اولیویا وایلد ضربه پایین. در اینجا نحوه بازگشت او آمده است.

اعتبار... دوین اکتار یالکین برای نیویورک تایمز

زمانی که اولیویا وایلد بازیگر و کارگردان آخرین بار در معرض دید عموم قرار گرفت، در حوالی زمان فیلم هیجان انگیز دیستوپیایی او در سال 2022، «نگران نباش عزیزم»، اوضاع خیلی خوب پیش نمی رفت. وایلد مجبور شد با پیامد واکنش‌های انتقادی متفاوت و موج خشن توجه روزنامه‌ها مقابله کند. گزارش‌هایی مبنی بر دعوای وایلد و ستاره‌اش، فلورانس پوگ، فیلم را آزار می‌دهد. وایلد همچنین به خاطر رابطه‌اش با ستاره پاپ هری استایلز که نقش مکمل را در این فیلم بازی کرد، به‌خاطر رابطه‌اش که از آن زمان به پایان رسید، تحت تعقیب قرار گرفت.

اگر این کافی نبود، چرخه مطبوعاتی «نگران نباش عزیزم» با خود بررسی های مستمری را در مورد جدایی او در سال 2020 از شریک قدیمی اش، جیسون سودیکیس، که دو فرزند از او دارد، به همراه داشت. اما امسال همه چیز بسیار متفاوت بوده است.

«دعوت»، یک کمدی جنسی داخلی با درک دردناکی که وایلد، که 42 سال سن دارد، کارگردانی و همبازی در آن بوده، یکی از موفق ترین فیلم های سال بوده است. او این کار را با بازی در نقش یک ستاره سلطه گر جنسی و دستکاری کننده دنیای هنر در فیلم «من سکس تو را می خواهم» کارگردان گرگ اراکی را دنبال کرد. و او سال خود را با یک نقش کوچک اما صحنه دزدی به عنوان یک عاشق طرد شده در فیلم آینده "بهموت" به پایان می رساند. با بازی پدرو پاسکال و کارگردانی تونی گیلروی.

من ماه گذشته در لندن با وایلد صحبت کردم، جایی که او در حال آماده کردن تلاش کارگردانی بعدی خود بود، یک کمدی کریسمس به نام «شیطان»، در مورد اینکه پایین آمدن چگونه است و چگونه او به طرز چشمگیری اوضاع را در کار و زندگی خود تغییر داد.

داشتم به سه نقشی که امسال در «دعوت»، «من سکست می‌خواهم» و «بهموت» بازی کردی فکر می‌کردم. همه این شخصیت‌ها به شدت زخمی شده‌اند، و من فکر می‌کردم که آیا کارگردان بودن چگونه شما را به عنوان یک بازیگر تغییر داده است؟ کارگردان بودن من را آزاد کرد تا فشاری را برای تبدیل شدن به شخصیت ایده آل زن در هر فیلمی احساس نکنم. من اکنون نقش ها را از مکان بسیار کنجکاوتری انتخاب می کنم. اما من با هم نگفته بودم که این سه شخصیت از طرق مختلف بسیار قوی هستند.

شخصیت من در "I Want Your Sex" احساس می کرد که او در نقطه مقابل طیف زنانگی مانند شخصیت من در "دعوت" قرار دارد. آنها هر دو فیلم هایی هستند که با ایده جنسیت و تمایلات جنسی و میل و اروتیسم از دو منظر کاملا متفاوت سروکار دارند.

چرا در این مرحله از زندگی خود به بررسی مسائل جنسی و هویت علاقه مندید؟ خنده دار است من چند سال پیش 40 ساله شدم و ناگهان احساس کردم بیشتر در بدنم حضور دارم و بیشتر از همیشه به حس اعتماد به نفس و تمایلات جنسی خود متصل شدم. برای مدت طولانی به ما می گفتند که در آن زمان همه چیز شروع به خاموش شدن می کند. از نظر شغلی، از نظر کاوش در هویت و تمایلات جنسی، کمتر در دسترس شماست. با این حال هر زنی که از 40 تا 70 سالگی می شناسم به من گفته است: «اوه، نه.

آن وقت است که شما واقعا خودتان را درک می کنید.» شما با خودتان بسیار صادق‌تر هستید، و شکوفایی فوق‌العاده‌ای در آن لحظه اتفاق می‌افتد. بنابراین فکر می‌کنم کنجکاو بودم که به روش‌های مختلف و به‌ویژه در کمدی‌ها آن را بررسی کنم، زیرا خندیدن به این چیزها خوب است.

ما واقعا اینطور به آن فکر نمی کنیم، اما یک چیز ذاتا خنده دار در مورد رابطه جنسی وجود دارد. اوه، کاملا. خنده دار است چیزی خنده دار در مورد هر چیزی که ما در مورد آن صحبت نمی کنیم وجود دارد. چیز خنده‌داری در مورد افرادی وجود دارد که چیزهای سفید را در زندگی به هم می‌زنند. یادم می‌آید وقتی «Booksmart» را ساختیم، ارتباط مجدد با استرسی که در دبیرستان نسبت به کارهایی که انجام داده بودیم و کجا قرار بود به دانشگاه برویم احساس می‌کردیم، برایم خنده‌دار بود. شدت آن استرس الان برای من خیلی خنده دار است. ایده ریسک‌های احساسی بالا در موقعیت‌های کم ریسک واقعا مرا می‌خنداند.

«Booksmart» اولین فیلمی بود که کارگردانی کردید. این در مورد دو دوست دبیرستانی است که با توقعاتی در مورد اینکه دختران قرار است چگونه رفتار کنند و چه می خواهند دست و پنجه نرم می کنند. فکر می‌کنید آن دخترها از شخصیت شما، آنجلا، از «دعوت» چه می‌سازند؟ به نظر من آنجلا دقیقا همان کسی است که دختران "Booksmart" نمی خواهند باشند. من آن را دوست دارم. من فکر می کنم که آنها واقعا از او ناامید خواهند شد که شغل خود را برای ازدواج و بچه ها رها کرده است، حتی اگر او واقعا فکر نمی کند که به این دلایل این کار را انجام داده است.

این یک فرسایش آهسته خود است که از طریق این احساس وظیفه رخ می دهد. او به طرز ماهرانه ای مسئولیت آن فرسایش را به شوهرش [جو با بازی ست روگن] واگذار کرده است، اما واقعا این تصمیمی بود که آنجلا به تنهایی گرفت تا رویاهای خود را به عنوان یک هنرمند قربانی کند. مولی و امی از "Booksmart" از این وحشت خواهند داشت. اما مسلما آنها پیرتر می‌شوند و با کارهایی که بسیاری از مردم انجام می‌دهند روبرو می‌شوند، یعنی این مذاکره در مقطع خاصی از زندگی که احساس می‌کنند باید فداکاری کنند. این حس از کاری که شما باید انجام دهید وجود دارد، و خیلی آهسته اتفاق می افتد.

این کمی از مفهوم قورباغه در آب جوش است - یک درک آهسته از این که چیزی را رها کرده اید، و حتی مطمئن نیستید که چه زمانی و چگونه.

آیا شما از آن عبور کرده اید؟ من یکباره متوجه نشدم که اوه، خدای من، چه چیزی را رها کردم؟ اما من مطمئنا پیوت کرده ام. به طور خاص در 35 سالگی کارگردانی فیلم‌ها را شروع کردم و احساس می‌کردم ناگهان کشتی را به سمت دیگری می‌چرخانم. و وحشتی که من به مدرسه فیلم نرفتم. من نسبت به آن عدم آموزش سنتی ناامنی زیادی داشتم.

اما اضطرابی که همه وقتی به چرخش فکر می کنند با آن مواجه می شوند این حس است که: آیا من مجاز به انجام این کار هستم؟ آیا من اجازه دارم؟ یک سخنرانی عالی برای شروع نورا افرون وجود دارد که در آن می گوید: "من چهار شغل و سه شوهر داشتم. شما می توانید نظر خود را تغییر دهید." یادم می آید که با آن یک کامنت خیلی آزاد شدم.

خطرات بالقوه امتحان کردن چیزی متفاوت می تواند بسیار ترسناک باشد. همه از انجام این جهش راحت نیستند. چه زمانی به این نتیجه رسیدیم که باید تا 24 کل هویت خود را مشخص کنید؟ مانند، شریک زندگی خود را انتخاب کنید، شغل خود را انتخاب کنید، هویت خود را انتخاب کنید - و اگر تغییر کنید، کمی مشکوک و کمی آشفته است. اگر مردم احساس کنند که اجازه دارند حرفه خود را تغییر دهند و نسخه های قبلی خود را در دانشگاه تغییر دهند، با زندگی خود چه می کنند؟

می توانم متوجه شوم که با تردید به تغییر فکر می کنم. به‌طور انتزاعی، می‌توان گفت: «من به تغییر نیاز دارم» یا «ما به تغییری در رابطه‌مان نیاز داریم» آسان باشد، اما مرز بین خودخواهی و ایجاد تغییراتی که افراد دیگر واقعا می‌توانند با آن سازگار شوند کجاست؟ میدونی منظورم چیه؟ ما نمی توانیم انکار کنیم که در حال تغییر هستیم. شما در حال تغییر هستید، پس تصمیمی برای تغییر نیست. این یک تصمیم برای تصدیق تغییر است. مانند یک رابطه، شما نمی گویید: "حالا اجازه خواهم داد که شریک زندگیم تغییر کند." نه، آنها در حال تغییر هستند. شما در حال تغییر هستید می توانید آن را در آغوش بگیرید یا مقاومت کنید.

دارم فکر می‌کنم، چه می‌شود اگر روز دوشنبه با یک کت چرمی در خانه‌ام حاضر شوم و بگویم: «همه عادت کنید!» [می خندد] "این من جدیدم! من الان دیو کت چرم هستم." می دانید، هر سال در مدرسه چنین می گویید: "من امسال متفاوت خواهم بود. این ظاهر جدید من است. موسیقی متفاوت، حال و هوای متفاوت." این هیجان در آن ایجاد و کاوش هویت وجود دارد. نمی دانم چرا اجازه نمی دهیم. تبدیل به چیزی می شود که ما دوست نداریم. ما به آن اعتماد نداریم

فقط برای گره زدن بخشی از اینها به کارتان، «دعوت» کار بسیار خوبی را در تأیید جزر و مد در یک رابطه و اینکه چگونه یک نفر می‌تواند به چیزهای بیشتر یا چیز متفاوتی تمایل داشته باشد، انجام می‌دهد. اما جنبه‌های فیلم به‌طور خاص با پویایی روابط که بیشترین ارتباط را با آن احساس می‌کردید چه بود؟ اوه خدای من مقاومت در برابر تغییر زندگی به دلیل تأثیر آن بر دیگران و درد ناشی از آن. همچنین فقط سختی روابط. زیرا سخت است. غیر ممکن است

آیا می‌خواهم زندگی‌ها را به هم پیوند دهم و در یک دوره طولانی با کسی زندگی مشترک داشته باشم و کمک خلبانی این زندگی و این کودک باشم؟ من فکر می کنم مردم مشتاق هستند تا مقداری از این شرم را رها کنند و بخندند. مشخصا فیلم به شدت تحت تأثیر مایک نیکولز و "چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد؟" است. و یکی از چیزهایی که در مورد آن فیلم دوست دارم این است که جورج و مارتا با هم دعوا می کنند و می جنگند اما آنها بسیار وابسته هستند. آنها در خانه دنبال یکدیگر می روند. آنها در اتاق های جداگانه نخواهند بود. منو یاد بچه هام میندازه بچه های من دعوا و دعوا می کنند، اما همدیگر را دوست دارند.

آنها از رفتن یکی از آنها حتی برای خوابیدن متنفرند. من فکر می‌کنم در یک رابطه، وقتی مردم به تحقیر می‌رسند، این خشم پرخاشگرانه نیست، بی‌تفاوتی است که واقعا وحشتناک است. این نشانه این است که شما ممکن است غیر قابل تعمیر باشید. اینها همه چیزهایی هستند که من در مراحل مختلف زندگی ام تجربه کرده ام.

شما یک ثانیه پیش به شرم اشاره کردید. از چه چیزی احساس شرم کرده اید؟ وقتی نمی توانید رابطه ای را به درستی انجام دهید، به خصوص اگر با فردی باشد که با او فرزند دارید، احساس شکست می کنید. ما در مورد چیزهای مختلف زیادی در فیلم صحبت می کنیم که به طرق مختلف نژادپرستانه هستند، اما من فکر می کنم مخرب ترین قسمت فیلم لحظه ای است که شخصیت پنه لوپه کروز می گوید: "شما فکر می کنید با کنار هم ماندن برای فرزندانتان کار نجیبانه ای انجام می دهید، انگار آنها متوجه نمی شوند، انگار این اضطراب را که آنها در حال مارینت کردن هستند را احساس نمی کنند." این سخت ترین و دردناک ترین تصمیم من است

تا به حال در زندگی من ساخته شده است، تا بفهمم که برای بچه هایم بهتر نیست در خانه ای زندگی کنند که والدینشان همسو نیستند. پدر و مادرم هنوز با هم هستند و رابطه ای باورنکردنی دارند. آنها سالها با هم کار کردند. هر دو روزنامه نگار هستند و من همیشه فکر می کردم که این من هستم. و شرم از آن ناشی می‌شود - وقتی احساس می‌کنید این چیزی را که قرار است ما میخکوب کنیم، نگرفته‌اید. به ما گفته شده است که اگر در آن مهارت داشته باشید، برای همیشه با کسی خواهید ماند. اگر خیلی خوب نیستید، کمی ناامید کننده است.

ایده نیاز به کنار هم ماندن برای بچه ها بدیهی است که ایده ای بسیار دلسوزانه و مشترک است، اما والدین من زمانی که من خیلی جوان بودم طلاق گرفتند و -- واقعا؟ چقدر جوان؟

من 4 یا 5 ساله بودم. نمی توانم دنیایی را تصور کنم که پدر و مادرم در کنار هم باشند. این به وضوح تصمیم درستی بود، اما مطمئنم، به خصوص برای مادرم، فوق العاده سخت است. خیلی خیلی شجاع من واقعا به اینکه چقدر در فرزندپروری مشترک فرزندانمان در خانواده ام خوب هستیم افتخار می کنم. ما به این تعادل سالم رسیده ایم. خیلی سخته هرکسی که وانمود می‌کند آسان است - مثلا، "اوه، شما آگاهانه از هم جدا می‌شوید و سپس راهی پیدا می‌کنید" - این BS است. از اینکه می‌توانم با والدینی به آنها زندگی بدهم که در آن حس واقعی بودن از نظر احساس و رفتار همه وجود داشته باشد، احساس آرامش می‌کنم.

وقتی می‌خواهید آن را از فرزندانتان پنهان کنید، آن‌ها آن را حس می‌کنند. آنها شهودی ترین افراد خانه هستند. و سپس مردم شروع به این احساس می کنند، مثلا چه چیزی واقعی است؟ چون می توانم بگویم که کاری برای من انجام می شود. من این آرزو را برای کسی نمی کنم.

من می خواهم در مورد شخصیت شما در "من جنسیتت را می خواهم" سؤالی بپرسم - یک تحریک کننده دنیای هنر. خواندم که برای اجرای خود از مدونا از مستند «حقیقت یا جرات» او استفاده کردید. میشه بگی چی ازش گرفتی؟ باورنکردنی ترین مستند فکر می کنم این مستند موسیقی مورد علاقه من است. صحنه معروفی وجود دارد که فکر می‌کنم او در تورنتو در حال اجرا بود، و درست قبل از نمایش به آنها گفته شد که اگر او یک عمل زننده را انجام دهد، که فقط بخشی از اجرای او بود، او را دستگیر می‌کردند. و او مانند، عالی است، مرا به زندان انداخت. این بی باکی کامل وجود دارد.

او قدرت خود را می داند. و من فکر می‌کنم که این دقیقا همان چیزی است که به اریکا تریسی، شخصیت فیلم مربوط می‌شود. این آگاهی از توانایی خود برای تحریک و بی باکی در انجام آن است. همچنین از اینکه در آن فیلم توانستم در بدنم خیلی راحت باشم قدردانی کردم. شما فکر نمی کنید که قرار است 40 ساله شوید و یک سلطه گر بازی کنید.

این دومین باری است که به پیر شدن و احساس راحتی در بدن خود اشاره می کنید. آیا در اوایل زندگی شما مواقعی وجود داشت که احساس ناراحتی زیادی در بدن خود داشته باشید؟ بله، و این یک تکامل بسیار آرام و تصاعدی به سمت راحتی بوده است. فکر می کنم بچه دار شدن باعث شد احساس راحتی بیشتری در بدنم داشته باشم. باز هم دروغی وجود دارد که به ما گفته شده است که شما بچه دارید و کارتان تمام شده است، فقط شما را به چراگاه می‌برند و به سر شما شلیک می‌کنند، زیرا بدن شما معنایی ندارد. اما برعکس است.

وقتی از توانایی های خود در بچه دار شدن آگاه شدید، فکر می کنم ناگهان چنین می شوید: یک دقیقه صبر کنید. آیا من یک ابرقهرمان هستم؟ چه کار دیگری می توانم انجام دهم؟ و سپس تماشای بدن خود را در حال ترمیم خود از این تلاش جنون آمیز برای ساختن یک انسان - وای، احترام. من اولین فرزندم را در 30 و سپس 32 سالگی به دنیا آوردم. بنابراین 10 سال از آن زمان می گذرد، و احساس می کنم بیشتر و بیشتر راحت شده ام.

می‌دانی، آخرین باری که در رسانه‌های بزرگ شرکت کردی، برای «نگران نباش عزیزم» بود، و نمی‌خواهم بگویم که همه چیز از ریل خارج شد، اما - «از ریل» کلمه منصفانه‌ای است.

در بسیاری از موارد فوق برنامه در مورد زندگی شخصی شما و شایعات تنش در صحنه فیلمبرداری و مواردی از این قبیل پیچیده شد، به گونه ای که به نظر می رسید نامتناسب.

به نظر شما چقدر از آن به جنسیت گرایی مربوط می شود؟ من نمی دانم. من فکر می کنم خیلی به نحوه دریافت اطلاعات مربوط می شود. من از مردمی که ذاتا نسبت به شخصیت‌های عمومی بی‌اعتماد هستند، بدم نمی‌آید، زیرا کشور ما به این شیار بسیار خطرناک فاشیسم یا نزدیک شدن به فاشیسم دچار شده است. و این اتفاق افتاده است زیرا ما مهارت های خاصی از تفکر انتقادی را از دست داده ایم. اما این هجوم اطلاعاتی به ما داده شده است که باز کردن و سازماندهی آن غیرممکن است.

می دانم که دیوانه وار به نظر می رسد که سؤال شما را در مورد طوفان روزنامه نگاری و آن را به چیزی مانند فاشیسم مرتبط کنید، اما من از یک خانواده روزنامه نگار هستم. گذشته از پدر و مادرم، پدربزرگم یک روزنامه‌نگار فوق‌العاده بود که به این جمله معروف است: «تا زمانی که رسما تکذیب نشود، هیچ چیز را باور نکن». من فکر می کنم که سالم است. بنابراین من مردم را به خاطر کنجکاوی در مورد اینکه این طوفان رسانه ای پیرامون آن فیلم چه شد سرزنش نکردم. وقتی کمبود اطلاعات وجود دارد، مردم جای خالی را با فرضیات پر می کنند. برخی از آن‌ها به نحوه صحبت رسانه‌ها در مورد زنان مربوط می‌شود، اما من فکر می‌کنم گسترده‌تر از این است.

من می خواهم مطمئن شوم که شما را درک می کنم. فرضیه شما این است که اطلاعات نادرست و نادرستی در مورد فیلم منتشر می شود و در غیاب اطلاعات واقعی، مردم جذب داستان می شوند زیرا خودشان جاهای خالی را پر می کردند. آره، اونا قصه گو میشن من فکر می کنم همه ما این کار را می کنیم. بنابراین، بله، فرضیه من این است که از آنجایی که در مورد آنچه مردم احساس می‌کردند در مورد آن فیلم و همه چیز اطراف آن می‌دانند، چیزی تیتراژآمیز و مرموز وجود داشت، آنها روایتی را خلق کردند که بسیار دور از واقعیت بود. و هر داستانی به یک شرور نیاز دارد.

من به عنوان شرور گفته شده انتخاب شدم. این چیزی است که من از آن عصبانی نیستم. فکر می‌کنم چند سال طول کشید که بزرگ‌نمایی کنم و به چیزهای دیگر فکر کنم تا بفهمم، اوه، این واقعا ربطی به من نداشت. من هم از آن خیلی رشد کردم. من الان آدم خیلی متفاوتی هستم هر چیزی که شما را مجبور به انجام یکسری درمان و تفکر عمیق و خواندن یک سری کتاب و سفر کند – هر چیزی که شما را از خود دور کند در واقع به طور بالقوه برای شما بسیار بسیار خوب است.

الان چطور آدم متفاوتی هستی؟ من خیلی کمتر به نحوه درک خودم اهمیت می دهم. به نوعی شبیه نقطه اشباع است. شما بیرون با چتر هستید، اما از قبل خیس شده اید، و می گویید: من به این چتر نیازی ندارم. من قبلا خیس شده ام. بنابراین فکر می‌کنم که بدون ترس واقعی از اینکه مورد ستایش قرار بگیرم یا نه، به مسائل برخورد می‌کنم. من حتی قبلا متوجه نمی‌شدم که چنین چیزی را دارم، اما این نوع دلشکستگی را احساس می‌کردم، اوه، نه، من سوءتفاهم شده‌ام. این بسیار بی ثبات کننده است و من آن را از دست داده ام.

یک مقدار آسیب پذیری وجود دارد که اکنون می توانم آن را در کارم بیان کنم که قبلا قفل شده بود. بنابراین من را شکست، اما به روشی که در نهایت لازم بود.

نمی‌خواهم تو را در موقعیتی قرار دهم که از تو بخواهم بدترین لحظات زندگیت را باز کنی. و با این حال —— [می خندد] این کاری است که من انجام می دهم!

اما وقتی چیزی مانند "این مرا شکست" می گویید - گفتن این یک چیز بسیار دراماتیک است.

که من از شما می خواهم انجام دهید. اما من آن را می فهمم. می فهمم. من همچنین فکر می کنم اگر قرار است فیلمی در مورد روابط و درد و هویت بسازید، باید حاضر باشید بگویید، من از جای نادانی کامل نمی آیم. من از طریق برخی [توهین آمیز] بوده ام که به من کمی اختیار در مورد برخی از این موضوعات می دهد.

میدونی، من دارم به فرضیه شما از یک ثانیه پیش فکر میکنم. من مطمئن هستم که درست است، اما در سطح پایه تر، شما با یک ستاره پاپ قرار ملاقات داشتید، و مردم از دهه 1920 تشنه داستان هایی درباره درام پشت صحنه در هالیوود بودند. داستان شما دارای عناصری بود که خوانندگان و سازندگان تبلوید به آن علاقه دارند. بنابراین شاید دلیل ساده تری نیز برای توجه وجود داشته باشد. یا شاید همه با هم کار کردند. همه با هم کار کردند. یک طوفان کامل

خنده دار است، گاهی اوقات این تجارت من را به یاد صحنه "کهکشان کوئست" می اندازد، زمانی که سیگورنی ویور و تیم آلن در حال دویدن از آن تونل در سفینه فضایی با تمام برش های بزرگ هستند. و شخصیت سیگورنی ویور فقط می گوید: "این یک قسمت وحشتناک نوشته شده است." گاهی اوقات این تجارت شبیه یک قسمت وحشتناک نوشته شده است. اما پس از آن، می دانید، آن قسمت تمام می شود. فقط برای هفته جارو بود.

چیزی که من در مورد آن کنجکاو بودم این بود که چگونه در اوایل کار خود روی جلد GQ با لباس شنا ژست گرفته بودید و در لیست 100 داغ ماکسیم شماره 1 بودید. اما به عنوان فردی که به وضوح یک فرد روشنفکر است، آیا در مورد اینکه در درجه اول به دلیل ظاهر خود از شما قدردانی می شود، دوگانگی داشتید؟ من فکر می کنم که عجیب است. من آنقدر احساس آرامش می کنم که دیگر فشاری را برای بودن احساس نمی کنم. برای من آنقدر واضح است که فقط به خاطر مغزم کار می کنم.

بسیار سرگرم کننده است وقتی از نقطه ای عبور می کنید که خود فیزیکی شما چیز ارزشمندی است یا حتی ممکن است به اشتباه به عنوان چیز ارزشمند تعبیر شود. منظورم این است که موضوع ماکسیم خیلی دیوانه کننده است. آیا می توانید تصور کنید که آنها امروز این کار را انجام دهند؟ رتبه بندی زنان بر اساس ظاهر؟

منظورم این است که من از این که به شما بگویم متنفرم -- [ می خندد ] شما مثل این هستید که آیا اینترنت را دیده اید؟ به همین دلیل است که من کارگردانی را دوست دارم، زیرا تنها هدف من به عنوان کارگردان تصمیماتی است که از ذهنم می آید. من توانایی فیزیکی برای حرکت دادن چراغ‌ها، اجرای کابل‌ها، عکاسی از دوربین‌ها را ندارم. مغز من چیز با ارزش سر صحنه است و قلب من. من خیلی خوشحالم که در این مکان هستم که می توانم از پیری به گونه ای لذت ببرم که برخی از بازیگران زن از آن لذت نمی برند. بسیاری از مشاغل وجود ندارند که هرچه تجربه بیشتری داشته باشید، ارزش شما کمتر است. اما بازیگری یکی از آنهاست.

خواندم که استر پرل در 20 سالگی درمانگر شما بوده است. آیا این درست است؟ من آن را فاش کردم و بعد متوجه شدم که قرار نبودم.

من فقط کنجکاو بودم که آیا راهنمایی وجود دارد که او در آن زمان به شما ارائه کرده و هنوز هم با خود حمل می کنید. باید توجه داشته باشم که پرل مشاور «دعوت» بود. فکر می‌کنم او اخیرا به‌عنوان یک دوست و همکار به من توصیه‌هایی کرده است - این ایده که مسئولیت خوشبختی خود را بر عهده بگیرم و ارزش انتخاب‌هایت را درک کنم. خیلی ساده به نظر می رسد، اما خیلی آسان است که به طور تصادفی ناراحتی خود را به گردن حرفه خود، شریک زندگی خود، والدینتان بیندازید. پذیرفتن مسئولیت خوشبختی خود یک تلاش ارزشمند است.

همچنین سخت است، زیرا این امر مستلزم این است که به طور انتقادی به خود نگاه کنید، و مردم همیشه دوست ندارند این کار را انجام دهند. آنها نمی کنند. من عادت داشتم این‌طوری بگردم، هیچ پشیمانی ندارم، و تو به جایی می‌رسی که انگار، آره، پشیمانم. این تصور که به نوعی شما را قوی‌تر و بهتر می‌کند، من هیچ اشتباهی نکرده‌ام و احساس شرم نمی‌کنم، چرا این قدرت است؟ من بسیار خوشحالم که این احساس شکست را باز می گویم. من با آن تاریکی روبرو شده ام و اشکالی ندارد.

فکر می‌کنم باید زندگی را به‌عنوان مجموعه‌ای از شکست‌های اجتناب‌ناپذیر تنظیم کنیم، با اذعان به اینکه تعریف موفقیت اجتناب از پشیمانی نیست. از همه چیز درس می گیرد