ایرانیان در زیر هزینه های سرسام آور هفت ماهه جنگ به سر می برند

لندن، 29 سپتامبر - رهبران ایران ممکن است در جنگ خود با ایالات متحده ابراز خوش بینی کنند، اما زندگی برای شهروندان عادی که قادر به پرداخت مایحتاج اولیه یا اجاره نیستند، سخت تر می شود، زیرا محاصره ایالات متحده، خط حیاتی مالی دولت - صادرات نفت را قطع می کند.

از یک مهندس که به دلیل اجاره بهای بالا مجبور به ترک تهران شده تا زنی که به دلیل گرانی سیگار مجبور به ترک سیگار شده است و مراقبینی که برای خرید دارو دست و پنجه نرم می کنند، همه عرصه های زندگی روزمره تحت تاثیر قرار می گیرد.

بهنام ریاضی، یکی از صاحبان رستوران‌ها در تهران که مقابل دوربین می‌رود، گفت: «من مجبورم اجناسم را با سود بسیار ناچیز و ناچیز بفروشم، اما نمی‌توانم کسب‌وکارم را تعطیل کنم، زیرا در این صورت بیکار می‌شوم».

ریاضی نمی تواند قیمت های خود را افزایش دهد زیرا مشتریان او نمی توانند بیشتر بپردازند - به هر حال اکثر آنها اکنون فقط مایحتاج خود را می خرند.

اینکه تا چه حد فشارهای اقتصادی ممکن است ایران را به سوی مصالحه دیپلماتیک سوق دهد، مشخص نیست، زیرا این کشور محدودیت خود را بر صادرات انرژی خلیج فارس از طریق تنگه هرمز تنگ می کند و قیمت نفت و گاز را در ایالات متحده و در سراسر جهان افزایش می دهد.

منابع آمریکایی، خاورمیانه و ایران هفته گذشته گفتند که آخرین انفجار دیپلماسی تا حدی به دلیل فشارهای اقتصادی ایجاد شده است. مقامات ایرانی بارها از ناآرامی ابراز نگرانی کرده‌اند و با بی‌رحمی صدای مخالفان را سرکوب کرده‌اند.

در ژانویه، بیش از یک ماه قبل از شروع جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، مقامات هزاران تظاهرکننده را که به دلیل سال ها پریشانی اقتصادی انباشته خشمگین بودند، کشتند.

اما اکنون، تمام کسانی که رویترز با آنها صحبت کرد، گفتند که نگرانی های روزانه زیادی دارند که نمی توانند به اعتراض فکر کنند.

هدیه، زنی خانه دار حدودا 60 ساله در شمال ایران، با حقوق بازنشستگی همسرش زندگی می کند. او به سختی می تواند دارو یا حتی پوشک بزرگسال مورد نیاز مادر سالخورده اش را که به بیماری آلزایمر نیاز دارد، بخرد. او می خواست پاییز امسال برای نوه اش یک کیف جدید برای اولین روز مدرسه اش بخرد، اما هزینه آن پنج یا شش برابر چیزی بود که او انتظار داشت، و در نهایت فقط توانست برای او یک دفترچه یادداشت و مداد بخرد.

مانند بسیاری از ایرانیانی که رویترز از طریق تلفن یا اپلیکیشن پیام رسانی با آنها مصاحبه کرد، او نمی‌خواست هویتش فاش شود، زیرا از مجازات برای صحبت با رسانه‌های خارجی می‌ترسید.

A.J.، معلمی که فقط خواست با حروف اول او شناسایی شود، همچنین گفت که او همیشه نمی تواند داروهای مورد نیاز مادرش را بپردازد.

او قبلا با مادر و خواهران و برادرانش در یک روستای شمالی نقل مکان کرده است و پس از اینکه مدارس به دلیل جنگ آنلاین شدند، تهران را ترک کردند، اما بیم آن دارد که در صورت ازسرگیری تدریس حضوری، دیگر توان بازگشت به خانه را نداشته باشد.

او گفت که در سنندج، مرکز استان کردستان، نازنین روان درمانگر 34 ساله، سیگار را به دلیل هزینه ای که قبلا غیرممکن شده بود، ترک کرده است.

کسانی که می توانند از راه های معمول دستیابی به کالا یا خدمات از طریق بازار سیاه عبور کنند، متوجه می شوند که بازار سیاه فراگیرتر شده است، اگرچه هزینه آن بالا رفته است.

یکی دیگر گفت که درخواست های پلیس برای رشوه در حال افزایش است، و او مجبور شده است پس از توقف در یک ایست بازرسی بدون مدارک شناسایی، بیش از قبل بپردازد.

یک معمار که فقط حروف اول خود را A.A. داده است، می گوید که حتی ایرانیان ثروتمندتر نیز در حال کاهش هستند: "همه آنها نسبت به سبک زندگی قبلی فقیر شده اند."

خودروی او هفته گذشته پنچر شد و او مجبور است دو هفته ای را با لاستیک زاپاس رانندگی کند تا یک جایگزین ارزان قیمت داشته باشد. او دیگر نمی تواند آنهایی را که فورا در دسترس هستند، بخرد.

او نگران است که ایران به سمت کمبود سوخت پیش می رود که می تواند زنجیره تامین را مختل کند و ویرانی اقتصادی گسترده تری ایجاد کند.

در حال حاضر، جنگ باعث از دست دادن مشاغل سنگین در بخش خصوصی شده است.

م.ح، زنی در تهران که او نیز خواستار شناسایی تنها با حروف اختصاری خود شد، گفت که در این ماه در بخش تدارکات یک کسب و کار محلی شغل خود را از دست داده است، در حالی که قرارداد یک ساله او تنها روز قبل تمدید شده بود.

او اکنون باید پولی را که شرکت برای سال آینده به سیستم تامین اجتماعی ایران پرداخت کرده بود، برگرداند. خانواده او به شدت هزینه ها را در اولویت قرار داده اند و غذا در راس آنها قرار دارد.

او گفت: «خدا را شکر که هنوز هم می‌توانیم هزینه اینترنت را بپردازیم، بنابراین می‌توانیم به صورت آنلاین متصل بمانیم، شاید یک فیلم تماشا کنیم.

بیژن، 40 ساله، یک مهندس سابق که اکنون برای کسب درآمد به دانشجویان شهریه می دهد، گفت که او و همسرش آپارتمان خود در تهران را ترک کرده و به منطقه ای که او آن را «نیمه فقیرنشین» در خارج از پایتخت توصیف می کند، نقل مکان کرده اند.

این زوج پس انداز خود را تمام کرده اند و قصد دارند به شهر دیگری نقل مکان کنند که امیدوارند در آنجا ارزان تر زندگی کنند.

صاحبان مغازه ها افت استانداردهای زندگی را بهتر از بسیاری از آنها می بینند. رامین یوسف نیا در گفت و گوی مقابل دوربین در تهران گفت که همه مشتری های خواربارفروشی اش کم کرده اند.

او گفت: «چیزی که قبلا 5 یا 10 تا از آن می‌خریدند، اکنون فقط می‌توانند دو تا از آن را بخرند. "حتی من را در پس انداز شروع نکنید. این واقعیت است." رویترز