اندونزیایی‌هایی که با آتش‌سوزی ال نینو مواجه می‌شوند، درس‌هایی دارند که به ما بیاموزند (نظر)

در اکتبر 2006، قرار بود تحقیقات پایان نامه خود را در مورد احیای جنگل های استوایی در اندونزی آغاز کنم. در عوض، خودم را در جنگل‌های پارک ملی تانجونگ پوتینگ در کالیمانتان مرکزی یافتم که به مردم محلی کمک می‌کردم تا با جاروها، پمپ‌های کوله‌پشتی و شیلنگ‌های متصل به چاه‌های آب حفر شده، آتش‌سوزی را مهار کنند. برای سازمان غیردولتی محلی که در آن زمان با آن کار می‌کردم - دوستان طبیعت، مردم و جنگل‌ها (FNPF) - از جمله باسوکی سانتوسو، مدیر برنامه کالیمانتان FNPF، در کنار آدوت و ایسام که در آن زمان نوجوان بودند، لحظه‌ای کاملا عملی بود.

در اولین شب اطفای حریق، در جنگل روی سکوی مرتفعی خوابیدیم که بعدا بخشی از یک ایستگاه صحرایی شد. در نیمه های شب توسط یک خرس خورشیدی که از آشپزخانه موقت ما در فاصله 20 فوتی ما پرتاب می شد از خواب بیدار شدم. من یخ زده نشسته بودم و این حیوان وحشی را تماشا می کردم که در حال فرار از آتش بود در حالی که بقیه آرام می خوابیدند. لحظه ای سورئال و فروتنانه بود. بیست سال پیش، این آتش‌سوزی‌های شدید جنگل‌ها و زمین‌های ذغال سنگ نارس به دلیل ترکیبی خطرناک از خشکسالی ناشی از ال نینو، کشاورزی بریده بریده و سوخته و دیگر پاک‌سازی زمین و چرخه آتش‌سوزی علف‌ها بود.

بخش اعظم جنوب شرقی آسیا در مه خفه شده بود و آن سال ضعیف النینو بود. اطفاء حریق در اندونزی اغلب به تدبیر و همچنین انعطاف پذیری و استقامت نیاز دارد. تصویر از باسوکی سانتوسو. تاریخ مدام تکرار می شود و تماشای آن سخت است. کارشناسان می گویند اکنون با یک سوپر ال نینو روبرو هستیم. در طول سه ماه گذشته، میلیون ها ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است