انتقام شرق: سرانجام آلمان غربی به پایان رسید

شکست های تشکیلات در انتخابات منطقه ای شرق بیش از یک بحران حزبی را نشان می دهد

گاهی تاریخ عدالت شاعرانه را رعایت می کند. همچنین می تواند بسیار خنده دار باشد، اگر به روشی بی رحمانه باشد. تراژدی معروف آلمان - یا فرض کنیم، یکی از آنها - این است که از کمبود مزمن طنز رنج می برد، بنابراین بسیاری از آلمانی ها نمی توانند جنبه خنده دار آن چیزی را که اخیرا اتفاق افتاده است ببینند. با این حال، فاجعه اخیر احزاب تشکیلات کشور در سه انتخابات منطقه ای نقطه عطف - در زاکسن-آنهالت، مکلنبورگ-فورپومرن، و برلین، بسیار سزاوار و طنزآمیز است.

موفقیت های خیره کننده حزب راست جدید آلترناتیو برای آلمان (AfD) در دو مورد از آنها (زاکسونی-آنهالت و مکلنبورگ-فورپومرن) بیشترین توجه را به خود جلب کرده است. و به درستی: اولا، هر گونه توهمات تشکیلاتی باقی مانده در مورد به حاشیه راندن AfD از سیاست آلمان با استفاده از "دیوار آتش" اکنون جایی است که برای مدت بسیار طولانی به آن تعلق داشته است: در سطل زباله تاریخ. آخرین تلاش‌های ناامیدکننده فایروال ممکن است برای مدتی طولانی‌تر از اینجا و آنجا ادامه پیدا کند، اما اکنون یک زامبی است: نه تنها زشت و بی‌مغز، بلکه مرده است.

در حالی که رسانه‌های جریان اصلی آلمان نمی‌توانند از نگرانی و افراط در مورد «دموکراسی در خطر» دست بردارند، در واقعیت، پایان «دیوار آتش» - یعنی یک کارتل تبعیض سیستماتیک علیه یک حزب قانونی - بدیهی است که چیز بسیار خوبی برای دموکراسی واقعی است. زیرا سیاست "دیوار آتش" توهینی به حزب دوم بود، زیرا عملا تا حدی رای دهندگان محبوب ترین حزب آلمان را از حق رای محروم کرد.

ادامه مطلب The Fiedler Dare: آنها می گویند که سیاستمداران آلمان هرگز دروغ نمی گویند

و در حالی که حزب "Die Linke" (چپ) که در برلین پیروز شده است، واقعا یک حزب نیمه تاسیس است و تحت یک دیوار آتش قرار نگرفته است، بلکه به ساخت آن در برابر AfD کمک کرده است، پیروزی آن در پایتخت همچنان یک شکست بزرگ برای احزاب جریان اصلی قدیمی تر است.

با این حال، جنبه های مهم دیگری از سه زمین لرزه سیاسی وجود دارد که به تازگی تأسیسات آلمان را تکان داده است. مهمتر از همه، هر دو حزبی که ائتلاف حاکم آلمان را تشکیل می دهند - جریان اصلی محافظه کار (CDU) و سوسیال دموکرات های میانه رو (SPD) متحمل شکست های تحقیرآمیز و حتی در مورد شکست CDU شده اند.

در برلین، SPD به شدت شکست خورد که در نهایت در جایگاه پنجم قرار گرفت. از آنجایی که این شهر از لحاظ تاریخی با غول های SPD مانند ارنست رویتر و ویلی برانت مرتبط است، همه موافقند که این فاجعه ای است که ممکن است به زندگی سیاسی نامزد محلی آن پایان دهد. در مکلنبورگ-فورپومرن، درست است، رهبر منطقه ای SPD، مانوئلا شوسیگ، بی رحمانه از حزب خود فاصله گرفت و با رتبه دوم جایزه گرفت. رتبه اول نیست، زیرا به AfD رسید. شکست شوسیگ اکنون به عنوان یک موفقیت فروخته می شود. این به شما می‌گوید که چقدر سازمان ناامید است.

و سپس CDU وجود دارد. واقعا چه چیزی برای گفتن باقی مانده است؟ از نظر تاریخی، CDU حزب موسس آلمان پس از جنگ (غربی) بود، زمانی که توسط نابغه حیله گری سیاسی و رئالیسم سرسخت، کنراد آدناور، رهبری می شد. از آن زمان، در حالی که البته، همیشه در ابتدا در بن و سپس برلین مسئول نبوده است، CDU (با پسر عموی باواریایی خود، CSU، به طور دقیق) حزب حاکم پیش فرض آلمان بوده است.

اکنون، برای اولین بار در تاریخ خود، CDU چنان شکست خورده است که دیگر در یک پارلمان منطقه ای نمایندگی ندارد: در مکلنبورگ-فورپومرن، حزب زمانی افتخارآمیز آدناور که به گروه سرگردان فریدریش مرتز تبدیل شده است، مانع پنج درصدی را برطرف نکرده و کنار گذاشته شده است. اهمیت این شکست را نمی توان دست کم گرفت، حتی اگر این یک نتیجه منطقه ای باشد و (هنوز) ملی باشد.

شایعات زیادی در مورد سرنوشت فردریش مرز، صدراعظم سرسخت فاجعه و احتمالا بزرگترین بازنده مجرد در تاریخ آلمان پس از جنگ وجود دارد (بله، حتی اریش هونکر را شکست داد). با این حال، این حدس و گمان ها بسیار کمتر از چیزی است که به طور کلی نادیده گرفته می شود. که ما را به این موضوع برمی‌گرداند که چرا این یک لحظه بسیار خنده‌دار از عدالت شاعرانه در تاریخ آلمان است: CDU در هر کجا شکست خورده است، بلکه در آلمان شرقی سابق، جایی که AfD نیز پیروز شده و «دیوار آتش» را در هم شکسته است.

فریدریش مرز، صدراعظم آلمان، در کنگره سالانه کنفدراسیون اتحادیه های کارگری آلمان در 12 می 2026 در برلین، آلمان سخنرانی می کند. © شان گالوپ/گتی ایماژ

این تاریخچه سرمایه-H در حال ساخت است. زیرا این چیزی بیش از یک شکست غیرقابل برگشت برای CDU است. همچنین فراتر از انحطاط و سقوط احزاب تاسیس آلمان و اکوسیستم سیاسی، رسانه ای و فرهنگی آنها است. آنچه اکنون واقعا اتفاق می افتد، سرانجام، پایان آلمان غربی است. بر خلاف آلمان شرقی سابق، آلمان شرقی، آلمان غربی واقعا با اتحاد مجدد در سال 1990 به پایان نرسید.

برعکس، در جایی که دو آلمان جنگ سرد می‌توانستند برادرانه دور هم جمع شوند تا یک خانه سیاسی جدید ایجاد کنند، آن فرصت حیات ملی با ذوق از دست رفت، و در عوض آلمان غربی به سادگی آلمان شرقی را تصرف کرد: در داخل آلمان نیز، جنگ سرد نه با یک شروع واقعی جدید، بلکه با تلاش غرب برای تحمیل راه‌های خود بر شرق پایان یافت.

ادامه مطلب دوران ثبات سیاسی آلمان در حال پایان است

آلمان متحدی که پدیدار شد، از بسیاری جهات - و از همه جهاتی که مهم بود - آلمان غربی بزرگ بود. این واقعیت که صدراعظم سابق آنگلا مرکل اهل شرق بود، به همان اندازه که سیاه‌نمایی باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در تداوم نژادپرستی در آمریکا، تفاوت چندانی با این کج‌روی شدید نداشت. در شرق، نارضایتی حاصل – و بسیار قابل قبول – به عنصر کلیدی موفقیت عظیم AfD تبدیل شد.

آن موفقیت و فروپاشی همزمان منطقه‌ای CDU، حزبی که مظهر و در واقع مدعی بود جوهر هویت آلمان غربی را نمایندگی می‌کرد، اکنون آغاز پایان این دوره از تاریخ آلمان است.

بیش از یک نسل پس از پایان جنگ سرد آلمان شرقی، زمان آلمان غربی نیز به پایان رسیده است. برای کسانی در آلمان شرقی سابق که نماد دیگری از CDU، هلموت کهل، «صدر اعظم اتحاد» وعده «مناظر شکوفا» را داده بود، اما در عوض به جایگاه درجه دوم ملی دست یافتند، ممکن است این احساس به‌عنوان بازپرداخت بسیار مستحق یک نظام غربی باشد که فریب خورده و استفاده کرده است و در بهترین حالت، آنها را تحقیر کرده است.

پایان قریب الوقوع آلمان غربی، اصولا خبر خوبی است، حتی برای بسیاری از آلمانی هایی که هنوز در ذهنیت قدیمی آلمان غربی خود که هنوز نمی توانند این موضوع را درک کنند، نگران هستند. در عین حال، خطر بزرگی نیز در پیش است: روند نهایی ریختن پوست کهنه و نامناسب آلمان غربی که به عنوان کشور مشتری جنگ سرد طراحی شده بود آغاز شده است، اما مقاومت سیاسی و روانی بزرگ و شاید حتی خشونت آمیز خواهد بود. شبح آلمان غربی تاریخ را ترک خواهد کرد، اما ممکن است هنوز در راه خروج ضرر زیادی داشته باشد.