اپرا فستیوال وکسفورد 2026: نقد و بررسی Croí na Féile – جوزف کالخا، ارمونلا جاهو، دانیلا بارسلونا و جورجی منوشویلی روی صحنه می روند.

Croí na Féile

خانه اپرای ملی، وکسفورد

★★★☆☆

اپرای فستیوال وکسفورد امسال هفتاد و پنجمین است و تنها یک سال از اولین آن یعنی در سال 1951 به دلیل بازسازی و بازسازی در خانه آن زمان، تئاتر سلطنتی اوایل قرن نوزدهم در سال 1960 انجام شد.

بنابراین در روز شنبه، در خانه خود از سال 2008، که سالن اپرای ملی کاملا مفیدتر است، این جشنواره دوستی های قدیمی را در یک کنسرت جشن جمع آوری کمک مالی Croí na Féile جشن می گیرد که باید یک پنی منصفانه جمع آوری کند، با قیمت بلیط تا 750 یورو.

این فستیوال یک نمایشگاه مشهور برای اپراهای نادر و نادیده گرفته شده است و مدت‌هاست که به عنوان یک انجمن بین‌المللی مهم برای استعدادهای جوان - یا به عبارت بهتر، ستاره‌های در حال ساخت - شناخته می‌شود.

با جستجوی سریع در میان اجراکنندگان 50 جشنواره اول، نام‌های جانت بیکر، دانیلا بارسلونا، اوگو بنلی، نورما باروز، جوزف کالخا، کریستین ادا پیر، خوان دیگو فلورز، میرلا فرنی، بروس فورد، لسلی گرت، هدر هارپر، فیلیپ لانگیفر، فیلیپ لانگیفر، هدر هارپر، فیلیپ لانگیفر و متی سالمینن

در برنامه شنبه سه تن از این خواننده ها حضور دارند: بارسلونا، یک میزانسن ایتالیایی. Calleja، یک تنور مالتی؛ و جاهو، سوپرانوی آلبانیایی. گئورگی مانوشویلی، باس گرجستانی بسیار جوان‌تر، که در سال 2022 در کارخانه وکسفورد (استودیوی اپرا جشنواره) و همچنین در یک اپرای صحنه اصلی حضور داشت، به آنها ملحق شد. این باعث می شود که او تنها خواننده روی صحنه باشد که هرگز در تئاتر سلطنتی نخوانده است.

طعم شب به خوبی با پیشنهاد افتتاحیه هر خواننده تنظیم می شود.

جاهو، که در سال 2000 در فیلم اورلئانسکایا دوای چایکوفسکی اولین بازی خود در وکسفورد را به عنوان اگنس سورل انجام داد، رویکردی بسیار درونی را برای آویز و آن جه فوس تا زن انتخاب کرد، جذابیت عاشق از سافو اثر ماسنه.

جاهو یک مجری استثنایی است که حتی زمانی که تقریبا نامشخص می خواند، فرافکنی اش واضح است. اثر، صمیمیت بسیار تاثیرگذاری است، گویی از روی صندلی خود در تئاتر، به درونی ترین پناهگاه او کشیده می شوید، آسیب پذیری ها و اسرار آشکار می شوند.

بارسلونا، که اولین حضورش در وکسفورد در نقش ایملدا در سال 1996 در پریسینای دونیزتی انجام شد، خواننده‌ای است که شخصیتی کاملا قوی‌تر و جذاب‌تر دارد. در Cruda Sorte، بهترین آریا از L’Italiana در الجزیره اثر روسینی، او شخصیتی را خلق می‌کند که بدون ترس از خطرات یا عواقب، صدای تحمیل‌کننده‌اش را به حد اقل می‌رساند.

Calleja با متکبر Questa o Quella، از ریگولتوی وردی، با لحن سخاوتمندانه و پر، با چیزی که تقریبا بی توجه به نظر می رسد، شروع می شود. تغزل آسان و شگفت انگیز حضورهای اولیه او در جشنواره، به عنوان لیکرونا در I Cavalieri di Ekebù (1998) اثر Zandonai و Zéphoris در Si J’Étais Roi (2000) از آدام، با یک نمایش تنومند و گاه بیش از حد استرس جایگزین شده است.

مانوشویلی قبل از روی آوردن به اپرا در موسیقی سنتی و کلیسایی آموزش دید و در سال 2020 از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس فارغ التحصیل شد. او خواننده ای مستحکم و راک است، با صدایی پرطنین که ممکن است برای شخصیت هایی ساخته شده باشد که قانون را وضع می کنند. او غم انعکاسی الا جیامای ام آمو، از دون کارلوی وردی را با صراحتی نافذ کنترل می کند.

دانیله کالگاری و ارکستر اپرای فستیوال وکسفورد ممکن است همیشه در مرتب ترین شکل نباشند. اما، علاوه بر شراکت با خوانندگان، آنها دو اورتور وردی (به La Forza del Destino و I Vespri Siciliani) را با حساسیت به رنگ، تفاوت‌های ظریف و بافت ساز اجرا می‌کنند که در سال‌های اخیر در ایرلند خارج از وکسفورد بسیار نادر بوده است، اجرای مائوریتزیو بنینی از Bellini’s Norma استثنایی برجسته در اوایل امسال.

اپرای جشنواره وکسفورد تا شنبه 31 اکتبر ادامه دارد