این صدای پسر نوشته جان کریدون: روایتی متواضع اما فهیم روایتی غنایی از یک نوجوانی ایرلندی دهه 1970 را تشکیل می دهد.

جان کریدون جوان با اتاقی مملو از ستاره های منچستریونایتد در اولدترافورد ملاقات کرد، با بیورن اولوائوس از آبا یک پیمانه داشت و در فیلم The First Great Train Robbery در کنار شان کانری روی صفحه نمایش ظاهر شد.

با این حال، خاطرات دوم پخش کننده RTÉ به کسی که عمدتا دنبال حکایات افراد مشهور است توصیه نمی شود. همه این برخوردها در بهترین حالت در روایت غنایی، اپیزودیک و بی سر و صدا و هوشمندانه او از نوجوانی ایرلندی دهه 1970 ترسیم شده است.

در عوض، کریدون بر تجربیات جهانی‌تر تمرکز می‌کند که شخصیت اجتماعی اما حساس او را شکل داده است. This Boy’s Voice از جایی که نسخه قبلی این Boy’s Heart (2024) متوقف شد، ادامه می‌یابد و پسر 11 ساله خواربارفروشان شهر کورک به مدرسه علمیه کیلارنی فرستاده می‌شود. "میتونم برم؟" شعار یک خیالباف تنها بود، نگرشی که فرارهای رنگارنگ زیادی را برای او تضمین می کرد.

آنها شامل طفره رفتن از هولیگان های شیللاگ در مسابقات کورک هیبز، قرار ملاقات دوبار با دختران کانادایی در حین تور رسمی ایرلند با نیروهای دفاعی محلی، و چرخاندن رکوردهای دیسکو برای ملوانان مستی هستند که در کلوپ های شبانه بر اثر استفراغ می لغزند.

کریدون با یادآوری یک اثر شکسپیر در خانه اپرای کورک که در آن جمله "من هملت دانمارکی هستم" یکی از مخاطبان را وادار کرد که پاسخ دهد، "تو در سوراخ خود هستی! تو معلمی در بالای میفیلد هستی!"

روایت نوستالژیک او دورانی را تداعی می‌کند که تقریبا همه سیگار می‌کشیدند، چهره‌های اقتدار ممکن است «کف دو پنجه شما را گرم کنند» و یک جوان ۱۹ ساله که از دانشگاه UCC مانند خودش ترک تحصیل کرده بود، می‌توانست با یک چمدان پر از پول نقد قرضی خانه‌ای بخرد.

جالب‌تر از همه، Creedon سازش‌های آشفته‌ای را که نوجوانان باید بین خواستن تأیید والدین و نیاز به آزادی شخصی انجام دهند، می‌کند. زمانی که مادر به موفقیت خود در اینتر سرت ابراز غرور نکرد و پدر تولد 18 سالگی خود را فراموش کرد، عمیقا صدمه دیده بود، قبل از اینکه بخشش متقابل شکاف بین نسلی را پر کند، خانه را با عصبانیت ترک کرد.

This Boy’s Heart نوشته جان کریدون: تداعی غنی و پیچیده از دوران کودکی قابل توجه

به زودی او خود شوهر و پدر شد و به عنوان برنده مسابقه RTÉ برای یافتن گی بیرن دیگری که «دیوانه وار» برای حرفه رادیویی که احتمالا موضوع جلد سوم خواهد بود، مقید به دوبلین شد.

کریدون یک بار در یک مقاله مدرسه ای درباره همکارش فرانک اوکانر، کورکونیایی، نوشت: «وقتی بالغ شدم... مطمئن می شوم که همیشه به یاد می آورم پسر بودن چگونه است. این کتاب متواضع اما فهیم و کاملا دوست‌داشتنی ثابت می‌کند که او به قول خود عمل کرده است.