انتخابات اسرائیل باید توسط اسرائیلی ها تصمیم گیری شود، نه سیاستمداران آمریکایی
وقتی اسرائیلیها وارد صندوق رأیگیری میشوند، چیزهای زیادی را در نظر خواهند داشت: امنیت، اقتصاد، مذهب و دولت، سیستم قضایی، هدایت جنگ، و شکستهای 7 اکتبر.
چندی پیش، در این صفحات، من پرسیدم که چرا یک نهاد اسرائیلی درباره یهودیان آمریکایی که میخواهند در انتخابات آینده اسرائیل پیروز شوند، نظرسنجی میکند. استدلال من ساده بود: یهودیان آمریکایی حق دارند عمیقا به اسرائیل اهمیت دهند و هر حقی دارند که نظرات سیاسی در مورد آن داشته باشند. اما آنها نباید به رای دهندگان جایگزین اسرائیل تبدیل شوند. سپس هیلاری کلینتون آمد و نشان داد که چرا این تمایز اهمیت دارد. وزیر امور خارجه سابق با حضور در صبح جو، احساسات خود را نسبت به نخست وزیر بنیامین نتانیاهو پنهان نکرد. «من اسرائیل را دوست دارم و از دولت نتانیاهو متنفرم.
نتانیاهو منتقدان زیادی در اسرائیل دارد و آمریکاییها مطمئنا وقتی موضوع به سیاست اسرائیل میپردازد، آزادی عقیده خود را تسلیم نمیکنند. اما کلینتون به همینجا بسنده نکرد. او گفت: «اگر اسرائیلیها میخواهند دوباره به آن رأی بدهند، فکر میکنم که ایالات متحده باید موضعی بسیار سخت اتخاذ کند.» او افزود که ایالات متحده "می تواند با یک دولت جدید کار کند." این یک پیشنهاد کاملا متفاوت است. کلینتون نمی گفت که واشنگتن باید قاطعانه به یک سیاست خاص اسرائیل در آینده پاسخ دهد.
او موضع آمریکا در قبال اسرائیل را به انتخابی که رای دهندگان اسرائیلی در پای صندوق های رای انجام می دهند مرتبط می دانست. یک طرف رای دهید، و واشنگتن می تواند با دولت جدید شما سازنده کار کند. از طرف دیگر رای دهید، و ایالات متحده باید "بسیار سخت" شود. این به طرز ناراحت کننده ای نزدیک به یک هشدار به نظر می رسد. برای واضح بودن، کلینتون سیاست خارجی آمریکا را امروز تعیین نمی کند. او یک وزیر خارجه سابق و نامزد سابق ریاست جمهوری است که دیدگاه خود را بیان می کند.
اما او همچنان یکی از برجستهترین چهرههای زندگی عمومی آمریکا، بهویژه در حزب دموکرات است، و فرمولبندیاش مستحق بررسی است. مسئله این نیست که آیا نتانیاهو شایسته انتخاب مجدد است یا خیر – این تصمیم اسرائیلیها در 27 اکتبر است. آنها ممکن است او را به قدرت برگردانند. ممکن است او را به خانه بفرستند.
من همین استدلال را بدون توجه به اینکه یک شخصیت سیاسی آمریکایی در تلاش برای کمک یا ممانعت از کدام نامزد اسرائیلی است، خواهم داشت. مسئله این است که آیا باید به یک کشور دموکراتیک دوست گفت که کیفیت روابطش با واشنگتن ممکن است به نتیجه قابل قبول رای دهندگانش بستگی داشته باشد. اسرائیل متحد آمریکاست. این کشور تحت الحمایه آمریکا نیست. البته هیچ چیز غیرعادی در مورد ترجیح دولتها از یک رهبر خارجی بر دیگری وجود ندارد. رؤسای جمهور و نخست وزیران انسان هستند. برخی با هم خوب کار می کنند.
دیگران به سختی می توانند حضور در یک اتاق را تحمل کنند. همچنین هیچ چیز نامناسبی در مورد مخالفت ایالات متحده با سیاست اسرائیل وجود ندارد. متحدان مخالف هستند. واشنگتن حق دارد به دنبال منافع آمریکا باشد، همانطور که اورشلیم حق دارد منافع اسرائیل را دنبال کند. اما مرز مهمی بین مخالفت با دولتی که یک دموکراسی انتخاب می کند و پیشنهاد اینکه رای دهندگان خودشان قبل از انتخاب آن باید به پیامدهای سیاست خارجی بیندیشند، وجود دارد. جالب اینجاست که دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده اخیرا یک نفر در مورد اصل نهایی انتخابات اسرائیل نزدیک شد.
کمک کنید، «فکر میکنم برای من مناسبتر است که از انتخابات اسرائیل دور بمانم.» «ممکن است از کسی حمایت کنم» سپس بلافاصله استدلال خود را با افزودن، «ممکن است از کسی حمایت کنم» تضعیف کرد. در سال 2024، چاک شومر، رهبر وقت اکثریت سنا، از یک سخنرانی مهم در سنا برای دعوت به انتخابات جدید اسرائیل استفاده کرد و استدلال کرد که نتانیاهو "راه خود را گم کرده است". شومر رفت
وی گفت که اگر ائتلاف نتانیاهو پس از جنگ در قدرت باقی بماند، ایالات متحده باید نقش فعال تری در تلاش برای تغییر مسیر اسرائیل ایفا کند. تصور کنید کشورها را معکوس می کند. فرض کنید یک سیاستمدار ارشد اسرائیلی اندکی قبل از انتخابات آمریکا اعلام کرد که آمریکایی ها باید رئیس جمهور خود را جایگزین کنند، و هشدار داد که اگر آنها این کار را انجام ندهند، اسرائیل باید کاملا به آمریکا بگوید که طرفدار او باشد. به کار خودش فکر کند
اسرائیلیها نیز از همین احترام برخوردارند. نظرات کلینتون در بخش دیگری از مصاحبه نگرانکنندهتر شد. او با اشاره به گزارشی مبنی بر اینکه نتانیاهو قبل از کشتار 7 اکتبر اخطاری دریافت کرده بود، حدس زد که شاید او «میخواست ببیند چه برنامهای میتوانند داشته باشند تا بتواند به سختی پایین بیاید و موقعیتش را تقویت کند.» او همچنین اذعان کرد: «نمیدانم فکرش چه بوده است.» سؤالات جدی درباره شکستهای قبل از 7 اکتبر وجود دارد.
اسرائیلیها حق دارند پاسخها، پاسخگویی و حسابرسی کامل از اشتباهاتشان را مطالبه کنند. اما پیشنهاد بدون شواهد، این که یک نخستوزیر اسرائیل ممکن است آگاهانه به حماس اجازه دهد تا برای ارتقای موقعیت سیاسیاش به کار ادامه دهد، برای وزیر خارجه سابق آمریکا حرفی خارقالعاده است. رأیدهندگان اسرائیلی میتوانند کارنامه نتانیاهو را خودشان ارزیابی کنند. نظر آمریکا به عنوان یکی دیگر از شرکت کنندگان در روند انتخابات اسرائیل.
ابتدا یک اندیشکده اسرائیلی از یهودیان آمریکایی می پرسد که چه کسی می خواهند بر اسرائیل حکومت کنند. اکنون یک وزیر خارجه سابق آمریکا پیشنهاد می کند که اگر اسرائیلی ها دولت فعلی را به قدرت برگردانند، آمریکا باید "بسیار سختگیر" شود. در آنجا تشدید وجود دارد. اظهار نظر یهودیان آمریکایی یک چیز است. سیاستمداران آمریکایی که ترجیح می دهند یکی دیگر از این موارد است. اشاره به اینکه اسرائیلی ها باید منتظر عواقب در صورت رأی اشتباه باشند، هنوز از مرز دیگری عبور می کند. روابط آمریکا و اسرائیل برای این موضوع بسیار مهم است.
دوستان باید صادقانه صحبت کنند، به ویژه زمانی که مخالف هستند. اما دوستی همچنین مستلزم احترام به تصمیمات دموکراتیک است که ممکن است از آنها خوشش نیاید. وقتی اسرائیلی ها در 27 اکتبر وارد صندوق رای می شوند، چیزهای زیادی را در نظر خواهند داشت: امنیت، اقتصاد، مذهب و دولت، سیستم قضایی، اجرای جنگ، شکست های 7 اکتبر، و دیدگاه های رقیب تلفیقی از آینده. انتخاب آنها نباید یکی از آنها باشد. هفته گذشته، من استدلال کردم که یهودیان آمریکایی نباید به رای دهندگان جایگزین اسرائیل تبدیل شوند. سیاستمداران آمریکایی نیز نباید.
تر وکیل دادگستری و پدر آلیسا فلاتو است که در یک حمله تروریستی فلسطینی تحت حمایت ایران در سال 1995 به قتل رسید. او نویسنده کتاب A Father's Story: مبارزه من برای عدالت علیه ترور ایرانی است (اکنون در نسخه جلد شومیز توسعه یافته در Amazon.com موجود است) و رئیس انجمن Religious-Americanizchiists. او زمان خود را بین اورشلیم و نیوجرسی تقسیم می کند.
متن اصلی (انگلیسی)
Israel’s election should be decided by Israelis, not American politicians - opinion
When Israelis enter the voting booth, they will have plenty to consider: security, the economy, religion and state, the judicial system, the conduct of the war, and the failures of October 7.