ایرلند - اسرائیل یک وظیفه کاری معمولی نبود. خبرنگاران ایرلندی تحت نظر بودند

جنگ صلح است، آزادی بردگی است و فوتبال با سیاست مخلوط نمی شود.

ما این پنجره بین المللی را حدود هشت سال پیش در کوزوو آغاز کردیم، جایی که هایمیر هالگریمسون، مدیر ایرلند، از تائوسیچ به خاطر دفاع از او و استفاده او از کلمه "نسل کشی" در هنگام گفتگو با خبرنگاران در سازمان ملل تشکر کرد.

هر شب در پریشتینا با صدای معترضانی که خواستار آزادی چهار رهبر سابق ارتش آزادیبخش کوزوو (KLA) بودند، که اخیرا به دلیل جنایات جنگی مرتکب شده در طول جنگ استقلال از صربستان به زندان محکوم شده بودند، گلزنی می شد. غرفه‌هایی که در دو طرف بلوار تا میدان مادر ترزا قرار داشتند و کلاه‌ها و تی‌شرت‌هایی با مارک KLA به همراه شال‌های فوتبال کوزوو می‌فروشند. همان کالای KLA در فرودگاه پریشتینا بدون گمرک فروخته شد.

مسابقه با کوزوو یک پخش سیاسی حزبی بود: سکوها تکه تکه‌ای از پرچم‌های قرمز KLA بود، هواداران کوزوو مدام برای KLA شعار می‌دادند و وقتی ودات موریقی تنها گل را به ثمر رساند، یک تی شرت در حمایت از رهبران زندانی در دست گرفت. روز بعد در مونیخ در مسیر دبرسن توقف کردیم، جایی که یک خبرنگار تلویزیون اسرائیلی در فرودگاه به ما نزدیک شد. سلام او با سیلی محکمی به پشتش آمد که همچنان که شروع به صحبت کرد نیش می زد.

او از ما در مورد شایعاتی که تیم ایرلندی قرار است کنفرانس مطبوعاتی خود را لغو کند، پرسید، سپس به ما پیشنهاد داد تا برخی از اخبار تیم را مبادله کنیم و به ما گفت که هر دو تیم در کجا در دبرسن اقامت دارند. در همین لحظه بود که ایریش تایمز متوجه شد که ما قرار است در هتل تیم اسرائیل چک کنیم.

زمانی که اتحادیه فوتبال اسرائیل در حال تخلیه وسایل خود بود به هتل رسیدیم. این قطعه بی‌ظرافت فیلم‌نامه‌نویسی در اطراف یک وسیله مملو از چمدان، ما را مجبور می‌کرد از روی کیت‌های اسرائیلی رد شویم تا وارد درب ورودی شویم. به هشت روزنامه نگار ایرلندی که در هتل اقامت داشتند، اتاق هایی در گوشه ای از طبقه سوم در کنار یکدیگر داده شد، در حالی که پرسنل امنیتی مسلح و لباس شخصی به طور شبانه روزی در لابی و رستوران هتل مراقب بودند.

این حس تماشا شدن به هتل تیم ایرلندی هم کشیده شد، جایی که امنیت FAI نمی‌توانست متوجه حضور منظم یک مرد تنومند در لابی نشود. آنها مدت کوتاهی پس از خروج تیم ایرلندی او را دیدند. تعدادی از هواداران ایرلندی نیز در هتل تیم اسرائیل اقامت داشتند که با کنسل شدن بلیت آنها چند ساعت قبل از بازی، تماشای بازی را در آن هتل به پایان رساندند.

شنبه در دبرسن روز خارق‌العاده‌ای بود، و نه فقط به خاطر داستانی که پوشش می‌دادیم. درام اصلی در هتل تیم ایرلندی اتفاق می‌افتد، اما احساس می‌شد که آن را از روی صحنه‌ای تئاتر پوشش می‌داد، که روزنامه‌نگاران ایرلندی ناخواسته به عنوان بازیگران این نمایش انتخاب شده بودند.

احساس می‌کردیم که دائما ما را تماشا می‌کنند و از ما فیلم می‌گیرند، و وقتی بیرون هتل تیم ایرلند جمع شدیم، بعد از اینکه تیم جلسه تمرینی خود را از دست داد، یک عکاس مطبوعاتی اسرائیلی مدام از ما عکس می‌گرفت. خبرنگار دیگری با تلفن خود از ما فیلم گرفت و هر زمان که یک خبرنگار تلویزیون ایرلندی قطعه ای را جلوی دوربین می برد، از کل گزارش فیلم می گرفت. این یک تجربه جداکننده عجیب بود: تلاش برای گزارش دادن از آنچه می بینید و می شنوید در حالی که احساس می کنید به نوعی تماشا شده اید.

پیش از این، در ورزشگاه، دو روزنامه نگار اسرائیلی به من مراجعه کرده بودند تا درباره وحشت حملات 7 اکتبر 2023 صحبت کنند. آنها سعی کردند به من بگویند که مردم ایرلند حقیقت را درک نمی کنند، زیرا آنها با یک "واقعیت جایگزین" مواجه می شوند. چندین همکار ایرلندی نیز همین تجربه را داشتند.

این رویکردها در پشت روکشی از دوستانه انجام شد که به سرعت نازک شد. صبح شنبه در حالی که دیوانه‌وار خبر خروج گاوین بازونو از تیم را منتشر می‌کردم، یک روزنامه‌نگار اسرائیلی به سمت من هجوم برد و مرا به خاطر کامنتی در X که ظاهرا دقایقی قبل پست کرده بودم و در آن دو پرچم ملی آویزان شده در ورزشگاه را غیرواقعی توصیف می‌کرد، آزار داد. محور استدلال او این بود که استفاده از کلمه «سوررئال» تلاش دیگری برای مشروعیت‌زدایی از حضور اسرائیل بود.

یکی از همکاران اسرائیلی از رویارویی با تلفن خود فیلم گرفت، زیرا در نهایت آنها را متقاعد کردم که این یک مورد اشتباه هویتی است. آنها اتاق را ترک کردند، یک دقیقه بعد بازگشتند تا با شرمندگی عذرخواهی کنند، و سپس در سراسر اتاق راهپیمایی کردند تا روزنامه نگار ایرلندی را که واقعا این نظر را ارسال کرده بود، پیدا کنند. دوباره او را مورد آزار و اذیت قرار داد و دوباره همکارش از آن با تلفن او فیلم گرفت.

فضا در اتاق مطبوعات سرد شد و یک خبرنگار تلویزیون اسرائیل قطعه ای را جلوی دوربین برد که طی آن گفت: "احساس اصلی من این است که روزنامه نگاران ایرلندی واقعا ما را دوست ندارند." به این معنا نیست که اصلا هیچ تشریفاتی وجود نداشت، زیرا یک روزنامه نگار اسرائیلی بود که بیرون از هتل تیم به ما گفت که تیم ایرلند تایید کرده است که در ورزشگاه تمرین خواهند کرد. یکی دیگر از سخنان معمول رسانه های اسرائیلی این بود که "وای، فدراسیون فوتبال شما واقعا چیزی به شما نمی گوید".

اگر جاه طلبی در اینجا ایجاد شکاف بین مطبوعات ایرلندی و FAI بود، هر دو طرف به شدت می خندیدند، زیرا می دانستند که ما هرگز در این زمینه به کمک نیاز نداشته ایم.

در میان هیاهوی سرسام آور این همه، از TalkSport خارج از هتل تیم ایرلند تماس گرفتم تا یک قطعه سریع روی آنتن انجام دهم تا توضیح دهم که چه اتفاقی دارد می افتد. یک بار که تلفن را قطع کردم، یکی از دوستان خانه برایم عکسی را که در طول تماس از من استفاده کرده بود، برای من فرستاد. این تصویربرداری از یک ویدیوی جعلی در شبکه های اجتماعی بود که 10 سال پیش با یک کارفرمای سابق انجام دادم، که در آن یک کلاه جدید و یک بلیزر سبز رنگ برجسته با شمشیر به سر داشتم.

با ایستادن در مقابل عکاسان اسرائیلی، این زمان بسیار مناسبی برای معرفی شدن به عنوان نوعی پارتیزان ایرلندی بود. من یک حمله از احترام به خود داشتم و به TalkSport در مورد استفاده از تصویر شکایت کردم. آن‌ها به من گفتند که آن را در اینستاگرام پیدا کرده‌اند، تصور می‌کردند که من صرفا یک «کمد حواس‌پرور» هستم و به من اطمینان دادند که فکر نمی‌کنند همه چیز باعث تضعیف قدرت من در این طوفان دیپلماتیک شود.

زمانی که وزیر سابق دادگستری ایرلند، آلن شاتر، روز یکشنبه وارد صندوق مطبوعاتی شد، و مجوز نوشتن گزارش مسابقه برای جروزالم پست را داشت، واکنش عمومی مطبوعات ایرلند، شانه بالا انداختن دسته جمعی گروهی از مردم بود که به شدت از تعجب خسته شده بودند.

در میان واقعیت فوق العاده ای که بازی به آن تعلق داشت، بازیکنان ایرلندی تصویری طنین انداز از خود ساختند و سر خود را برای سرود ملی اسرائیل خم کردند. برخی از بازیکنان کوزوو چند روز بعد تصویر مقابل اسرائیل را دوباره اجرا کردند. در حالی که ایرلند در دبرسن به پیروزی رسید، لحظه دیگری از رقص در سکوها وجود داشت - یک هوادار تله‌ژنیک اسرائیل که از خود حامیان رهبری را در شعارهایی برای ارتش اسرائیل ضبط می‌کرد. او تی شرتی پوشیده بود که روی آن یک کد QR غول پیکر در زیر شعار نوشته شده بود: «هالگریمسون، این یک نسل کشی است».

در صربستان، پیش از دومین دیدار بین تیم‌ها، رئیس ارتباطات اسرائیل این شعار را محکوم نکرد زیرا این تصور که ارتش اسرائیل یک نهاد سیاسی است را رد کرد. با این حال، قبل از سفر به صربستان، برای ترکیب سنتی‌تر سیاست و فوتبال خود در کمیته Oireachtas به دوبلین بازگشته بودیم. در این شرایط، FAI در معرض ترکیب معمولی از پرسش های پزشکی قانونی و تفنگ پراکنده قرار گرفت.

در همین حال، نویسندگان فوتبال ایرلندی که بازی را در دبرسن پوشش داده بودند، توسط حساب‌های شبکه‌های اجتماعی ناشناس محاصره شدند که سعی داشتند واقعیت را بیشتر تحریف کنند. این روایت‌های بی‌چهره استدلال می‌کردند که برگزاری این بازی در مجارستان، و متعاقب آن اعتراض‌های خاموش علیه اتریش در دوبلین، ثابت کرد که کل جنجال اسرائیل آخرین ساختگی توسط فعالان چپ هیستریک است که خود را به عنوان روزنامه‌نگاران ورزشی معرفی می‌کنند.

Backa Topola یک صحنه کاملا بیگانه برای آخرین بازی دو هفته ای بود، با کنفرانس مطبوعاتی قبل از بازی شنبه در سراسر جهان پخش شد. FAI قاطعانه کنفرانس مطبوعاتی را پس از آن که یک خبرنگار تلویزیون اسرائیلی بازیکنان ایرلندی را متهم کرد که بازیکنان اسرائیل را "میمون" خطاب کرده بودند، تعطیل کرد. او اصرار داشت که سوالی می‌پرسد، اما FAI هیچ مدرکی برای این اتهام پیدا نکرد، زیرا در گزارش داور گنجانده نشده بود. اتحادیه فوتبال اسرائیل متعاقبا تأیید کرد که هنوز در مورد این ادعا به یوفا شکایت نکرده اند.

در حالی که مسئول مطبوعاتی FAI میکروفون را از دست روزنامه نگار گرفت، یکی از همکاران اسرائیلی در حال فیلمبرداری از این حادثه با تلفن آنها بود. این فیلم به سرعت در فضای مجازی منتشر شد و به سرعت در اسرائیل به عنوان قسمت دیگری از سانسور و ریاکاری ایرلندی محکوم شد. “They respect freedom of the press provided you only ask the questions they find comfortable to answer,” posted Israel’s ambassador to the EU. کارمند FAI در این ویدیو متعاقبا مورد سوء استفاده وحشتناک آنلاین قرار گرفت.

این تماشایی باعث شد یوفا مداخله کند و روزنامه‌نگار اسرائیلی و یکی از همکارهایش را از نشست‌های خبری بعد از بازی در روز یکشنبه حذف کردند. روزنامه‌نگار اخیر با این وجود سعی کرد به اتاق مطبوعات دسترسی پیدا کند و چند دقیقه‌ای را در بن بست با نگهبان‌های امنیتی پشت در سپری کرد، یکی از آنها پاس ما را چک کرد تا اجازه دهد بی سر و صدا به داخل سر بخوریم.

A Uefa media relations official was scrambled to the match on Sunday, and he began both press conferences with a disclaimer warning not to ask any political questions. This felt, at the very final moment, a sort of vindication: this was not Uefa telling us that football and politics do not mix, but that they should not mix. البته زیر متن ناگفته یوفا این بود که هر دو تا حد نامشخصی در هم آمیخته بودند و اکنون باید کاری برای آن انجام می دادند.

مداخله آنها با دو هفته تاخیر انجام شد.