مخاطبان ممکن را جذب کند، که بیشتر مطابق با آنچه مارول در دو دهه گذشته به دست آورده است. او حتی یک کارمند سابق مارول را به عنوان جانشین گان و سافران آورده است: جرمی لاتچام، معاون ارشد سابق. به نظر می رسد اصول خلاقانه او نسبت به گان و سافران محدودتر است. او هرگز درگیر تصمیمات داستان سرایی بزرگ نبوده است.

اما احتمالا Latcham وظیفه دارد در سریع‌ترین زمان ممکن فیلم‌های جدیدی را با شخصیت‌های آشناتر حرکت کند، زیرا DC برای جلب توجه در یک چشم‌انداز شلوغ کامیک‌بوک-سینما می‌جنگد.

با این حال، آیا مردم آن نوع اشباع را می خواهند؟ دنیای سینمایی مارول در سال‌های اخیر به دلیل کاهش فروش بلیط، به شدت کاهش یافته است. Avengers: Doomsday آینده، اساسا نوید بازنشانی کامل را می دهد، که احتمالا «چند جهانی» گسترده فرنچایز را ساده می کند. بیانیه ای از گان در مورد جدایی او حتی حاکی از تسکین خفیف این بود که این نوع انتخاب های خلاقانه دیگر مشکل او نخواهد بود: او در رسانه های اجتماعی نوشت: «چهار سال گذشته [از] زمان من در استودیو دی سی، حداقل تلاش کرده است».

"من گاهی از ماهیت شرکتی کار بدم می آید." اکنون او فقط وظیفه دارد چهره ای شجاع به نمایش بگذارد، زیرا دنباله ای که او کارگردانی کرده توسط رئیس های مختلف منتشر می شود. حداقل او دیگر مجبور نیست به سوالات بی پایان طرفداران درباره معنای هر تصمیم انتخاب بازیگر پاسخ دهد. چیز دیگری که من تماشا می کنم

اکنون که در نتفلیکس در حال پخش است، قصد دارم به زودی درباره درام جدید و فوق‌العاده جدید لی چانگ دونگ، یعنی عشق احتمالی بنویسم. در انتظار، سفرم را در فیلم‌شناسی او به پایان رساندم. شعر 2010 واقعا ارزش دیدن را دارد (همچنین در نتفلیکس و همچنین کانال Criterion پخش می شود). این پرتره یدکی از یک زن حومه شهر است که با تشخیص آلزایمر و رسوایی هولناک نوه اش درگیر است. اما این همچنین در مورد علاقه فزاینده او به نوشتن شعر، و لحظات کوتاهی از تعالی است که از طریق هنر حاصل می شود.

لی که فیلم عالی Burning 2018 را نیز کارگردانی کرد، در ازدواج با چیزهای ناراحت کننده و عالی بسیار خوب است.

همچنین فیلم «روز بد در بلک راک» را دوباره تماشا کردم، یک کلاسیک نئو وسترن دهه 50 که من آن را انتخاب کردم زیرا کوتاه‌ترین فیلم در لیست تماشای Letterboxd دوستم بود (از من شکایت کن، خسته بودم). 81 دقیقه طول می کشد، اما این تنها دلیل برای توصیه آن نیست: این یک معمای بسیار پرتنش است، که در آن اسپنسر تریسی رواقی در جستجوی یک ژاپنی گمشده به دهکده ای متروک در غرب می رسد و با مقاومت سرسختی روبرو می شود.

در حالی که وقایع همه به یک رویارویی ناخوشایند تبدیل می‌شوند، مضامین بسیار عمیق‌تر از انتقام ساده هستند - این یکی از بهترین و اولیه‌ترین فیلم‌هایی است که با نژادپرستی آمریکا در دوران جنگ جهانی دوم نسبت به ژاپنی‌ها دست و پنجه نرم می‌کند.