انتخابات بوسنی: نظرسنجی ها تحت الشعاع فرسودگی، مهاجرت و ژئوپلیتیک قرار گرفته است زیرا سیاست قومی مشکلات واقعی را تحت الشعاع قرار می دهد.

کشوری را تصور کنید که از هر شش شهروند خود تقریبا یک نفر - تقریبا 600000 نفر - را در طی ده سال از دست داده است.

کشوری که از زمان ویران شدن در جنگ در دهه 1990 تنها یک سرشماری انجام داده است و در سال 2013 کمی بیش از 3.5 میلیون نفر را شامل می شود.

کشوری که در آن جوانان 20 تا 29 ساله سریعتر از هر گروه سنی دیگری را ترک می کنند و جمعیت شناسان در مورد سقوط جمعیت هشدار می دهند زیرا نرخ زاد و ولد از سال 2009 هر ساله از میزان مرگ و میر پایین تر است.

اما وقتی رای دهندگان اینجا در 4 اکتبر به پای صندوق‌های رای می‌روند تا افراد را برای قدرتمندترین مناصب در هر دو سطح ایالتی و نهادی انتخاب کنند، تمرکز کارزار انتخاباتی بر این نخواهد بود که چگونه از شهروندان خون‌ریزی در کشور جلوگیری کنیم. این - یک بار دیگر و برای چندمین بار - در مورد اینکه چه کسی صرب است، چه کسی بوسنیایی است، چه کسی کروات است و چه کسی ظاهرا چه کسی را تهدید می کند.

این واقعیت به تنهایی بیش از هر نظرسنجی در مورد وضعیت سیاست بوسنی می گوید.

پس از جنگ بی‌رحمانه 1992-1995 بوسنی، بوسنی و هرزگوین با توافق صلح دیتون تقسیم شد - مصالحه‌ای که کشتار را متوقف کرد اما قومیت را در معماری این ایالت به‌عنوان یک راه حل دائمی و نه موقتی ایجاد کرد.

با گذشت سه دهه، این معماری تغییر نکرده است و پیشرفت به طور کامل متوقف شده است.

قانون اساسی پیچیده ای که در دیتون تدوین شد، یک سیستم انتخاباتی به همان اندازه پیچیده ایجاد کرد.

بوسنی به دو واحد تقسیم می شود، جمهوری صربستان با اکثریت صرب و فدراسیون بوسنیایی- کروات بوسنی و هرزگوین و منطقه برچکو. این کشور در مجموع دارای 14 دولت و پارلمان در سطح ایالتی، واحدی و کانتونی است که برای چنین کشور کوچکی بسیار زیاد است.

در 4 اکتبر، رای دهندگان رئیس جمهور جدید را در سطح ایالت انتخاب خواهند کرد. ریاست جمهوری بوسنی متشکل از سه نفر است. هر یک از سه گروه قومی نماینده خود را انتخاب می کنند: یک صرب که در جمهوری صربسکا انتخاب می شود و یک بوسنیایی و یک کروات که در فدراسیون بوسنی و هرزگوین انتخاب می شود.

علاوه بر این، رای دهندگان رئیس جمهور جدید در جمهوری صربسکا و قانونگذاران هر دو پارلمان در سطح ایالتی و نهادی را انتخاب خواهند کرد، در حالی که رئیس فدراسیون و اتاق های باقی مانده پارلمان پس از رأی گیری از طریق سهمیه های قومی پر می شوند.

بوسنی امروز به‌عنوان مجموعه‌ای از ساختارهای قدرت موازی و با تعریف قومی عمل می‌کند که مهارت اصلی آن مانع از یکدیگر است. و این یک نقص طراحی نیست، بلکه طراحی است.

ملادن بوبونیچ، کارشناس علوم سیاسی، به دویچه وله گفت: «بسیاری از شهروندان به احزابی که نماینده مردم خودشان هستند رأی خواهند داد، زیرا نخبگان سیاسی دائما احساس تهدید و ترس را ایجاد می کنند و انتخابات را به همه پرسی برای بقای ملی تبدیل می کنند.

این با مسائلی که رای دهندگان را در زندگی روزمره آنها تحت تأثیر قرار می دهد بسیار فاصله دارد: قیمت های بالا، دستمزدها و حقوق بازنشستگی پایین، مسکن غیرقابل دسترس، مشاغل نامطمئن، فساد، خدمات عمومی ضعیف و خروج مداوم مردم از کشور.

نظرسنجی پشت سر هم نشان می‌دهد که رای‌دهندگان وعده‌های تبلیغاتی را باور نمی‌کنند و پاسخ‌های آنها در چنین نظرسنجی‌هایی به همین شکل خلاصه می‌شود: "هیچ چیز در 30 سال تغییر نکرده است."

این جمله می توانست یک دهه پیش یا حتی دو دهه پیش گفته شود. و این دقیقا مشکل است: سیاست بوسنی تصادفی گیر نکرده است، بلکه با طراحی گیر کرده است، زیرا سیستم به هر کسی که اختلافات را زنده نگه دارد پاداش می دهد و هر کسی را که سعی در ایجاد تغییر معنادار داشته باشد مجازات می کند.

انتخابات در بوسنی هرگز صرفا برای بدست آوردن جاده های بهتر یا برق ارزان تر نبوده است. آنها به عنوان یک عمل دفاع قبیله ای عمل می کنند و هر طرف آن را می شناسد و آن را پرورش می دهد. تحقیقات پیوسته نشان می‌دهد که هویت قومی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نحوه رأی دادن مردم است که بسیار بیشتر از منافع شخصی اقتصادی است.

این کمپین نیز به جای هرگونه بحث واقعی بر سر شغل یا قیمت، تحت سلطه سیاست هویت و فلج نهادی قرار گرفته است. این بدان معناست که رای دهندگان ترس را انتخاب می کنند، زیرا هیچ کس به طور جدی جایگزین واقعی به آنها پیشنهاد نمی کند.

تانیا تاپیچ، تحلیلگر سیاسی، به دویچه وله گفت: «متأسفانه، بر اساس یک عادت ده‌ها ساله، تنش‌های قومی شهروندان را حول مسائل ایدئولوژیک و هویتی جمع می‌کند. فساد، فقر و فروپاشی جمعیتی همگی در هویت‌های سیاسی جذب شده‌اند.

اما از صحنه سیاسی خارج شوید و به خیابان بروید و اولویت‌های مردم مانند هر کشور دیگری به نظر می‌رسد: آنها شغل می‌خواهند، چک حقوقی که قبض‌ها را پوشش می‌دهد، خانه‌ای مقرون به صرفه، مراقبت‌های بهداشتی که در واقع کار می‌کند و دولتی که دزدی نمی‌کند.

مردم فساد را به عنوان دلیل توقف اصلاحات قبل از تکمیل آنها سرزنش می کنند و جوانان ترجیح می دهند کشور را به جای رای دادن ترک کنند.

دعوای واقعی بر سر هویت و تاریخ دوران جنگ است نه مشکلات اقتصادی. مهاجرت بیشتر به عنوان یک آمار هشدار دهنده ذکر می شود، و به ندرت به عنوان مسئله ای که کسی برای حل آن تلاش می کند.

وحید سهیچ، یک تحلیلگر سیاسی از توزلا به دویچه وله گفت: "مثلث بوسنی، که سه اصل قومی بر آن حاکم است، برای همه شهروندان بوسنی فاجعه بار است. اما اگر در این راستا رای ندهید، به عنوان خائن به مردم خود شناخته می شوید. این برای پیشرفت کشور فاجعه بار است."

بوسنی از سال 2022 نامزد اتحادیه اروپا بوده است. در سال 2024، برای آغاز مذاکرات الحاق چراغ سبز دریافت کرد. با این حال، در عمل، پیشرفت در این مسیر به جز زمین متوقف شده است.

یک تحلیل مستقل نشان می‌دهد که بر اساس گزارش‌های پیشرفت خود اتحادیه اروپا، امتیاز آمادگی بوسنی از 4.14 به 2.91 از 10 در یک سال کاهش یافته است - شدیدترین سقوط در بین هر کشور نامزد.

بوسنی هنوز یک مذاکره کننده ارشد برای مذاکرات الحاق به اتحادیه اروپا منصوب نکرده است و از 113 اصلاحات مورد نیاز برای پیوستن به اتحادیه اروپا، هیچ یک اجرا نشده است.

برای شهروندان عادی، عضویت در اتحادیه اروپا دیگر یک سوال داغ نیست. این یک حقیقت خسته و پذیرفته شده است که وقتی سیاستمداران از "مسیر اروپایی" صحبت می کنند، چیزی بیشتر از جوهر روی کاغذ است.

انتخابات بوسنی در کنار انتخابات صربستان در 25 اکتبر، در زمانی برگزار می شود که بالکان غربی بار دیگر به صحنه رقابت شدید روسیه، اتحادیه اروپا و ایالات متحده تبدیل شده است.

در این زمینه، نیروهای سیاسی در سراسر بوسنی از قبل به دنبال متحدانی در خارج از کشور هستند.

بوسنی به عنوان کشوری که سه دهه را صرف چرخش در محل خود کرده است، به سمت این انتخابات می رود، دقیقا در لحظه ای که فلج داخلی آن آن را به میدان بازی برای شرط بندی های ژئوپلیتیکی دیگران تبدیل کرده است.

در همین حال، 600000 نفری که قبلا در جستجوی یک زندگی عادی ترک کرده اند، به طور مؤثر به این سؤال پاسخ داده اند که آیا فکر می کنند چیزی در شرف تغییر است یا خیر.