این مطالعه نشان می دهد که اعتقاد به تغییر بیشتر از خشم سیاسی در مورد نیات رای دادن اهمیت دارد

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

با نزدیک شدن به انتخابات میان دوره ای 2026، رای دهندگان ممکن است همه چیز را از هیجان گرفته تا ترس احساس کنند. اما خشم چگونه می‌تواند انگیزه‌ی فعالیت‌های سیاسی باشد و در نهایت بر افرادی که رای می‌دهند تأثیر بگذارد؟

تحقیقات جدید از دپارتمان ارتباطات دانشگاه ایالتی میشیگان، پیامدهای بسیج غیرخشونت‌آمیز خشم، از جمله ارتباط آن با اقدامات سیاسی و نیات رای‌گیری را مورد بررسی قرار داد. این مطالعه که در PLOS ONE منتشر شد، نشان داد که عصبانیت به طور خودکار به رای دادن تبدیل نمی شود. در عوض، این به کارآمدی یا اعتقادی که مردم می توانند بر یک نتیجه سیاسی تأثیر بگذارند بستگی دارد.

مونیک ترنر، محقق ارشد این مطالعه و استاد و رئیس بخش ارتباطات در کالج علوم و هنرهای ارتباطی MSU، گفت: "خشم همیشه مساوی پرخاشگری یا خشونت نیست. زمانی که افراد برای تغییر موقعیت های خشمگین قدرت پیدا می کنند، احتمال بیشتری دارد که رفتارهای اجتماعی را انجام دهند."

در حالی که تحقیقات موجود نقش ترس و سیاست را بررسی کرده است، کمتر در مورد نقش خشم و سیاست شناخته شده است.

ترنر برای کمک به توضیح اینکه چگونه خشم به تنهایی عمل نمی کند، مدل کنشگری خشم یا AAM را توسعه داد. بلکه با اثربخشی درک شده در تعامل است. در این مطالعه، آنها نوع خاصی از کارآمدی سیاسی داخلی را بررسی کردند: باور به توانایی خود برای مشارکت مؤثر در سیاست.

آنها تقریبا 2000 بزرگسال آمریکایی را پنج هفته قبل از انتخابات ریاست جمهوری 2024 مورد نظرسنجی قرار دادند تا بررسی کنند که چگونه خشم و اشکال مختلف کارآمدی سیاسی با تعهد شرکت کنندگان به فعالیت سیاسی غیرخشونت آمیز و رای دادن آنها ارتباط دارد.

خشم سیاسی می‌تواند فردی را از نظر سیاسی فعال کند، اما محققان دریافتند مشارکت به این بستگی دارد که آیا مردم معتقدند می‌توانند کاری در مورد چیزی که آنها را عصبانی می‌کند انجام دهند و به اینکه هدف، فعالیت یا رأی دادن است.

در میان افرادی که مشکوک هستند بتوانند چیزی را که آنها را عصبانی می کند تغییر دهند، خشم شدیدتر تمایل به فعالیت سیاسی مانند داوطلب شدن برای یک کمپین را افزایش می دهد. با این حال، علیرغم اینکه خشم بالاتر کاتالیزوری برای اقدام است، افرادی که خشم شدید را احساس می کنند علاقه کمتری به رای دادن داشتند.

یافته ها نشان می دهد که خشم به تنهایی به طور انحصاری بسیج نمی شود. بلکه باید با یک مسیر معتبر برای عمل وجود داشته باشد.

متخصصان ارتباطات و کمپین‌های سیاسی باید راه‌های مشخصی را برای مردم ارائه دهند و همچنین ممکن است به تلاش‌های بیشتری برای رای دادن آنها نیاز داشته باشند، زیرا کسانی که عصبانی‌تر بودند کمترین احتمال رای دادن را داشتند. به عبارت دیگر، تکیه بر خشم شدید برای تشویق رأی دادن می‌تواند در میان افرادی که از قبل احساس ناتوانی می‌کنند نتیجه معکوس داشته باشد.

در حالی که خشم می‌تواند وسیله‌ای مهم باشد، این تحقیق وقتی نوبت به درک نقش خشم در سیاست امروز می‌رسد، برای تمرین‌کنندگان ارزش می‌افزاید.

ترنر گفت: درک اینکه خشم یک محرک است، مهم است، اما مطالعه ما توجه را به این واقعیت جلب می‌کند که نوع عملی که افراد انجام می‌دهند به این بستگی دارد که احساس کنند تغییر ممکن است یا خیر.

محققین زیر در این بخش به ترنر پیوستند: الن راینهارت، محقق فوق دکترا. داستین کارناهان، دانشیار؛ و دیوید مارکوویتز، پروفسور ممتاز سرو سرخ.

مونیک میچل ترنر و همکاران، از خشم تا اقدام: اثربخشی رابطه بین خشم و نتایج سیاسی اجتماعی را تعدیل می‌کند، PLOS One (2026). DOI: 10.1371/journal.pone.0358939

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →