اینترنت استلا لفتی را از هم می پاشد. نشویل موفقیت خود را متفاوت می بیند

در ماه مه سال 2026، یک اتفاق غیرعادی رخ داد. تک‌آهنگی از هنرمندی که کمتر کسی در نشویل نامش را شنیده بود در جدول بیلبورد کانتری پخش شد. این خواننده استلا لفتی نام داشت و آهنگ "بوستون" نام داشت، که برای ژانری که آهنگ های زیادی در مورد شهرهای شمالی ندارد، قبلا یک اتفاق منحصر به فرد بود. آن هم توسط یک زن، یکی دیگر از ناهنجاری‌های دنیای مردانه رادیویی کانتری.

با این حال، چیزی که غیرمعمول نبود، این بود که «بوستون» به نظر آشنا می‌رسید: به اندازه‌ای شبیه ملودیک به «فصل استیک» نوح کاهان بود که ترانه‌سرای ورمونت در نهایت نامش را به عنوان یک درون‌یابی تأیید شده به تیتراژ نوشتن اضافه کرد. اما در ردیف موسیقی؟ آشنایی کار می کند. هیچ کس یک چشم کوبید.

همانطور که RJ Curtis، مدیر اجرایی رادیو کانتری برادکسترز می گوید: «موسیقی کانتری، همیشه از خودش وام گرفته است».

لفتی همچنان بالا می‌رفت. "بوستون" در جدول بالا رفت و در حال حاضر در رتبه سوم در کانتری پخش و شماره دو در Hot 100 قرار دارد. زمانی که مکه موسیقی کانتری نشویل، CMA Fest در ماه ژوئن منتشر شد، لفتی در حال نواختن برای جمعیت بود و تاریخ های تور او یکی پس از دیگری به فروش رفت. اگرچه بخش پر سر و صدای اینترنت ادعاهایی را به لفتی مبنی بر "بچه نپو" یا "کارخانه صنعتی" بودنش مطرح می کرد، زیرا او دختر اریک لففسکی، بنیانگذار و میلیاردر Groupon است، اما تماشاگران در برنامه های او داستان بسیار متفاوتی را روایت کردند.

دختران جوان هر کلمه‌ای را می‌خواندند و طرفداران کانتری او را تعقیب می‌کردند تا کلاه «چپ» خود را امضا کند، که او با پشتکار این کار را انجام داد. با وجود همه عصبانیت های آنلاین، به نظر می رسید افرادی که به دیدن آواز زنده او رفته بودند، اوقات خوبی را سپری می کردند.

دو ماه بعد، خیلی چیزها تغییر کرده است. لفتی به چندین مورد از سرقت ادبی متهم شده است و میم‌های « Stella Thefty» در سراسر اینترنت ظاهر می‌شوند. فراتر از «بوستون» و کاهان، طرفداران موسیقی متوجه شباهتی بین آهنگ او «Summer You Were Mine» از اولین آلبوم Lefty در LP Long Way Home، و آهنگ 1998 «There's Your Trouble» از چیکس شدند. به گفته نماینده آتلانتیک رکوردز، لیبل Lefty، یک پلتفرم استریم به اشتباه نام تیا سیلرز و مارک سلبی، ترانه سرایان "There's Your Trouble" را حذف کرد. (هر دو اکنون در تیتراژ «تابستان تو مال من بودی.

”) انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 بهترین آلبوم تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن بیست و یکم

سپس، همانطور که رولینگ استون توضیح داد، یک سری ادعاهای دیگر وجود داشت. آهنگ ۲۰۲۵ او «Why Wouldn’t We» ظاهرا آهنگ ۲۰۱۷ «I’ll Name the Dogs» بلیک شلتون را منعکس می‌کند، در حالی که آهنگ او «Seven Eleven» شبیه به «Teenage Dirtbag» Wheatus است. اخیرا، "Misery" از Lefty's Tragic, Really EP با "A Million Dreams" از فیلم موزیکال The Greatest Showman 2017 مقایسه شده است. شاید عجیب‌ترین مقایسه‌ای باشد که ادعا می‌کند «تابستان تو مال من بودی» شبیه آهنگ تم فول هاوس است، برنامه‌ای که قبل از تولد لفتی پخش شد.

هیچ‌کدام از نویسندگان آن آهنگ‌ها تاکنون توسط تیم Lefty اعتبار یا خطاب نشده‌اند، همچنین مشخص نیست که آیا نیازی به این کار وجود دارد یا خیر. (یکی از نمایندگان Lefty بلافاصله به درخواست رولینگ استون برای اظهار نظر پاسخ نداد.)

اتهامات بیشتر از منطقی تا غیرمنطقی متغیر است، برخی ادعا می‌کنند که لفتی بخشی از آزمایش هوش مصنوعی است که توسط پدرش راه‌اندازی شده است – که یک شرکت مراقبت‌های بهداشتی را اداره می‌کند که از هوش مصنوعی برای کمک به درمان سرطان استفاده می‌کند، کاری که او پس از تشخیص همسرش و مادر لفتی به این بیماری شروع کرد. هنگامی که لفتی ماه گذشته در Grand Ole Opry اجرا کرد، برخی از فرصت استفاده کردند و در نظرات ویدیویی از آواز خواندن او برای کودکان در حال درمان فعال در بیمارستان تحقیقاتی کودکان سنت جود، از حضور لفتی در موسسه کانتری شکایت کردند.

همچنین گپ های آنلاینی وجود دارد که به سمت یهودستیز متمایل شده است (لفتی یهودی است) و نظرات دیگری که او را به عنوان یک مغز متفکر دزد معرفی می کند که آگاهانه آهنگ ها را پاره می کند.

با این حال، در نشویل، بسیاری سر خود را تکان می دهند. در حالی که تعداد کمی استدلال می کنند که یک هنرمند باید بدون اعتبار از مطالب دیگری استفاده کند، برخی از صاحبان صنعت فکر می کنند که درجه ویتریول که به سمت Lefty هدایت می شود بی اساس است - به خصوص که رادیو کانتری و همچنین آهنگ های برتر 40 اغلب تحت سلطه آهنگ هایی هستند که بسیار شبیه به هم هستند.

به قدری مشابه، که یک حساب کاربری یوتیوب به نام Sir Mashalot زمانی ترکیبی از شش آهنگ کانتری از هنرمندان مردی مانند بلیک شلتون، لوک برایان، و کول سویندل را گردآوری کرد، که همگی آنقدر یکپارچه به یکدیگر سرازیر شدند که تشخیص آنها تقریبا غیرممکن بود. مطالب مرتبط رابرت کرافت تایید کرد که مککلمور را از حضور اد شیران در بوستون منع کرده است.

Bro-country، روند غالب کشور در دهه 2010، با آهنگ هایی که قابل تعویض بودند، با استفاده از دال های آشنای کامیون ها، درب های عقب و خانم هایی با شلوارک جین، که معمولا روی همان ضرب آهنگ متوسط ​​تنظیم می شدند، تعریف می شد. و تا سال 2023، بازنویسی آهنگ‌های قدیمی به روند خاص خود در میان مردان کشور تبدیل شد، زیرا «آهنگ‌های درون‌یابی» بر چارت‌ها تسلط داشتند. آهنگ Swindell "Hed Me at Heads Carolina" بخشی از آهنگ موفقیت جو دی مسینا در سال 1996 "Heads Carolina, Tails California" را بازسازی کرد - و برنده آهنگ سال در جوایز ACM شد.

جیک اوون «دوباره در جاده» ویلی نلسون را به «دوباره در قایق» تغییر داد. داستین لینچ و جلی رول آهنگ موفق دابی گری در سال 1973، «دریفت دور» را به «شورولت» تبدیل کردند. برای روشن بودن، همه این آهنگ‌ها اعتبار نویسندگان اصلی را داشتند، اما ملودی‌ها و الگوهای صوتی کامل را نیز به همراه داشتند، با هنرمندانی که به‌طور شفاف آشنایی با آهنگ‌های منبع را به کار می‌گرفتند تا موفقیت امواج رادیویی آسان را به دست آورند. اما حتی بدون تفاسیر مستقیم، موسیقی کانتری همیشه وام گرفته است، با هنرمندان مرد اجازه داده می‌شود که تحت این مدل با بررسی کمی موفق شوند.

کورتیس می‌گوید: «بیایید صادق باشیم، این سال‌ها در این شهر ادامه دارد. پس از محبوب شدن نسخه اصلی، نشویل تولید انبوه چند صدا و هنرمند را آغاز کرده است؟ کورتیس به روشی اشاره می کند که هنرمندان و ترانه سرایان جدید «با دسترسی به دنیای موسیقی تقریبا نامحدود» به بلوغ می رسند. "کانتری. راک. پاپ. هیپ هاپ. R&B. Americana. Indie. EDM. موسیقی از نسل های قبل از آنها و موسیقی که دیروز در نیمه راه جهان منتشر شد. بنابراین وقتی کسی در یک اتاق نوشتن می گوید، "من چیزی می خواهم که چنین حسی داشته باشد"، "آن" می تواند تقریبا هر چیزی باشد."

وقتی به‌عنوان هنرمندی که آهنگ‌ها را در TikTok پوشش می‌دهد، بالغ می‌شوید - همانطور که Lefty کرده است - این موضوع حتی برجسته‌تر می‌شود. پایه الهام مجموعه‌ای از پنج یا شش سی‌دی نیست که یک هنرمند در دوران رشد آن را نواخت، بلکه یک طومار بی‌نهایت از ملودی‌هایی است که در 30 ثانیه از گوشی‌شان می‌آیند.

این در مورد شنوندگان نیز صدق می کند. کورتیس اشاره می کند که طرفدارانی که موسیقی بی حد و حصری برای پخش در دسترس دارند، آنها را به موسیقی شناسان آماتور خود تبدیل می کند. او می‌گوید: «ما احتمالا هرگز شنوندگان بیشتری نداشته‌ایم که بتوانند فورا جایی را که فکر می‌کنند قبلا چیزی شنیده‌اند، تشخیص دهند و به آن اشاره کنند. "هنوز مرز باریکی بین نفوذ و کپی برداری وجود دارد. همیشه وجود داشته است."

اد شیرن که در سال 2024 به دلیل این ادعا که آهنگ او "Thinking Out Loud" از آهنگ "Let's Get It On" ماروین گی کپی شده بود به دادگاه رفت، یک بار آن را اینگونه توضیح داد: "در موسیقی پاپ فقط تعداد زیادی نت و آکورد بسیار کمی استفاده می شود. اگر هر روز 60،00 آهنگ منتشر شود، اتفاقی می افتد." شیران در نهایت برنده پرونده او شد.

نشویل اغلب به دفاع از لفتی آمده است. کلسی بالرینی و مدیر لوک کامبز، کریس کاپی، از او حمایت کردند. لفتی تعدادی برنامه را در CMA Fest اجرا کرد و روز دوشنبه به عنوان یکی از اجراکنندگان در Stagecoach 2027 معرفی شد و نام او در همان خط پوستر با Shaboozey و آهنگساز کشور قانون شکنی Cody Jinks قرار داشت. او همچنین با ده ها میلیون در هفته به پخش جهانی خود ادامه می دهد.

لزلی فرام، مدیر اجرایی موسیقی کانتری که شرکت توسعه‌دهنده هنرمند FemCo را رهبری می‌کند، «شدت» واکنش‌های منفی را نامتناسب می‌داند. فرام می‌گوید: "کانتری و پاپ کانتری همیشه با پالت نسبتا محدودی از آکوردها و ملودی‌ها کار کرده‌اند. پیشرفت‌های مشابه، قلاب‌های آشنا، و دی‌ان‌ای متنی مشترک در طول دهه‌ها موفقیت خود را نشان می‌دهند." "تعداد زیادی از آهنگ‌های قدیمی‌تر را تکرار کرده‌اند، بدون اینکه کسی برای ثبت ادعاها عجله کند. گاهی اوقات این یک اتفاق کاملا تصادفی است. گاهی اوقات یک هنرمند چیزی را که بارها نواخته یا کاور کرده است جذب می‌کند که بدون اینکه متوجه شوند ظاهر می‌شود.

هنگامی که یک شباهت واضح مشاهده می شود، مسیر حرفه ای ساده است: درون یابی را پاک کنید و اعتبار مناسب را ارائه دهید. این دقیقا همان چیزی است که در مورد ارجاعات جوجه ها و نوح کان اتفاق افتاد."

به اعتبار او، لفتی در مورد «بوستون» و «تابستان تو مال من بودی» سریعا برای تصحیح تیتراژ انتشارات اقدام کرد، اما نظراتی که در Vanity Fair انجام داد و در آن ادعا کرد که در حین نوشتن به کاهان فکر نمی‌کند، هیچ لطفی به او نکرد. دکتر جادا واتسون، یک موسیقی‌شناس، شباهت‌هایی را در آهنگ‌های دیگری که لفتی متهم به کپی کردن است، می‌بیند، اما می‌گوید هنگامی که یک الگو مشخص شد، شروع به زیر سوال بردن عملکرد یک نویسنده آسان است.

واتسون می‌گوید: «یک اتهام به این ماهیت منجر به سفرهای ماهیگیری می‌شود. "متاسفانه، شباهت ها وجود دارد. در هر یک از این موارد دلایل موجهی برای بررسی وجود دارد. اما زن ستیزی می تواند شدت و ماهیت این بررسی را شکل دهد: زنان، به ویژه زنان جوان، به احتمال زیاد سوژه آن نوع اکسپدیشن شنیداری می شوند که یافتن شباهت بعدی به بازی تبدیل می شود."

واتسون فکر می‌کند که مکالمه نباید فقط در مورد تمرین لفتی باشد، بلکه باید در مورد مسائل بزرگ‌تر در بازی باشد. یعنی چه کسی سنت های موسیقی کانتری را به ارث می برد. او می‌گوید: «لفتی چندین شکل ارث را به طور غیرعادی در یک زمان قابل مشاهده می‌کند: منابع مالی فوق‌العاده، دسترسی به دستگاه‌های نهادی که می‌تواند از یک حرفه محافظت کند و حفظ کند، ورود به ژانری که ایده‌های اصالت و تعلق آن به‌طور تاریخی بر اساس نژاد، جنسیت، و طبقه شکل گرفته است، و به معنای واقعی کلمه، دسترسی به موسیقی که پیش از او بوده است.»

"نکته این نیست که هیچ یک از این چیزها او را بی لیاقت می کند. بلکه این است که همه نمی توانند با شرایط مساوی ارث ببرند - یا از آنچه به ارث می برند استفاده کنند."

فرام نسبت به رد کردن حرفه یک هنرمند به دلیل شبیه سازی آهنگ ها هشدار می دهد. او می‌گوید: «پاک‌کردن یک کاتالوگ کامل به‌دلیل اینکه چند آهنگ دی‌ان‌ای مشترک با رکوردهای قدیمی‌تر دارند، آشنایی را به‌عنوان یک نقص مهلک تلقی می‌کند. این منطق را به اندازه کافی دنبال کنید و حجم عظیمی از موسیقی محبوب ناپدید می‌شود،» او می‌گوید که بسیاری از ویتریول‌های خطاب به لفتی را به «کینه طبقاتی» تبدیل می‌کند.