انسان‌ها به طرز شگفت‌آوری چاق شدند - جای تعجب نیست که ما با رژیم‌های غذایی مبارزه می‌کنیم

پس از گذراندن یک هفته با جامعه هادزا در شمال تانزانیا، نوبت به شام ​​آخر رسید. دانیل لیبرمن و همکارانش که نمی خواستند بار اضافی بر دوش شکارچیان بگذارند، آماده با آشپز و جیره غذایی آمده بودند. اما وقتی متوجه شدند غذای زیادی برای ذخیره کردن وجود دارد، تصمیم گرفتند یک مهمانی شام برای میزبانان خود ترتیب دهند.

این منو شامل فرنی ugali سنتی آرد ذرت آفریقای شرقی، همراه با برنج، لوبیا، کلم و مقداری گوشت تازه شکار شده توسط هادزا بود. اما چیزی که در خاطره لیبرمن به چشم می‌خورد تماشای میزبانانشان بود که کربوهیدرات‌ها و کیک‌های خفه‌شده در مربا را می‌خوردند. او به یاد می آورد: «من فقط داشتم فکر می کردم، این رژیم غذایی سرخپوشان نیست.

رژیم سرخپوشان تنها یکی از چندین رژیم غذایی مد روز است که به گذشته تکاملی ما به عنوان راهی برای بهتر خوردن امروز بازمی گردد. اما لیبرمن به‌عنوان دیرینه‌انتروپولوژیست در دانشگاه هاروارد، مدت‌هاست که از اطلاعات غلطی که این ایده‌ها را پشتیبانی می‌کند، آزار می‌دهد. درست است، ما برای انبوهی از انتخاب‌های آشپزی که اکنون بسیاری از ما داریم، یا برای غذاهای فوق‌العاده فرآوری‌شده و پایدار تکامل نیافته‌ایم. اما همانطور که لیبرمن خیلی خوب می‌داند، این رژیم‌های غذایی ساده‌شده جوابگو نیستند.

او این را دست اول زندگی کرده است. لیبرمن و همسر بسیار حامی‌اش، تونیا، برای کتاب جدیدش، Fed Up: آنچه که تکامل در مورد غذا، رژیم غذایی و خوب غذا خوردن آشکار می‌کند، رژیم‌های غذایی مختلفی را انتخاب کردند - از غذای خام و خوراکی‌های جایگزین غذا گرفته تا رژیم مدیترانه‌ای - همگی در حالی که شواهد تکاملی برای بهتر غذا خوردن ارائه می‌دهند.

https://youtube.com/shorts/iQ2cELNjYEo

لیبرمن با New Scientist در مورد رویکرد عملی خود به تحقیق در مورد کتاب، آنچه که به عنوان رژیم غذایی بهینه کشف کرد و اینکه آیا ما هرگز با رژیم های فوق فرآوری شده که امروزه بسیار رایج است سازگار خواهیم شد، صحبت کرد.

(این مصاحبه برای وضوح و اختصار ویرایش شده است. می توانید مصاحبه تصویری کامل را در زیر مشاهده کنید).

سوفی بردوگو: شما با برخی از جمعیت های شکارچی-گردآورنده وقت گذرانده اید - از آنها در مورد رژیم غذایی و تغذیه چه آموخته اید؟

دنیل لیبرمن: بخشی از مشکل [برای کار من] این است که شکارچیان-گردآورنده امروز، خوب، معاصر هستند. هیچ یک از آنها کاملا از دنیای مدرن جدا نیستند. من برای بازدید از Hadza که گروهی در تانزانیا هستند، رفته ام و آنها تلفن همراه دارند و بچه های خود را به مدرسه می فرستند. بنابراین، این مانند سوار شدن در ماشین زمان و بازگشت به یک میلیون سال پیش نیست.

اما تا حدودی متوجه چالش ها و شیوه زندگی مردم قبل از کشاورزی می شود. شما هر روز صبح از خواب بیدار می شوید و معمولا هیچ غذایی در کمپ وجود ندارد. و هر روز مردم بیرون می روند و شکار می کنند و جمع می شوند. آنها هر چیزی را خواهند خورد ما این ایده را داریم که رژیم غذایی شکارچی-گردآورنده، رژیم غذایی سرخپوشان وجود دارد. رژیم سرخپوشان وجود ندارد. اگر حرکت کند و خوراکی باشد، آن را می خورند. و اگر رشد کند و خوراکی باشد، آن را می خورند.

هادزا گروهی از شکارچیان و جمع آوری کنندگان ساکن تانزانیا هستند

ما یک مطالعه بر روی تمام داده های واقعا خوب در مورد جمعیت شکارچی-گردآورنده در مناطق استوایی انجام دادیم، زیرا ما علاقه مند بودیم که چگونه این رژیم ها در مقایسه با رژیم سرخپوشان، که به ما می گوید "قرار است" چه بخوریم، چگونه است. و رژیم های غذایی شکارچی-گردآورنده طیف گسترده ای را دنبال می کند. برخی از جمعیت ها هستند که اساسا مقادیر زیادی غذای حیوانی می خورند، و برخی از جمعیت ها هستند که تقریبا هیچ غذای حیوانی برای آنها وجود ندارد و همه چیز در این بین وجود دارد.

ما تکامل یافتیم تا کاملا همه چیز را بخوریم. شکارچیان به دنبال یافتن رژیم غذایی مناسب برای قلب خود نیستند تا بتوانند تا 80 یا 90 سالگی زندگی کنند و از پوکی استخوان و آلزایمر جلوگیری کنند. آنها سعی می کنند غذای کافی دریافت کنند تا بتوانند زنده بمانند و تا حد امکان بچه دار شوند، درست مثل هر حیوان دیگری.

واضح است که بین کارهایی که هزاران سال را صرف انجام آن کردیم - شکار و جمع آوری غذا - و آنچه امروزه بسیاری از مردم برای دسترسی به غذا انجام می دهند، ناهماهنگی وجود دارد.

امروز وارد یک سوپرمارکت می شوید. ما مجبور نیستیم بدانیم چگونه غذای خود را تهیه کنیم. اکنون باید بدانیم که چگونه غذای خود را انتخاب کنیم. یک سوپرمارکت بزرگ به طور متوسط ​​30000 تا 40000 محصول مختلف دارد. منظورم این است که این مقدار خیره کننده است. و بیش از نیمی از این محصولات، بسته به سوپرمارکت، در کارخانه تولید می شوند که ما آن را «فوق فرآوری شده» می نامیم.

ترکیبی از چگالی انرژی، مواد افزودنی، شکر، فقدان فیبر، چربی اشباع اضافه شده، همه اینها با هم – به علاوه این واقعیت که آنها به گونه ای فریبنده، راحت، مقرون به صرفه و بادوام ساخته شده اند – به وضوح باعث خرابی می شود. این عامل اصلی افزایش چاقی و بیماری های قلبی متابولیک و انواع بیماری های التهابی دیگر است.

شکی نیست که ما با آن غذاها هماهنگ نیستیم. اما آن غذاها، به قول من، بیش از حد با ما همخوانی دارند. سازندگان این غذاها متوجه شده اند که چه چیزی مغز ما را تحت تاثیر قرار می دهد. ما فقط عاشق این چیزها هستیم

به نظر می‌رسد که تولیدکنندگان توانسته‌اند از سازگاری‌هایی استفاده کنند که ما باید بخواهیم آن غذاها را بخوریم.

دقیقا. آیا می توانید به غذای طبیعی با چربی و قند بالا فکر کنید؟

شیر؟

خیلی خوب انجام شده - شما نمرات بالایی می گیرید! شیر، که چند سال اول زندگی خود را با نوشیدن آن از مادر می گذرانیم، تنها غذای طبیعی است که چربی و قند بالایی دارد. و اکنون، ثروت با ترکیب چربی و شکر به دست می‌آید تا غذاهایی را بسازیم که ما فقط دوست داریم.

این چگونه با چیزی که شما در کتاب خود معادله اساسی زندگی می نامید، "غذا در داخل = بچه ها بیرون" ارتباط دارد؟

در نهایت، این چیزی است که همه حیوانات برای انجام آن انتخاب می شوند: خوردن برای تولید مثل. ما فرهنگ داریم، خواسته ها و نیازها و اهداف دیگری به جز صرف غذا خوردن برای بچه دار شدن داریم. اما این چیزی است که ما برای انجام آن تکامل یافته ایم، بنابراین این میراث تکاملی است که باید با آن مبارزه کنیم. ما هوس خوردن غذاهایی داریم که برای تولید مثل مفید هستند. این یکی از دلایلی است که انسان ها در برابر این غذاهای پر انرژی بسیار آسیب پذیر هستند.

و یکی از چیزهایی که در مورد انسان ها وجود دارد این است که ما به طور غیرعادی چاق شده ایم. شامپانزه متوسط ​​شما شاید حدود 5 درصد چربی بدن دارد و این برای اکثر پستانداران معمولی است. یک ماده لاغر شکارچی 25/20 درصد چربی بدن دارد. ما تکامل یافتیم تا چربی زیادی داشته باشیم زیرا چربی نقش فوق العاده مهمی در تاریخ تکامل ما ایفا کرده است. چربی به ما این امکان را داد که این مغزهای بزرگ را داشته باشیم که دائما به انرژی زیادی نیاز دارند، مخصوصا وقتی بچه هستیم. یک نوزاد اساسا فقط یک مغز با بدن کوچک متصل است و 50 درصد متابولیسم آن صرف تغذیه مغزش می شود.

و چربی برای استراتژی تولید مثل ما مهم است. مادران برای شیردهی و غیره به چربی نیاز دارند. اگر می‌خواهید بدوید و شکار مداوم انجام دهید، به مقداری چربی بدن نیاز دارید که به شما کمک کند تا به آنجا برسید، به خصوص اگر صبحانه نخورده‌اید. بنابراین، چربی نقش فوق‌العاده مهمی در تاریخ تکامل ما بازی کرد، که یکی از دلایلی است که ما آن را دوست داریم و در ذخیره آن بسیار خوب عمل می‌کنیم.

بنابراین، چربی مفید است.

اما نکته اینجاست: ما هرگز تکامل نیافته ایم که آن را از دست بدهیم. هیچ سازگاری وجود ندارد که انسان به طور طبیعی چربی را از دست بدهد. در واقع ما برعکس داریم. ما مجموعه کاملی از انطباق ها را برای حفظ آن داریم. بنابراین، وقتی مردم رژیم می گیرند، اکنون باید با میلیون ها سال سازگاری مبارزه کنند - و بسیاری از آنها وجود دارد - که همگی برای حفظ این چربی طراحی شده اند.

اگر چربی از دست بدهید، هورمونی به نام لپتین دارید. این سطوح پایین می‌آیند و کاهش لپتین شما را گرسنه می‌کند. وقتی چربی از دست می دهید، معده شما هورمون دیگری به نام گرلین تولید می کند که شما را گرسنه می کند. و همه این هورمون های عصبی غدد درون ریز وجود دارند که وظیفه آنها این است که ما را از کاهش چربی بدن باز دارند.

من فکر می‌کنم یکی از پیام‌های کلیدی از دیدگاه تکاملی این است که اگر در تلاش هستید که بفهمید چه بخورید، اگر برای ورزش کردن مشکل دارید، اگر در تلاش برای کاهش وزن هستید، این تقصیر شما نیست. این به خاطر تاریخ تکاملی ماست.

شما اشاره کردید که رژیم پالئو راه حل نیست. چرا به روش قبلی غذا خوردن برنگردید؟

برای کتاب، من و همسرم تقریبا تمام رژیم‌های غذایی شناخته شده برای بشر را امتحان کردیم که به نوعی به تکامل و تاریخچه رژیم‌ها مربوط می‌شد. و ببینید، همه این رژیم‌ها ذره‌ای از حقیقت را در خود دارند. رژیم پالئو یک رژیم غذایی پر پروتئین است که می گوید، اگر مانند اجداد ما غذا بخورید، سالم خواهید بود. این همان چیزی است که ما آن را "اشتباه طبیعی" می نامیم - به نوعی درست است، اما کاملا درست نیست. یک مشکل این است که اجداد ما برای سالم بودن غذا نمی‌خوردند. آنها خوردند تا بچه های زیادی داشته باشند. بنابراین، رژیم پالئو در واقع یک رژیم غذایی تولید مثلی است.

سوپرمارکت مدرن به این معنی است که ما اکنون انتخاب های زیادی در مورد غذا داریم

دوم، رژیم سرخپوشان غذاهای ناسالم را ممنوع می کند – شما نباید غذاهایی با شکر اضافه میل کنید، نباید غذاهایی با مقدار زیادی چربی اشباع شده بخورید. همه چیز خوب است، به طور کلی سالم است.

مشکل من با رژیم پالئو این است که تمام غلات را به طور کامل ممنوع می کند. هیچی. نه نان، نه جو، نه غلات کامل، نه بلغور جو دوسر، نه هیچ چیز. و تمام حبوبات را کاملا ممنوع می کند، بنابراین بدون لوبیا، بدون عدس، بدون نخود، بدون سویا، بدون کره بادام زمینی – که اتفاقا غذای مورد علاقه من است. دلیل آن این است که اجداد ما ظاهرا این چیزها را نمی خوردند. خب معلوم شد که این درست نیست. ما می دانیم که شواهد زیادی داریم که نشان می دهد شکارچیان پارینه سنگی غلات و حبوبات می خوردند. پس این فقط مزخرف است.

رژیم غذایی که می دانم با آن دست و پنجه نرم کردید، در میان انواع مختلفی که امتحان کردید، رژیم غذایی خام بود.

مبارزه یک تعبیر است!

رژیم غذایی خام از ابتدای انقلاب صنعتی شروع شد. ایده این بود که پختن مواد مغذی موجود در غذا را از بین می برد. خوب، این درست نیست. در واقع برعکس است پخت و پز در واقع انرژی بیشتری از غذا به شما می دهد زیرا دیواره های سلولی را می شکند، انرژی را آزاد می کند، هزینه متابولیک هضم را کاهش می دهد. بنابراین، در واقع، آشپزی نقش مهمی در تاریخ تکامل ما ایفا کرد که ما اکنون با خوردن غذای پخته سازگار شده ایم و فقط با خوردن غذای خام سازگار نیستیم.

بنابراین خام‌خواران – و اینها شکارچی-گردآورنده نیستند، اینها افرادی هستند که به شیک‌ترین سوپرمارکت‌هایی که فکرش را بکنید می‌روند – آنها غذاهای باکیفیت دریافت می‌کنند که اهلی شده‌اند تا واقعا مغذی باشند. و حتی پس از آن، آنها در تلاش برای دریافت انرژی کافی هستند. بسیاری از زنانی که خام غذا هستند، چرخه قاعدگی طبیعی ندارند زیرا انرژی کافی ندارند.

باید به شما بگویم، مشکل رژیم غذایی خام این بود که من و همسرم همیشه گرسنه بودیم. همسرم بعد از سه روز منصرف شد. یک روز صبح برای صبحانه رفتم و او به طرز غیرمعمولی خوشحال به نظر می رسید، و این به این دلیل است که او یواشکی بیرون آمد و یک نان شیرینی به دست آورد. فقط یک روز بیشتر دوام آوردم.

به نظر می رسد که ما تکامل یافته ایم تا پردازش را به شکل پخت و پز داشته باشیم، اما نه غذاهای فوق فرآوری شده. چرا هنوز با اینها سازگار نشده ایم؟

چون یک چشم بر هم زدن است. این فناوری‌ها فقط چند نسل قدمت دارند و تکامل به این سرعت عمل نمی‌کند. صدها، اگر نگوییم هزاران سال طول می کشد تا انتخاب طبیعی کار کند.

و علاوه بر این، بیماری هایی که از این غذاهای فوق فرآوری شده دریافت می کنیم، معمولا تا دهه شصت یا هفتاد سالگی به ما مبتلا نمی شوند، و تا آن زمان، انتخاب طبیعی واقعا به ما اهمیت نمی دهد. ما در چیزی به نام "سایه انتخابی" هستیم. ما بچه هایمان را داشته ایم. ما حتی ممکن است در آن زمان پدربزرگ و مادربزرگ باشیم. ما دیگر مانند پدربزرگ ها و مادربزرگ ها در دوران پارینه سنگی در تناسب اندام آنها مشارکت نمی کنیم، بنابراین قرار نیست افرادی که در دهه شصت و هفتادشان به دیابت، بیماری قلبی و سرطان مبتلا می شوند، انتخاب شوند. قرار نیست این اتفاق بیفتد.

ما باید این مشکل را بدون کمک انتخاب طبیعی حل کنیم.

اونوقت چی بخوریم؟

اول از همه، هیچ رژیم غذایی مطلوبی وجود ندارد، زیرا تنوع وجود دارد. همچنین، رژیم فقط به سلامتی مربوط نمی شود. این درباره چیزهایی است که شما دوست دارید، درباره خانواده است، درباره فرهنگ است، درباره سنت است. اما به طور کلی، اگر از همه رژیم‌های غذایی مختلف عقب‌نشینی کنید، آن‌هایی که بیشترین شواهد علمی را دارند، رژیم‌هایی مانند رژیم مدیترانه‌ای هستند که واقعا رژیم‌های غذایی نیستند. آنها اساسا غذاهای کشاورزی سنتی هستند که به فرآوری زیاد متکی نیستند، چربی اشباع شده زیادی ندارند، قند اضافه زیادی ندارند، فیبر زیادی دارند و مواد مغذی متنوعی دارند.

بنابراین، شما گیاهان زیادی می خورید، نه غذاهای حیوانی زیاد.

و تعداد زیادی از این رژیم ها وجود دارد. دریای مدیترانه بهترین مورد مطالعه شده است، اما من فکر می کنم یک رژیم غذایی سنتی آسیایی واجد شرایط است، رژیم غذایی سنتی مزوآمریکایی، رژیم غذایی سنتی آفریقایی. فرهنگ های سراسر جهان این رژیم ها را از طریق آزمون و خطا به یک دلیل خوب تکامل می دهند: آنها مغذی هستند.

اما من فکر می‌کنم، اگر بخواهم از شواهدی برای بهترین رژیم غذایی مطالعه شده علمی استفاده کنم که مطالعات کنترلی تصادفی‌شده طولانی‌مدت و آینده‌نگر با داده‌های مکانیکی پشت آن‌ها وجود دارد، نمی‌توان با چیزی مانند رژیم غذایی مدیترانه‌ای اشتباه کرد. به علاوه، یک جورهایی خوشمزه است.