او گریه می کند. او خشمگین می شود. او هری استایلز را می خواند. آیا ساندرا هولر MVP سال 2026 است؟

زن تا سیلی خیلی آرام و خونسرد به نظر می رسد. برای بخش عمده سرزمین پدری، آخرین فیلم از پاول پالیکوفسکی فیلمساز لهستانی برنده اسکار (آیدا، جنگ سرد)، ساندرا هولر ستون انسانی فیلم است. در زندگی واقعی، شخصیت او اریکا مان یک روزنامه‌نگار جنگی، یک راننده اتومبیل‌رانی و مانند هولر، یک بازیگر بود. در فیلم پالیکوفسکی، او راننده و مراقب پدرش توماس مان است، زیرا رمان نویس مشهور آلمانی به کشور شکسته و دوشاخه محل تولدش بازمی گردد.

(اریکا در واقع نویسنده تبعیدی مرگ در ونیز را در سفرش به آلمان در سال 1949 همراهی نکرد، اما شما از مجوز شعری با توجه به عنوان فیلم قدردانی می کنید.)

کار واقعی اریکا این است که یک بالاست برای یادآوری آشفته ای باشد که هرگز واقعا نمی توانید دوباره به خانه برگردید. او با وظیفه‌شناسی پاسخ‌های پدرش را در یک کنفرانس مطبوعاتی ترجمه می‌کند، اسکان آنها را ترتیب می‌دهد، با تهدیدات مرگ برخورد می‌کند و با برادر ناامیدش کلاوس تماس‌های تلفنی برقرار می‌کند. اریکا صبح صورت پدرش را می تراشد، بعدازظهرها او را با یک بیوک هیولایی بزرگ می چرخاند، و عصر، مطمئن می شود که او برای پذیرایی که به افتخار او برگزار می شود حاضر شود - توماس دو جایزه دریافت می کند، یکی در آلمان غربی سرمایه داری و دیگری در شرق کمونیستی.

. همانطور که هولر و هنرپیشه کهنه کار آلمانی هانس زیشلر بازی می کنند، هر دو در یک ثبت نام خاموش برای دو طرف سودمند هستند. یکی به او می گوید: «تو و پدرت یک کار دوگانه خوب انجام می دهید. اریکا با لبخندی محکم و مؤدبانه پاسخ می دهد.

سپس اریکا با شوهر سابق خود، یک اسطوره تئاتر که زمانی مورد علاقه هرمان گورینگ بود و به ترویج تبلیغات نازی ها منجر به جنگ شد، برخورد می کند. او همچنین پس از گذراندن دوره در یک گولاگ روسیه به آلمان بازگشته است و آماده است تا موقعیت خود را به عنوان یک هنرمند "وطن پرست" از سر بگیرد. این حرفه ای همچنین زندگی اریکا و خانواده اش را به جهنم تبدیل کرده است. در حالی که او به سبک زندگی جهان وطنی همسر سابقش و ارتباطاتی که او از طریق پدرش برقرار کرده است، توهین می کند، دوربین روی صورت اریکا می ماند زیرا به آرامی، بسیار آهسته، می افتد.

درست زمانی که پشت سر او به یک ضربه معکوس بریدیم، او سیلی محکمی به صورت حرامزاده موش می زند. چند صحنه بعد، اریکا را تماشا می‌کنیم که بی‌صدا در اتاق تاریک هتل نشسته است و انبوهی از مستها در بیرون آوازهای قدیمی را می‌خوانند. او پنجره را باز می کند و با شتاب گیری از 0 به 60 مایل در ساعت با ضربان قلب، فریاد می زند: "خفه شو، تفاله فاشیست!" به نقطه شکست خوش آمدید. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

Fatherland که با اکران محدود این آخر هفته اکران می‌شود و امیدواریم به زودی در یک تئاتر هنری در نزدیکی شما (و در سرویس پخش پخش‌کننده آن Mubi) حضور داشته باشد، قبلا تحسین‌های زیادی را در مدار جشنواره به‌دست آورده است. پالیکوفسکی جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن را برای درام سیاه و سفید سختش دریافت کرد.

از طنز حیله‌گرانه‌اش گرفته تا نحوه غم‌انگیز داستان مان که نشان می‌دهد هیچ‌کس - حتی هنرمندان - از تاریخ مستثنی نیستند، تابلوهای تک رنگ آن از یک ملت در حالات مختلف ویران‌شده تا یکی از بی‌صداترین پایان‌های دلخراش در خاطرات اخیر، فیلم یک پیروزی برای همه دست اندرکاران.

با این حال، برای هولر، این تنها یک نقطه اوج در سالی است که به طور جدی برای ستاره سینمای آلمان به یک سال تبلیغاتی تبدیل شده است. به استثنای احتمالی آن هاتاوی (که شاهد اکران پنج فیلم در طی 9 ماه بود)، هیچ کس قوی‌تر از او برای دریافت جایزه MVP سینمایی در سال 2026 رقیب نیست. هولر به لطف یک کوارتت از آثار برجسته و البته گهگاهی تفرقه‌انگیز که امسال به پرده‌های سینما زیبایی می‌بخشد، نمایش‌هایی را به ما هدیه داده است که داستان‌هایی را در همه جا از روستای پروتستان قرن هفدهم تا آخرین مرز قرن بیست و یکم به وقوع می‌پیوندد. او می خندد. گریه می کند. او عصبانی می شود.

و همچنین، او این کار را انجام می دهد:

گاسلینگ شنیده بود که بازیگرش در میان برداشت‌های صحنه‌برداری چیزی را فریاد می‌زند، اما صحنه مشهور کارائوکه به این ترتیب شکل گرفت. هولر در حال جستجو در فهرست‌های «آهنگ‌های خداحافظی» بود که با موفقیت هری استایلز مواجه شد. بقیه تاریخ سینماست. مطمئنا، «آنها به من گفتند که پایان نزدیک است/ما باید از اینجا دور شویم» در فیلمی درباره رایان گاسلینگ که در جستجوی درمانی برای نابودی زمین است یا مکانی جایگزین برای بشریت که بتواند آن را خانه بداند، کمی مهم است.

وقتی می شنوید که ایوا آن دوبیتی غنایی را به صدا در می آورد، همچنان خطرات و وداع شدید با آخرین ناجی ایستاده را احساس می کنید.

و سپس Digger وجود دارد. بله، هولر واقعا در این لولاپالوزا طنز تام کروز حضور دارد و با توجه به تصوری که او به عنوان خواهر دیگر راکول، اما در صحنه‌های معدودی که می‌بیند، می‌کند، آرزو می‌کنید کاش بانوی لنگر همیشگی ما بیشتر در آن حضور داشت. هولر دقیقا در حدود 20 دقیقه یا بیشتر هجوم می‌آورد و فریاد می‌کشد که چگونه یک فاجعه‌ای که خواهر و برادرش ایجاد می‌کند، برنامه‌های تجاری او را کاملا خراب می‌کند - و در آستانه عمومی شدن شرکت ایوا، نه کمتر.

در فیلم فراپیام آلخاندرو گونزالس ایناریتو هیچ کمبودی برای فریاد زدن، ناله کردن، پاپ، بزرگنمایی یا زاری وجود ندارد، اما باید آن را به هولر بسپارید تا در میان این ناهنجار شکسته شود. او با پوشیدن یک دکمه یقه باز با کراوات باز و به نظر می رسد که او به تازگی یک تست رینگ-دینگ-دینگ برای Rat Pack داشته است، او پرتره واضح تری از خود درگیر شدن نزدیک بینی را در پنج دقیقه به شما ارائه می دهد تا بقیه فیلم در دو ساعت بیشتر. حداقل یک نفر تکلیف را درک کرده است.