انتشار غیرقانونی قارچ، تاریخ درهم تنیده نبرد چندین دهه استرالیا با شاه توت را نشان می دهد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در تابستان 1983-1984، قارچی به نام Phragmidium violaceum به استرالیا معرفی شد. مخفیانه، عمدی و غیرقانونی انجام شد. و برای یک هدف انجام شد: کشتن گیاهان شاه توت.

من یک مورخ هستم، نه یک کارآگاه. تحقیقات اخیر من در مورد معرفی غیرقانونی ویلوسئوم (همچنین به عنوان "زنگ توت سیاه" شناخته می شود)، که در تاریخ استرالیا منتشر شده است، مقصری را شناسایی نمی کند. اما یکی از مهم‌ترین و مرموزترین نقض امنیت زیستی استرالیا در نیم قرن گذشته را روشن می‌کند.

مانند بسیاری از حیوانات و گیاهان دیگر، شاه توت عمدا از بریتانیا به استرالیا معرفی شد. اولین رکوردها مربوط به دهه 1840 است. این گیاه به دلیل فراوانی میوه های آبدار و همچنین به دلیل استفاده از آن به عنوان پرچین مورد توجه قرار گرفت. تعداد کمی از گیاه خواران به جز آهو و بز سخت می توانند این گیاه خار را بخورند. اما انواع توت های خوشمزه آن مورد توجه همه انواع حیوانات، از روباه تا پریان است.

با کمک انسان ها و حیوانات، شاه توت به سرعت گسترش یافت. در اواخر دهه 1880، به عنوان یک علف هرز کشاورزی جدی شناخته شد. بدون کنترل، بیشه های متراکم و خاردار را تشکیل می دهد که به سختی می توان آنها را به عنوان زمین کشاورزی بازیابی کرد.

هنگامی که تلاش‌های کنترل رسمی در دهه 1890 آغاز شد، تأثیر کمی بر کارخانه سخت نداشت. اما دانشمندان کشاورزی مصمم بودند راه حلی بیابند - حتی اگر چندین دهه طول بکشد.

در دوره بین دو جنگ، دانشمندان استرالیایی یک داروی مناسب برای علف هرز بسیار بدتر پیدا کردند - گلابی خاردار، کاکتوس معرفی شده که مناطق وسیعی از مراتع را در نیو ساوت ولز و کوئینزلند فرش کرده است.

در اواسط دهه 1920، هیئت گلابی خاردار مشترک المنافع پروانه Cactoblastis را از آرژانتین معرفی کرد. این پروانه ها می توانند کاکتوس را بکشند در حالی که گونه های بومی را دست نخورده باقی می گذارند. تا سال 1933، در مجله نیچر گزارش شد که 80 درصد از گلابی خاردار «هجوم‌آور» به کوئینزلند و 50 تا 60 درصد در نیو ساوت ولز «تخریب شده‌اند».

Cactoblastis نمونه ای از کنترل بیولوژیکی است - زمانی که انسان یک شکارچی، انگل یا پاتوژن را برای از بین بردن یک آفت معرفی می کند. در نظر بگیرید که آن را به عنوان اسلحه سازی اکولوژی برای اهداف بشری در نظر بگیرید.

از اواخر دهه 1960، دانشمندان موسسه تحقیقاتی کیت ترنبول ویکتوریا شروع به تحقیق در مورد زنگ سیاه توت به عنوان عامل کنترل بیولوژیکی کردند. این قارچ گیاهان شاه توت را نمی کشد، اما رشد و تولید مثل را کند می کند.

در اوایل دهه 1980، این مؤسسه یکی از دانشمندان برجسته خود، Eligio Bruzzese را برای آزمایش قارچ به آزمایشگاه CSIRO در فرانسه فرستاد. به نظر می‌رسد آزمایش‌های او نشان می‌دهد که زنگ به خوبی کار می‌کند و گیاهان با ارزش‌تر را تهدید نمی‌کند. او در اوایل سال 1983 به استرالیا بازگشت.

اما مؤسسه هرگز فرصتی برای رهاسازی زنگار پیدا نکرد. در فوریه 1984، قارچ violaceum به طور غیرمنتظره ای در گیاهان شاه توت در نزدیکی Yarram در جنوب شرقی ویکتوریا یافت شد.

طی چند روز، موارد بیشتری از زنگ زدگی در بیش از 100 کیلومتر (62 مایل) روی بوته‌های شاه توت که در رشته‌های Dandenong و در حومه شرقی ملبورن رشد می‌کردند مشاهده شد.

گریم اونیل، روزنامه‌نگار علمی در بولتن نوشت که شواهد نشان می‌دهد که «کسی از اروپا دیدن کرد - احتمالا فرانسه - و چند برگ از توت‌های زنگ زده برداشت، با آنها بازگشت ... و هاگ‌های قارچ را روی برگ‌های شاه‌توت گرد کرد.

هیچ پیشنهادی وجود ندارد که Bruzzese در آن نقش داشته است. در بیانیه‌های عمومی، دانشمند ناامید ادعا کرد که سویه‌های ویولاسئوم که او امیدوار بود معرفی کند بسیار مؤثرتر بوده است.

در همان سال، پارلمان فدرال قوانینی را تصویب کرد که تحقیقات در مورد کنترل بیولوژیکی را برای دانشمندان آسان‌تر می‌کرد.

هنگامی که وزیر صنایع اولیه، جان کرین، به نفع این لایحه صحبت کرد، به معرفی غیرقانونی violaceum به عنوان شاهدی بر نیاز به مقررات شفاف‌تر اشاره کرد.

در سال 1991، مقامات در برابر امر اجتناب ناپذیر سر تعظیم فرود آوردند و شروع به انتشار گونه های بیشتری از زنگ سیاه توت کردند. علیرغم اختلاف نظرها، قارچ تنها تأثیر ملایمی بر شاه توت داشت. مقامات هنوز بر سم و کنترل دستی متکی هستند.

شاید درک این موضوع سخت باشد که چگونه توت سیاه فروتن می تواند الهام بخش کسی باشد که به چنین افراط و تفریط برود.

اما بسیاری از گونه های معرفی شده و بومی به طور یکسان باعث سردرد کشاورزان و سایر مدیران زمین می شوند. همه آنها چنین واکنش های چشمگیری را برانگیخته نمی شوند.

در سال 1984، مقامات مسئول یک کشاورز ناراضی را مسئول فرض کردند. اما این قطعی نیست

شاه توت بر همه نوع مردم تاثیر می گذارد. خارهای این گیاه مزاحم دائمی کوهنوردان، دوچرخه سواران و اسب سواران است. شاه توت شایع مسیرها و مسیرهای آبی را مسدود می کند. این یک علف هرز محیطی نیز در نظر گرفته شده است، اگرچه غذا و زیستگاه مهمی را برای حیوانات بومی مانند باندیکوت فراهم می کند.

به طور خلاصه، دلایل زیادی وجود داشت که چرا ممکن است کسی این کار را انجام داده باشد.

بر خلاف بسیاری از علف های هرز، شاه توت نیز مدافعان خود را دارد. در طول دهه‌های 1980 و 1990، داستان‌های خبری در مورد گل ویلوسوم، برخی استرالیایی‌ها را بر آن داشت تا از علاقه‌شان به شاه توت بنویسند. بلک بری دیگر فقط یک گیاه بریتانیایی یا اروپایی نبود. اکنون بسیاری از استرالیایی ها خاطرات ارزشمند خود را از چیدن انواع توت ها داشتند.

بلک بری اکنون نزدیک به 200 سال است که در استرالیا حضور دارد. طبیعی شده و - تا حدی - عادی شده است.

تا زمانی که دانشمندان روش بسیار مؤثرتری برای کنترل بیولوژیکی کشف نکنند، احتمالا اینجا باقی خواهد ماند. این به معنای از بین رفتن مرتع با ارزش تر و خراش های بدتر برای کوهنوردان خواهد بود. اما این به معنای زیستگاه بیشتر برای باندیکوت های شهری و میوه های خوشمزه تر برای ماجراجویان نیز خواهد بود.

ممکن است چیزهای خوب بیشتر از بد نباشد، اما فعلا ممکن است باید یاد بگیریم تا جایی که می توانیم بلک بری را بیشتر بپذیریم.

این Whodunit ممکن است هرگز حل نشود. اما مورد زنگ شاه توت به ما یادآوری می‌کند که علف‌های هرز - و واکنش ما به آنها - می‌تواند پیچیده‌تر از آنچه در ابتدا به نظر می‌رسد باشد.

سایمون فارلی، "کنترل بیولوژیکی خودت را انجام بده": معرفی غیرمجاز زنگ توت سیاه به استرالیا، تاریخچه استرالیا (2026). DOI: 10.1080/14490854.2026.2651103

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.