ایران: روزنامه نگاران تبعیدی هنوز توسط رژیم سرکوب می شوند

در مواقع بحرانی، نظام سیاسی ایران به دنبال بزغاله می‌گردد و روزنامه‌نگاران مستقل، حتی روزنامه‌نگارانی که مدت‌هاست در تبعید زندگی می‌کنند، در فهرست آنها قرار دارند.

در پایان ماه سپتامبر، قوه قضاییه ایران اعلام کرد که دارایی های افراد متهم به "همکاری با دولت های متخاصم" را مصادره کرده است. این اقدام بخشی از طرحی است که قبلا اعلام شده بود که حدود 400 نفر از جمله روزنامه نگاران، فعالان، هنرمندان و ورزشکاران را هدف قرار می دهد که دارایی های آنها مصادره می شود.

امیر سلطان زاده می گوید: «تنها چیزی که در خانه پدر و مادرم در ایران دارم قفسه کتاب است. روزنامه‌نگار آزاد تبعیدی که گهگاه برای شبکه بین‌المللی دویچه وله آلمان کار می‌کند، نام خود را در فهرست دولتی که رسانه‌های دولتی ایران آن را "خائن به وطن" خوانده بودند، کشف کرد. قرار بود دارایی های او توقیف شود. او اوایل امسال در پستی آنلاین با انتشار عکسی از مجموعه کتاب هایش نوشت: این کتابخانه تنها دارایی من در ایران است، اگر از خواندن کتاب لذت می برید، آن را مصادره کنید.

وی تاکید کرد: من علیه ایران اقدامی نکرده ام. هر موضعی که من اتخاذ کرده‌ام در نهایت برای بهبود زندگی مردم در ایران بوده است.»

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

او گفت که برخی از نزدیکان او به دلیل کار روزنامه نگاری او با خانواده اش قطع رابطه کرده اند.

سلطان زاده گفت: "وقتی مردم در مورد خبرنگاری که در خارج از کشور کار می کند می شنوند، برخی که روایت دولت را می پذیرند، خود به خود آن فرد را با یک جاسوس یکی می دانند. آنها روزنامه نگار را فردی می دانند که برای جمع آوری اطلاعات پول می گیرد."

این فشار به گفته این روزنامه نگار تبعیدی در نهایت به محل کار پدرش نیز کشیده شد.

پدرم شغلش را به خاطر من از دست داد. و به خاطر من، مادرم دائما در اضطراب زندگی می کند - هر بار که تلفن زنگ می خورد، او باید فکر کند که آن طرف کیست.

سلطان زاده نیز برای چند ماه ارتباط مستقیم با خانواده خود را برای حفظ امنیت آنها قطع کرد و تنها از طریق یک واسطه با آنها در ارتباط بود.

فشار بر روزنامه نگاران مستقل بخشی از یک الگوی تکراری در جمهوری اسلامی است. در زمان تنش‌های سیاسی، رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران غربی اغلب به‌عنوان عوامل سرویس‌های اطلاعاتی متخاصم مانند سیا یا موساد، یا بلندگوهایی که تبلیغات خرابکارانه را پخش می‌کنند، معرفی می‌شوند.

مقامات ابزارهای زیادی برای جاسوسی از خبرنگاران دارند، از جمله هک حساب های رسانه های اجتماعی آنها و رهگیری مکالمات که بعدا به عنوان مدرکی علیه تماس های آنها در داخل ایران استفاده می شود.

چنین اشکالی از سرکوب همچنین بر اطلاعاتی که در نهایت به دست مردم می رسد تأثیر می گذارد.

یک روزنامه نگار در ایران که خواست نامش فاش نشود، می گوید که گزارش در مورد بازداشت شدگان، اعدام های دولتی و رفتار با معترضان با خطرات و محدودیت های عمده ای همراه است.

این خبرنگار گفت: روزنامه نگاران فقط می توانند در صفحات شخصی خود به صورت بسیار محدود و سانسور شده بنویسند. آنها در گزارش های خود موظفند روایت رسمی دولت را دنبال کنند.»

روزنامه نگاران مستقر در ایران باید پیامدهای حقوقی بالقوه کار خود را بسنجید. این به نوبه خود توانایی آنها را برای انجام تحقیقات مستقل، حفظ ارتباط با منابع و پیگیری موضوعات حساس محدود می کند.

اصل 24 قانون اساسی ایران آزادی مطبوعات را تضمین می کند. با این حال، قانون مطبوعات در چهار دهه گذشته چندین بار اصلاح و گسترش یافته است. این امر از جمله از دست اندرکاران رسانه ای می طلبد که نظام جمهوری اسلامی را به خطر نیندازند، به روحانیت یا مقام معظم رهبری توهین نکنند و اطلاعات نادرست را منتشر نکنند. این مقررات گسترده به مقامات فضای قابل توجهی برای مداخله در کار رسانه ها می دهد.

بسیاری از خبرنگاران به دلیل فشارهای مداوم و خطر هدف قرار گرفتن از سوی مقامات مجبور به ترک کشور می شوند.

امید برین، روزنامه‌نگار آزاد که گهگاه به دویچه وله نیز همکاری می‌کند، می‌گوید: «به دلیل کار روزنامه‌نگاری‌ام، مجبور شدم به تبعید بروم.

گزارش بارین بر موضوعاتی مانند نقض حقوق بشر و موقعیت اقلیت های قومی در ایران تمرکز دارد. او به دویچه وله گفت: «بی‌تردید این فشار باعث شده است که هنگام برقراری ارتباط با منابع داخل کشور محتاطتر و حساس‌تر باشم تا آنها را در معرض خطر قرار ندهم».

در حالی که بارین تصمیم می گیرد جزییات تهدیداتی را که با آن روبرو می شود ارائه نکند، با اشاره به خطر واکنش منفی افراد نزدیک به خود، او می گوید که پیام اصلی پشت آنها روشن است: کسی در ایران دوست دارد که او روزنامه نگاری را کنار بگذارد یا از موضوعات حساس دور شود.

بارین حتی زمانی که در خارج از کشور زندگی می‌کند، مجبور می‌شود اقدامات احتیاطی بیشتری را در زندگی روزمره خود انجام دهد و به امنیت شخصی خود توجه زیادی داشته باشد، زیرا به کار خود برای رسانه‌هایی که رژیم ایران آنها را «خصمانه» می‌داند ادامه می‌دهد.