ایالت HOA: آنچه فلوریدا می تواند به بقیه آمریکا در مورد زندگی تحت ظلم یک انجمن کاندو آموزش دهد

وقتی روبروی من نشسته بود و چای می‌نوشید، کورتا - نام مستعار برای محافظت از هویتش - ناراحتی خود را از زندگی در یک جامعه مرکزی فلوریدا به دلیل کنترل انجمن صاحبان خانه‌اش یا HOA به اشتراک گذاشت.

کورتا که مادر سه فرزند سیاه‌پوست با سابقه املاک و مستغلات است، بیش از 20 سال است که در جامعه عمدتا اسپانیایی تبار خود زندگی می‌کند. او به من گفت که مدت هاست که بی تفاوتی جایگزین خشم او شده است.

فکر نمی‌کنم [توسعه‌دهندگان جامعه] در نظر داشته باشند که جمعیتی به شدت اسپانیایی تبار باشد... آنها انتظار داشتند یک طبقه اقتصادی خاص به اینجا بیاید. فکر می‌کنم آنها در تلاش بودند آن‌هایی را که احساس می‌کردند به آنها تعلق ندارند را بیرون برانند. فکر می‌کنم آنها این کار را انجام می‌دهند و این کار را کرده‌اند.

من یک جامعه شناس هستم و کورتا یکی از 47 ساکن این جامعه بود که بین سال های 2017 تا 2020 به عنوان بخشی از یک نظرسنجی برای درک تجربیات افراد رنگین پوست که در یک HOA زندگی می کنند، مصاحبه کردم. همه افرادی که با آنها مصاحبه کردم لاتین، کارائیب یا سیاه پوست بودند.

بارها و بارها، ساکنان همین داستان را با من در میان گذاشتند: مقامات حاکم HOA به ما این پیام واضح را می دهند که به اینجا تعلق نداریم، اما به دلیل افزایش قیمت مسکن نمی توانیم آن را ترک کنیم.

افرادی که با آنها صحبت کردم نگران بودند که حتی اگر حرکت کنند، مشکل را حل نمی کند. نزدیک به نیمی از ساکنان فلوریدا در جوامع تحت نظارت HOA زندگی می کنند که بیشترین سهم از هر ایالت است.

و این فقط یک پدیده فلوریدا نیست. در سراسر ایالات متحده، 80 درصد خانه‌های تک‌خانواره‌ای جدید در بخش‌های فرعی، و 60 درصد خانه‌های تک‌خانواره‌ای جدید به‌طور کلی، توسط HOA اداره می‌شوند. حتی اگر آنها نقل مکان کنند، خانواده هایی مانند کورتا احتمالا در HOA دیگری قرار می گیرند.

بر اساس تحقیقات من، داستان‌هایی مانند داستان کورتا نمونه‌ای از این است که چگونه انجمن‌های صاحب خانه به‌عنوان آنچه جامعه‌شناسان سازمان‌های نژادی می‌نامند، عمل می‌کنند. سازمان‌های نژادی، در حالی که به نظر می‌رسند یا حتی قصد دارند بی‌طرف باشند، می‌توانند نابرابری را ایجاد و حفظ کنند. آنها می توانند عاملیت گروه های نژادی شده را کاهش دهند - یعنی گروه هایی که با اکثریت نژاد سفید تلقی می شوند - و توزیع نابرابر منابع را مشروعیت بخشند. در درون سازمان ها، سفید دیده شدن اغلب مزیت ها و قدرت را به همراه دارد.

آنچه آنها به طور رسمی به عنوان قوانین بیان می کنند و آنچه انجام می دهند می تواند بسیار متفاوت باشد و اغلب بر اساس نژاد شکل می گیرد.

بر اساس تحقیقات من، من معتقدم که HOAها از نظر ساختاری، همه این معیارها را برآورده می کنند.

قوانین و مقررات

HOA ها شکلی از دولت خصوصی هستند که توسط هیئت مدیره منتخبی از مدیران داوطلب رهبری می شود. آن‌ها اغلب بر انتخاب‌های زیبایی‌شناختی ساکنان نظارت می‌کنند تا ظاهری ثابت در محله داشته باشند، اما قدرت انجام کارهای بسیار بیشتر از تنظیم رنگ رنگ و قرار دادن حصارها را دارند.

هیئت های HOA به عنوان سیاست گذار برای تصویب و اجرای محدودیت ها، جریمه ها و تحریم های جامعه عمل می کنند.

در برخی موارد، HOA ها حتی از اختیار قانونی برای سلب مالکیت خانه ها در صورت عدم پرداخت هزینه ها یا ارزیابی های HOA توسط صاحب خانه برخوردار هستند.

سیاست‌هایی که HOA ایجاد می‌کنند و برای اجرا انتخاب می‌کنند، گاهی بحث‌برانگیز هستند. به عنوان مثال، در سال 2019، یکی از HOA فلوریدا وقتی به یک کهنه سرباز گفت پرچم پورتوریکوی خود را بردارید، تیتر خبرها شد.

و حوزه اختیارات HOA اغلب فراتر از قوانین مربوط به پرچم‌ها یا تزئینات دارایی شخصی است و شامل مواردی مانند حمایت مالی از رویدادها و فعالیت‌های مربوط به جشن‌های فرهنگی و خدمات اجتماعی می‌شود. این بدان معنی است که بسیاری از اوقات، HOA ها کنترلی روی دکوراسیون خانه و اجتماعات عمومی ساکنان دارند، مانند رژه ها، جشنواره ها و مهمانی های تعطیلات - از جمله اینکه کدام تعطیلات اصلا جشن گرفته می شود.

ذاتا استثنایی

حدود 373000 HOA در ایالات متحده وجود دارد که مسکن بیش از 78 میلیون آمریکایی را تحت تأثیر قرار می دهد. با این حال هیچ قانون منسجمی از ایالتی به ایالت دیگر در مورد نحوه انتخاب اعضای هیئت مدیره و اینکه آیا آنها باید در HOA اقامت داشته باشند وجود ندارد. و حتی در برخی از ایالت ها که قوانینی وجود دارد، دستورالعمل های مقررات اغلب در انجمن ها متفاوت است.

در حالی که قوانین فدرال قدرت مطلق HOA ها را محدود می کند، این سازمان ها معمولا به عنوان نهادهای دولتی خصوصی با کنترل قابل توجه عمل می کنند. تحقیقات نشان داده است که آنها همچنین به عنوان فضاهای طرد، حفظ تفکیک مسکونی و حمایت از موقعیت های اجتماعی-اقتصادی بالاتر عمل می کنند.

یک نظرسنجی در سال 2024 نشان داد که کمتر از نیمی از آمریکایی‌هایی که تحت HOA زندگی می‌کنند معتقدند محله آنها با HOA بهتر است و از هر 10 نفر 1 نفر به دلایل مرتبط با HOA به فروش خانه خود فکر کرده‌اند.

HOA ها عوارض دریافت می کنند - متوسط ​​​​230 دلار ماهانه در فلوریدا، با برخی از صاحبان خانه که بیش از 500 دلار در ماه پرداخت می کنند - معمولا با امکانات اضافی مرتبط است. به همین دلیل طبیعتا می توانند طردکننده باشند. درآمد اضافی مورد نیاز برای همگام شدن با عوارض HOA می تواند به عنوان مانعی برای ورود بسیاری از خریداران بالقوه خانه عمل کند. این طرد اغلب در امتداد خطوط نژادی قرار می گیرد و راهی برای حفظ تفکیک نژادی می شود. در عمل، این تفکیک به عنوان راهی برای حفظ ارزش دارایی در نظر گرفته می شود.

سرکوب رای دهندگان

در سوی دیگر خانواده هایی هستند که به کناری رانده می شوند. در تحقیقات خود، من به طور مداوم در مورد کمبود ساکنان آژانس شنیدم. هیچ کس که با او مصاحبه کردم در حال حاضر در جلسات HOA شرکت نکرد. ساکنانی که قبلا در آن شرکت کرده بودند مدتها بود که متوقف شده بودند زیرا احساس می کردند که هیچ تفاوتی ندارد.

بسیاری از ساکنان به من گفتند که از آنچه به عنوان سرکوب رأی دهندگان در HOA خود می دیدند ناامید شده اند. HOA قوانینی را برای چگونگی و زمان رای دادن صاحبان خانه به نمایندگان هیئت مدیره تعیین می کند. در این جامعه فلوریدا، HOA تصمیم گرفته بود که اجازه رای دادن توسط نماینده را ندهد، که به شما امکان می‌دهد همسایه‌ای را برای رأی دادن از طرف شما تعیین کنید. این بدان معنی است که هر صاحب خانه باید شخصا در روز و ساعت تعیین شده توسط هیئت مدیره HOA رأی دهد. رای دادن برای ساکنانی که من با آنها صحبت کردم غیرممکن بود، زیرا همیشه شخصا در روزهای سه شنبه انجام می شد.

HOA همچنین فقط به صاحب خانه در لیست اجازه داد تا رای دهد، که به این معنی بود که سایر اعضای خانه و مستاجران نمی توانند رای دهند. در واقع، طبق آیین‌نامه HOA، اجاره‌کنندگان حتی اجازه حضور در جلسات را نداشتند، زیرا این یک "امتیاز" به صاحبان خانه بود.

این آیین‌نامه‌ها همچنین ساکنانی را که در خانه‌های خانوادگی چند نسلی زندگی می‌کردند، مستثنی می‌کرد، مانند زنی که با او صحبت می‌کردم و با او النا تماس می‌گیرم. چنین ترتیباتی در میان خانواده های لاتین تبار مانند النا رایج تر است. اگرچه النا وام مسکن خانه را پرداخت کرد، اما همچنان از رای دادن به نماینده HOA منع شد.

او با عصبانیت به من گفت: "من اجازه رای دادن ندارم. تو اجازه رای دادن با وکیل را نداری. پسرم، [که به عنوان صاحب خانه ذکر شده است]، ساعت های دیوانه وار کار می کند. او ساعت 3 صبح برای کار از خواب بیدار می شود، به خانه می آید، شام می خورد و مستقیم به رختخواب می رود ... او هرگز درست نمی کند. آنها باید آن را در آخر هفته ها بخورند."

حتی نحوه اطلاع رسانی روز و ساعت رای به ساکنان نیز توسط HOA کنترل می شد. طبق قوانین، HOA مجبور نیست این اطلاعات را فراتر از دفتر فیزیکی خود، واقع در یک انتهای جامعه، در دسترس قرار دهد.

محدود کردن رویای آمریکایی

این داستان فراتر از رنگ ها و نرده هاست. شیوه های تبعیض آمیز تاریخی مانند خط قرمز، مالکیت خانه را برای خانواده های سیاه پوست و لاتین تبار در سراسر کشور مهار کرده است که قدمت آن به دهه 1930 باز می گردد. امروزه نرخ مالکیت خانه برای همه گروه ها در حال افزایش است، اما به طور نابرابر در حال افزایش است. بر اساس داده‌های سرشماری، نرخ مالکیت خانه سیاه‌پوستان، با 45 درصد، همچنان پایین‌تر از سایر گروه‌های نژادی است. با نرخ مالکیت خانه سفید غیر اسپانیایی 73 درصد، شکاف بین این دو پایدار است.

از آنجایی که شکاف ثروت نژادی همچنان در حال افزایش است، ساکنان سیاه‌پوست و لاتین تبار همچنان بیشتر احتمال دارد که خانه‌هایشان را اجاره کنند. در همان زمان، تعداد HOA ها در ایالات متحده سال به سال در حال افزایش است. آینده مسکن چگونه خواهد بود؟

اقلیت های نژادی به طور فزاینده ای در داخل HOA ها به عنوان صاحب خانه و اجاره نشین ساکن خواهند شد. مالکیت خانه از دیرباز نشانه رویای آمریکایی بوده است، اما این رویا مستلزم استقلال، صدا و رفتار عادلانه است. هنگامی که HOA ها مشارکت و فرهنگ ساکنان اقلیت را محدود می کنند، ارزش مالکیت خانه را برای آن ساکنان محدود می کنند.

استفانی A. Dhuman، استادیار جامعه شناسی، کالج همیلتون

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد