"این املاک و مستغلات نیست": اوکراین می ترسد ترامپ قصد دارد اشغال روسیه را به عنوان صلح بفروشد

شاید مذاکرات صلح دیگر شامل باز کردن نقشه های کاغذی نباشد، اما این باعث نمی شود که اوکراین احساس ناراحتی کند که مرزهایش روی میز مذاکره است.

هیئت های اوکراین، روسیه و ایالات متحده برای اولین بار در نه ماه این هفته در ابوظبی دیدار کردند. سپس نمایندگان کاخ سفید قبل از پرواز به دوبلین برای گفتگو با همتای اوکراینی خود، ولودیمیر زلنسکی، در حاشیه نشست اروپایی، از ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در کرملین دیدن کردند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا مدعی است که توافقی برای پایان دادن به جنگ همه‌جانبه پنج ساله بین روسیه و اوکراین نزدیک است و ممکن است «تمام اروپا را درگیر ترتیبات امنیتی جدید کند» و اوکراین را با «شکل کمی متفاوت» رها کند.

پوتین می‌خواهد ترامپ چیزی را به او بدهد که ارتشش نتوانسته آن را بگیرد - یک پنجم منطقه دونتسک شرقی اوکراین که کیف هنوز در اختیار دارد - و روسیه را با لغو تحریم‌ها و حداقل به رسمیت شناختن عملا، در حالت ایده‌آل، حاکمیت مسکو بر 20 درصد اوکراین که از سال 20 به بعد تصرف کرده است، دوباره به‌طور کامل در اقتصاد جهانی ادغام کند.

از واشنگتن یا فلوریدا – و به‌ویژه گرفته تا «مردان املاک و مستغلات» مانند ترامپ و فرستادگان او در اوکراین، استیو ویتکاف و جرد کوشنر – ممکن است راهی ساده برای پایان دادن به یک جنگ ویرانگر به نظر برسد: واگذاری زمین در ازای صلح.

اما در مورد مردمی که در آن سرزمین زندگی می کنند - حدود سه میلیون اوکراینی که در اشغال جان سالم به در برده اند، و حدود 60000 نفر هنوز در شهرهای ویران شده کراماتورسک و دونتسک، دژهای اصلی منطقه دونتسک که تحت کنترل کیف هستند، چکار می کنند؟ بر اساس گزارش‌های شخصی و گزارش‌های ناظران حقوق بین‌المللی و اوکراینی، حاکمیت تفنگ بر حاکمیت قانون در مناطق تحت کنترل روسیه برتری دارد و هرکسی که با قدرت‌های اشغالگر تجاوز کند، خطر دستگیری، شکنجه و زندان خودسرانه را در پی دارد - به‌ویژه برای هرگونه نشان دادن وفاداری به اوکراین.

ایهور کریاننکو از 30 دسامبر 2018 به یاد می آورد که نیروهای امنیتی محلی او را از ماشین خود در شهر دونتسک کشیدند و به یک مرکز فرهنگی بدنام در زندان و یک زندان بدنام در یک مرکز فرهنگی سابق فراخوانده شدند، ایهور کریاننکو به یاد می آورد: «دست و پایم را به یک میز بستند و کیسه ای روی سرم گذاشتند. او می‌گوید: «نفهمیدم چه کار می‌کنند. آن زمان بود که «تاپیک» را شناختم.»

این یک تلفن صحرایی نظامی متعلق به دوران شوروی است که به عنوان وسیله ای برای شکنجه تغییر کاربری داده شده است. کاربر سیم‌ها را به بدن قربانی خود می‌بندد و میل لنگ تلفن را می‌چرخاند و جریان الکتریکی قوی ایجاد می‌کند.

کریاننکو (65 ساله)، دندانپزشکی که همچنین یک شرکت تجهیزات پزشکی و یک مغازه عتیقه فروشی در دونتسک را اداره می کرد، می گوید: «آنها شروع به پرسیدن از من کردند و من را به همکاری با سرویس های امنیتی اوکراین متهم کردند.

"سپس شلوارم را درآوردند و با تاپیک ادامه دادند. آن را به اندام تناسلی من و سپس به گوشم وصل کردند. من چند بار از حال رفتم و آنها از آمونیاک استفاده کردند تا مرا گرد کنند و سپس دوباره شوکه ام کردند. روز اول اینگونه شروع شد و به همین ترتیب ادامه یافت."

ضرب و شتم و برق گرفتگی هفته ها ادامه داشت. اسیرکنندگان کیریاننکو دنده ها و انگشتان او را شکستند، دندان های او را شکستند و حداقل یکی از آنها را با انبردست بیرون آوردند. این شکنجه باعث سکته قلبی شد که درمان نشد و در نهایت حاضر شد به هر چیزی اعتراف کند.

دو سال بعد، در یک دادگاه ساختگی، او به اتهام جاسوسی برای یک کشور خارجی مجرم شناخته شد و به ۱۲ سال زندان محکوم شد.

کریاننکو که بعدا از تلاش های مکرر برای گرفتن پاسپورت روسی امتناع کرد، می گوید: «به آنها گفتم که من یک پاسپورت اوکراینی دارم، بنابراین اوکراین یک کشور خارجی نیست.

در ماه اوت سال جاری، کلودیا فوئنتس خولیو، دستیار دبیرکل سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر، گفت که بیش از 16000 غیرنظامی اوکراینی در اسارت روسیه شناخته شده اند.

بیش از 95 درصد از اسیران جنگی اوکراینی و 85 درصد از زندانیان غیرنظامی که توسط دفتر او پس از آزادی مصاحبه شده اند، گزارش داده اند که مورد شکنجه یا بدرفتاری قرار گرفته اند.

اوکراین می‌گوید که آمار واقعی زندانیان غیرنظامی می‌تواند نزدیک به 30000 نفر باشد، زیرا بسیاری از آنها در شبکه وسیعی از زندان‌هایی که از زیرزمین‌ها در سرزمین‌های اشغالی گرفته تا زندان‌های دولتی روسیه را دربرمی‌گیرند، بدون ارتباط نگهداری می‌شوند، و اغلب بستگان خودشان نمی‌دانند کجا هستند.

کوستیانتین داویدنکو که در سال 2018 توسط سرویس های امنیتی روسیه در کریمه دستگیر شد، می گوید: "من دیدم که چگونه میزان نفرت نسبت به اوکراینی ها افزایش یافته و رشد می کند، همانطور که به طور مداوم توسط رسانه های روسی پخش می شد و در جامعه روسیه پخش می شد. این نشان داد که چگونه با اسیران جنگی اوکراینی در زمان شروع تهاجم تمام عیار رفتار می شد."

او مورد ضرب و شتم قرار گرفت و مجبور شد به جاسوسی برای اوکراین اعتراف کند و دادگاه کریمه به او 10 سال و نیم زندان محکوم کرد که در دادگاه تجدید نظر به هفت سال کاهش یافت. او بیشتر دوره خدمت خود را در منطقه ساراتوف، حدود 700 کیلومتری شرق اوکراین، خدمت کرد.

داویدنکو (40 ساله) می گوید: "من سکته کردم و تنها کمک پزشکی که دریافت کردم یک بسته آسپرین بود." هر زندانی اوکراینی باید حداقل دو بار در ماه در سلول انفرادی زندانی می شد.

کیریاننکو و داویدنکو در آگوست 2025 در مبادلات جداگانه زندانیان آزاد شدند و به سرزمین تحت کنترل اوکراین آورده شدند. با رهایی از آزادی، متوجه شدیم که اوکراین در تلاش است تا نیازهای غیرنظامیانی را که از اسارت باز می گردند، برآورده کند.

بسیاری از آنها بی پول و ناخوشایند به شهرهای ناآشنا می‌رسند، جایی که ارائه مزایا، مسکن و درمان‌های پزشکی در بهترین حالت ممکن نیست. افرادی که از بازداشت روسیه آزاد می شوند و از طریق کشورهای ثالث راهی اوکراین می شوند، اغلب نمی توانند به کمیسیون دولتی ثابت کنند که به دلیل موضع طرفدار اوکراینی خود زندانی شده اند و بنابراین نمی توانند به غرامت و سایر طرح ها دسترسی داشته باشند.

لیودمیلا یانکینا، رئیس بنیاد سیویس فورتیس که از زندانیان سابق حمایت می کند، می گوید: «بسیاری از مردم بیرون می آیند و خود را تنها می بینند.

ما به جای دولت عمل می‌کنیم. ما سریع‌تر از دولت حرکت می‌کنیم، سؤالات را بهتر حل می‌کنیم و متأسفانه باید دولت را وادار کنیم تا مسئولیت‌های خود را در قبال این افراد بپذیرد.» اوکراین می گوید هرگز اشغال روسیه را به رسمیت نمی شناسد یا مردم را به رژیمی که از ترور برای پاک کردن زبان، فرهنگ و هویت اوکراینی از مناطق تحت کنترل خود استفاده می کند، رها نمی کند.

زلنسکی این هفته گفت: «این املاک و مستغلات نیست. شما نمی توانید فقط در مورد دو کیلومتر به اضافه، دو کیلومتر منهای صحبت کنید ... این در مورد زندگی مردم، خانه ها، خانه ها است. این در مورد فلوریدا نیست.

ترامپ، مثل همیشه، مدعی است پوتین مشتاق صلح است، اما هیچ چیز در لفاظی های رهبر روسیه نشان نمی دهد که موضع او در ژوئن سال گذشته تلطیف شود، زمانی که او گفت روس ها و اوکراینی ها را یک ملت می داند: «از این نظر، همه اوکراین از آن ماست».

این هفته، پس از مذاکرات ابوظبی، رئیس هیئت روسی از همان سخنرانی نقل قول کرد که در مورد چشم انداز مذاکرات موسوم به صلح صحبت کرد.

ولادیمیر مدینسکی گفت: «همانطور که رهبر ما به وضوح بیان کرد، هر کجا که یک سرباز روسی پا گذاشته است، آن مال ماست.»