انتخابات اسرائیل: آیا اروپا می تواند بدون تایید سیاست های خود به نتیجه احترام بگذارد؟ - نظر

اسرائیلی ها رای داده اند. برخی جشن می گیرند، برخی دیگر عمیقا ناامید شده اند، و بسیاری در تعجب هستند که بعد از آن چه می شود. اروپا باید به نتیجه احترام بگذارد. اما احترام به انتخاب رای دهندگان به معنای تایید هر کاری که دولت بعدی انجام دهد نیست. اسرائیلی ها نیز به نوبه خود باید بدانند که تصمیم آنها روابط کشورشان با اروپا را نیز شکل خواهد داد. اروپا قبلا با این تمایز روبرو بوده است. پیروزی جورجیا ملونی در ایتالیا در سال 2022 بسیاری از رهبران اروپایی را به دلیل ریشه های سیاسی حزبش ناآرام کرد.

با این حال، بروکسل با دولت خود همکاری می کند. یک سال بعد، حزب آزادی گیرت ویلدرز بیشترین کرسی ها را در پارلمان هلند به دست آورد. با وجود تردیدهای عمیق در مورد دیدگاه های وی در مورد مهاجرت، اسلام و ادغام اروپایی، نتیجه پذیرفته شد. ناظران اروپایی رأی را رقابتی و حرفه ای تشخیص دادند و پارلمان اروپا نیز نتیجه را تأیید کرد.

با این حال، اتحادیه اروپا روابط عادی با دولت تحت رهبری حماس را رد کرد، مگر اینکه شرایط چهارجانبه، از جمله دست کشیدن از خشونت و به رسمیت شناختن اسرائیل را برآورده کند. این مقایسه به واکنش اروپا مربوط می شود، نه طرف های درگیر. به رسمیت شناختن نتیجه انتخابات با پذیرش آنچه برندگان آن باور دارند یا قصد انجام آن را دارند یکسان نیست. اروپا همیشه این خط را به طور مداوم ترسیم نکرده است. در سال 2000، با ورود حزب آزادی یورگ هایدر به دولت، 14 کشور عضو اتحادیه اروپا (EU) اقدامات دیپلماتیک علیه اتریش اعمال کردند.

اعتراض آنها به خود ائتلاف قبل از اقدام وزرای آن بود. در سال 2025، بریتانیا و نروژ ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ را به دلیل تحریک خشونت علیه فلسطینیان تحریم کردند. هلند متعاقبا آنها را از ورود به کشور منع کرد. این اقدامات مربوط به رفتار وزرا بود، نه این که اسرائیلی ها به احزاب خود رای داده بودند. دولت بعدی اسرائیل سزاوار یک رویکرد منسجم است. رهبران اروپایی باید با نمایندگان آن دیدار کنند، به آنها گوش دهند و آنها را بر اساس اقداماتشان قضاوت کنند.

اگر سیاست‌های اسرائیل تغییر کند، واکنش اروپا نیز باید بر این اساس تغییر کند. اما احترام به نتیجه انتخابات نمی‌تواند آنچه را که در سال‌های اخیر رخ داده است پاک کند. از 7 اکتبر 2023، روابط بین اسرائیل و اروپا به شدت بدتر شده است. جنگ غزه اختلاف نظرهایی را که سال ها وجود داشت را عمیق تر کرد. خشونت شهرک نشینان، گسترش شهرک سازی و پیشنهادها برای گسترش حاکمیت اسرائیل بر اراضی اشغالی، شکاف را افزایش می دهد. الحاق رسمی می تواند آسیبی را وارد کند که هیچ یک از طرفین به راحتی نمی توانند آن را خنثی کنند.

عواقب آن بسیار فراتر از وزارتخانه های خارجه خواهد بود. در سال 2025، یک بررسی اتحادیه اروپا نشانه هایی را نشان داد که اسرائیل ماده 2 توافقنامه اتحادیه اروپا و اسرائیل را نقض می کند، که احترام به حقوق بشر و اصول دموکراتیک را بخشی اساسی از این رابطه می کند. کمیسیون اروپا متعاقبا پیشنهاد کرد شرکت های اسرائیلی را از کمک های مالی جدید و حمایت از سرمایه گذاری تحت عنوان برنامه تحقیقاتی Horizon نوآوری اروپا محدود کند. امتیازات تحت توافقنامه انجمن.

اتحادیه اروپا بزرگترین شریک تجاری اسرائیل است. در پشت این واقعیت، صادرکنندگان اسرائیلی هستند که سال‌ها برای جلب اعتماد مشتریان اروپایی، محققانی که با همکاران خود در خارج از کشور کار می‌کنند، و کارآفرینانی که بازارهای اروپایی را بخشی از آینده خود می‌دانند، قرار دارند. ایجاد این روابط سال‌ها به طول انجامید و ممکن است خیلی سریع‌تر از بین بروند. با این حال اروپا در مورد اینکه تا چه حد باید پیش برود اختلاف نظر دارد. در آوریل 2026، اسپانیا، ایرلند و اسلوونی برای تعلیق توافقنامه انجمن فشار آوردند. آلمان و ایتالیا با این اقدام مخالفت کردند. تعلیق کامل مستلزم اتفاق آرا است، چیزی که وجود نداشت.

در ژوئن، دولت جدید اسلوونی چندین اقدام قبلی در مورد اسرائیل را معکوس کرد - یادآوری این که توازن در اروپا می تواند تغییر کند. پیشنهادهای محدودتر کمیسیون اروپا فقط به اکثریت واجد شرایط نیاز دارد. بر اساس قوانین عادی رای گیری اتحادیه اروپا، یک اقلیت مسدود کننده باید حداقل شامل چهار کشور عضو باشد. آلمان و ایتالیا به تنهایی نمی توانند از این اقدامات جلوگیری کنند. حمایت کافی از این پیشنهادات ظاهر نشده است.

برخی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا با ملاحظات برلین و رم مشترک هستند، اما تغییر در چند پایتخت می‌تواند تعیین کند که آیا این اقدامات روی کاغذ باقی می‌مانند یا بر معیشت اسرائیلی‌ها تأثیر می‌گذارند. برخی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا صادرات تسلیحات، تجارت محدود در کالاهای شهرک سازی را محدود کرده اند، یا کشور فلسطین را بدون انتظار توافق بین 27 کشور به رسمیت شناخته اند. حفظ روابط اروپا دلایلی برای تردید دارد. اسرائیل همچنان یک شریک مهم در فناوری، اطلاعات، امنیت و دیپلماسی منطقه ای از جمله تلاش برای مهار ایران است.

رابطه آلمان با اسرائیل نیز مسئولیتی تاریخی دارد که به سادگی نمی توان آن را کنار گذاشت. یک فروپاشی جدی به قیمت اروپا نیز تمام خواهد شد. من مدام به بیانیه ونیز در ژوئن 1980 فکر می کنم، زمانی که 9 رهبر جامعه اروپایی خودمختاری فلسطین را به رسمیت شناختند و از ساف برای شرکت در مذاکرات صلح دعوت کردند. اسرائیل به شدت واکنش نشان داد. سال‌ها، ونیز نمادی بود که دو طرف چقدر خاورمیانه را متفاوت درک کردند.

تجارت گسترش یافت، دانشگاه ها مشارکت داشتند و دانشمندان اسرائیلی به شبکه های تحقیقاتی اروپایی پیوستند. توافقات بین دولت ها به دوستی، مشاغل و پروژه های مشترک تبدیل شد. این پیوندها اکنون آنقدر آشنا هستند که ما گاهی فراموش می کنیم که چقدر صبر و اعتماد برای ایجاد آنها صرف شده است. این تاریخ، لحظه حال را به ویژه نگران کننده می کند. در سال 1980، اسرائیل و اروپا به شدت در مورد آینده خاورمیانه بحث کردند. امروز این بحث خود رابطه را تهدید می کند.

اسرائیلی‌ها و اروپایی‌ها در حال از دست دادن ارتباطاتی هستند که ایجاد آن دهه‌ها به طول انجامید و برخی از آنها ممکن است هرگز به طور کامل بازسازی نشوند. اگر دولت بعدی به همین مسیر ادامه دهد، آسیب می تواند عمیق تر و سخت تر ترمیم شود. راه دیگری وجود دارد.

دولت آماده برای مهار گسترش شهرک‌سازی، مقابله با خشونت در کرانه باختری، دفاع از نهادهای دموکراتیک، و دنبال کردن آینده‌ای سیاسی معتبر با فلسطینی‌ها، به اروپا دلیلی برای تجدید نظر می‌دهد. بروکسل باید با تشکیل مجدد شورای اتحادیه اتحادیه اروپا و اسرائیل، حفظ مشارکت‌های تحقیقاتی، و پس گرفتن محدودیت‌ها و تحریم‌های پیشنهادی اتحادیه اروپا در صورت توجیه آنها، پاسخ دهد.

اسرائیلی‌ها با دولت خود قابل تعویض نیستند. دانشجویی که امیدوار است در خارج از کشور تحصیل کند، دانشمندی که با همکارانش در آلمان کار می‌کند، یا هنرمندی که با یک موزه اروپایی همکاری می‌کند، نباید این فرصت‌ها را به دلیل تصمیمات سیاسی که ممکن است از آنها حمایت نکنند، از دست بدهند. همچنین اختلاف نظر با دولت اسرائیل نباید تعهد اروپا به امنیت اسرائیل یا مبارزه با یهودستیزی را تضعیف کند. رأی دهندگان اسرائیلی حق انتخاب رهبرانی را دارند که اروپایی ها دوست ندارند.

با این حال، آنها نمی توانند پاسخ اروپا به این رهبران را انتخاب کنند. نویسنده یکی از اعضای ارشد موسسه سیاست مردم یهودی (JPPI) و استاد مطالعات اروپایی و روابط بین الملل در گروه سیاست و دولت در دانشگاه بن گوریون نقب است.