"این می توانست تاریخ بسیار متفاوتی داشته باشد": محققان در نهایت شروع به تعیین تعداد افراد بومی در قاره آمریکا کردند که کلمب وارد شد.

هنگامی که کریستف کلمب در 12 اکتبر 1492 وارد قاره آمریکا شد، با بومیان لوکایایی که در جزیره باهامایی که اکنون سن سالوادور نامیده می شود، مواجه شد. کلمب در دفتر خاطرات خود در مورد "تعداد زیادی از مردان" نوشت که در آن روز به او سلام کردند، با او مبادله کردند و درباره گروه های دیگری که در جزایر مجاور زندگی می کردند به او گفتند.

اما در عرض چند دهه پس از ورود کلمب، مردم بومی قاره آمریکا توسط چیزی که اریک وولف انسان‌شناس آن را «مرگ بزرگ» نامید - ترکیبی از بیماری همه‌گیر، جنگ و بردگی که منجر به کاهش سریع جمعیت بومی شد، نابود شدند.

برای قرن‌ها، محققان در تلاش بوده‌اند تا پیش از ورود سرنوشت‌ساز استعمارگران اروپایی، دریابند که چه تعداد از مردم بومی در قاره آمریکا زندگی می‌کردند.

پاسخ به این سوال به طرز شگفت‌انگیزی مبهم بوده است و تخمین‌ها بر اساس سرشماری‌های تاریخی، مکان‌های باستان‌شناسی و ظرفیت حمل زمین در نیمکره غربی بسیار متفاوت بوده است.

تحقیقات اخیر در مورد جمعیت بومیان آمریکا نشان داده است که جمعیت چندین قرن قبل از اینکه اروپایی ها در سواحل آمریکای شمالی ظاهر شوند به اوج خود رسیده است - و اگر اروپایی ها به آن قله رسیده بودند، کل تاریخ این قاره ممکن است متفاوت باشد.

برآوردهای اولیه از جمعیت بومی

مردم حداقل 14000 سال در قاره آمریکا زندگی کرده اند و از طریق منطقه اطراف تنگه برینگ وارد قاره ها شده اند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که این اولین آمریکایی ها به سرعت در سراسر سرزمین های تازه مواجه شده پراکنده شدند. اما آنچه که برای جمعیت بین آن پراکندگی و ورود کلمب اتفاق افتاد ناشناخته بزرگی است. برآوردها از تعداد بومیان ساکن در نیمکره غربی در سال 1492 از 1 میلیون تا 112 میلیون نفر متغیر است.

جورج میلنر، یک انسان شناس در ایالت پن به لایو ساینس گفت: «ما برآوردهای کمی خوبی نداریم. "اعداد در همه جا هستند."

یکی از اولین محققین مدرنی که تلاش کرد تا جمعیت بومی را قبل از کلمب اندازه گیری کند، هنری دابینز، انسان شناس بود. در کتابی در سال 1983، دابینز از تخمین تعداد افرادی که هر نوع منظره می تواند پشتیبانی کند و همچنین سوابق تاریخی اپیدمی های بیماری در قرن شانزدهم استفاده کرد تا به تخمین جمعیت بومی در حدود 112 میلیون نفر برسد - بیش از 100 برابر بیشتر از آن چیزی که برخی کارشناسان قبلی معتقد بودند.

میلنر گفت: «در اصل، دابینز منظره را به حداکثر ظرفیت حمل خود پر کرد، به طوری که همه مکان‌های مشابه از نظر محیطی توسط تعداد یکسانی اشغال شدند. او همچنین این فرض را مطرح کرد که بیماری همه گیر به طور گسترده و جهانی گسترش یافته است، که اگر چشم انداز پر شود، منطقی خواهد بود.

میلنر گفت، اما یک سری تحقیقات باستان شناسی در دهه های 1970 و 1980 نشان داد که قاره آمریکا به طور یکنواخت مستقر نشده است. بنابراین برآوردهای دابینز بسیار زیاد بود.

اگر اروپایی ها سعی می کردند در سال 1000 پس از میلاد در این قاره ساکن شوند، با جمعیت بومی بسیار بسیار بیشتری مواجه می شدند.

رابرت کلی، باستان شناس دانشگاه وایومینگ

سپس محققان با استفاده از تکنیک‌هایی مانند تراکم نسبی قطعات سفال در یک مکان، تعداد ابزار سنگی و پوسته‌ها، تعداد و اندازه خانه‌ها، و روند مرگ و میر ناشی از اسکلت‌های انسان، بر ایجاد تخمین‌های جمعیتی برای مناطق خاصی از نیمکره تمرکز کردند.

در مطالعه‌ای در سال 2019، جغرافی‌دانان 129 تخمین جمعیت را از 82 مطالعه منتشر شده برای مدل‌سازی توزیع نیمکره جمعیت بومی در سال 1492 جمع‌آوری کردند. محققان نیمکره را به هفت منطقه تقسیم کردند - کارائیب، مکزیک، آمریکای مرکزی، قلمرو اینکاها، آمازون، آمریکای شمالی و مابقی به حدود 60 منطقه رسیدند. تخمین آنها برای آمریکای شمالی (کانادای امروزی و ایالات متحده) حدود 3 تا 6 میلیون بود که کمتر از یک سوم برآورد دابینز از 18 میلیون بود.

بومیان آمریکایی در سکونتگاه های بزرگی مانند این یکی در Cahokia Mounds، یک مکان باستان شناسی در نزدیکی سنت لوئیس امروزی، میسوری زندگی می کردند. (اعتبار تصویر: واشنگتن پست/گتی ایماژ) چشم انداز منطقه ای - آمریکای شمالی

مطالعه سال 2019 نشان داد که پرجمعیت ترین گروه ها در نیمکره غربی در سال 1492 آزتک ها بودند که عمدتا در مکزیک امروزی هستند. و اینکاها که در امتداد ساحل غربی آمریکای جنوبی زندگی می کردند.

اما افرادی که از دیدگاه باستان شناسی بیشتر درباره آنها می شناسیم، گروه های بومی در ایالات متحده و کانادا هستند.

در یک مطالعه در سال 2010، میلنر و جورج چاپلین جغرافیدان، داده های شرق آمریکای شمالی را بزرگنمایی کردند و اندازه گروه های تاریخی و اندازه مناطق اشغال باستان شناسی را برای تخمین مکان و اندازه "جمعیت های جمعیت" جمع آوری کردند. با استفاده از این روش، برآورد کلی آنها برای شرق ایالات متحده و جنوب شرقی کانادا حدود 1.6 میلیون نفر بود.

میلنر و چاپلین نوشتند: «تخمین متوسط ​​ما نشان می‌دهد که آمریکای شمالی تقریبا 2.8 تا 5.7 میلیون نفر را در خود جای داده است» یا «بهترین تخمین» 3.8 میلیون نفر در اوایل قرن شانزدهم، قبل از اینکه بیماری‌های اروپایی به طور چشمگیری از اندازه جمعیت بومی کاسته شود.

رابرت کلی، باستان شناس دانشگاه وایومینگ، به لایو ساینس گفت: "اگر می خواهید شروع به تخمین جمعیت های خاص کنید، باید از اقداماتی استفاده کنید که در مناطق مختلف کار می کند." مردم چیزهایی تولید می‌کنند که می‌توان آن‌ها را در همه جا با تاریخ کربن مشخص کرد، زیرا همه مجبور بودند برای گرما و پخت و پز آتش درست کنند.»

زغال سنگ از اجاق گاز یکی از اصلی ترین چیزهای ساخت بشر است که باستان شناسان از آن برای تاریخ گذاری رادیوکربن یک سایت استفاده می کنند. داده‌های رادیوکربن طیفی از تاریخ‌ها را نشان می‌دهد که نشان می‌دهد چه زمانی از هیزم احتمالا استفاده شده است.

در آمریکای شمالی، بسیاری از آن خرماهای کربن 14 از زغال چوب، و همچنین از استخوان های حیوانات و بقایای گیاهان از مکان های باستان شناسی، وارد پایگاه داده های رادیوکربن باستان شناسی کانادا (CARD) شده اند.

در مطالعه‌ای در سال 2009، متیو پروس، جغرافی‌دان در دانشگاه بیشاپ در کبک، و همکارانش، محدوده‌های تاریخ رادیو کربن را در CARD به صورت ریاضی ترکیب کردند تا منحنی واحدی تولید کنند که نشان می‌دهد تاریخ‌های C-14 در طول زمان چقدر رایج بوده‌اند. در آن زمان کارت کارت حدود 25000 رکورد داشت.

از آنجایی که دوره‌های زمانی با افراد بیشتر به احتمال زیاد مواد بیشتری تولید می‌کردند که می‌توانستند تاریخ‌گذاری کربن داشته باشند، شکل منحنی تاریخ رادیو کربن به تیم ایده‌ای درباره زمان افزایش و کاهش جمعیت آمریکای شمالی داد.

آنها دریافتند که جمعیت آمریکای شمالی در حدود 50 سال قبل از میلاد به سرعت افزایش یافته است. و در حدود سال 1150 پس از میلاد به اوج خود رسید. از آن زمان تا زمان تماس با اروپا، جمعیت بومی احتمالا به دلیل افزایش مرگ و میر ناشی از بیماری هایی مانند سل به دلیل تجمع مردم در سکونتگاه های متراکم تر، رو به کاهش بوده است.

در یک مطالعه در سال 2025، کلی و همکارانش منحنی تاریخ رادیو کربن را ایجاد کردند که اوج جمعیت بومی آمریکا را در حدود سال 1150 پس از میلاد نشان داد. (اعتبار تصویر: کلی و همکاران / PNAS) پروس به لایو ساینس گفت: تاریخ 1150 یافته جالبی بود که ما را نیز شگفت زده کرد. من فکر می‌کردم که فقط پس از ورود اروپایی‌ها به 1500 می‌رسد.»

در یک مطالعه در سال 2025، کلی و همکارانش اوج زمانی مشابهی پیدا کردند. در آن زمان، مجموعه داده های CARD به بیش از 100000 تاریخ افزایش یافته بود که این تخمین را قوی تر می کرد.

محققان در این مطالعه نوشتند: «اگرچه در اثر تماس با اروپا ویران شده بود، اما جمعیت بومی به سادگی به اوج خود در سال 1500 میلادی افزایش پیدا نکرد و سپس کاهش یافت. در واقع، آنها شواهدی برای بهبود جزئی در تعداد جمعیت درست قبل از 1500 پیدا کردند.

اما این جمعیت چقدر بود؟ پروس گفت، با ترکیب منحنی تاریخ رادیو کربن با جمعیت اولیه و فاکتورگیری در میانگین رشد سالانه جمعیت، محققان می توانند تعداد افرادی که در آمریکای شمالی زندگی می کنند را در حدود سال 1492 تخمین بزنند.

پروس و همکارانش در مطالعه خود فرض کردند که تعداد انگشت شماری از خانواده های بزرگ - حدود 1000 نفر - حدود 15000 سال پیش به عنوان جمعیت پایه گذار وارد آمریکای شمالی شدند. با این ورودی ها، محققان تخمین زدند که حداکثر جمعیت آمریکای شمالی در سال 1150 حدود 2.5 میلیون نفر بود و در سال 1492 به حدود 1.8 میلیون نفر کاهش یافت.

اما اگر مردم به طور قابل توجهی زودتر از 15000 سال پیش می آمدند - که ممکن است با توجه به شواهدی از مکان هایی مانند White Sands در نیومکزیکو که قدمت آن به 23،000 سال پیش می رسد - یا تعداد بیشتری به آنجا می رسیدند، این ارقام جمعیت حتی بیشتر می شد.

کلی می‌گوید: «اگر اروپایی‌ها سعی می‌کردند در سال 1000 پس از میلاد در این قاره ساکن شوند، با جمعیت بومی بسیار بسیار بیشتری مواجه می‌شدند. در آن زمان، شهر کاهوکیا، نزدیک سنت لوئیس امروزی، 6 مایل مربع (16 کیلومتر مربع) را در بر می گرفت و نزدیک به 20000 نفر جمعیت داشت.

کلی می‌گوید: «آنها می‌توانستند هزاران جنگجو را به میدان بفرستند و این تجربه بسیار متفاوتی برای اروپایی‌ها بود. "این می توانست تاریخ بسیار متفاوتی داشته باشد."

چرا این مهم است؟

انحصاری Live Science Pro

استخوان‌های قصابی شده 13000 ساله جانور عاج دراز که در شیلی کشف شد، شواهد بیشتری از اولین آمریکایی‌های اولیه نشان می‌دهد.

DNA باستانی دودمان مرموز بومی را نشان می دهد که نزدیک به 8500 سال در آرژانتین زندگی می کردند - اما به ندرت با دیگران در تعامل بودند.

دی ان ای نشان می دهد که دودمان بومی باستانی کنفدراسیون بلک فوت به 18000 سال پیش باز می گردد تا آخرین عصر یخبندان

کارشناسان به Live Science گفتند که جمعیت قبل از سال 1492 در ایالات متحده و کانادا بین 2 تا 4 میلیون نفر بوده است. غواصی عمیق باستان شناسی در این منطقه این احتمال را ایجاد می کند که روزی تخمین کامل جمعیت نیمکره غربی انجام شود.

میلنر خوشبین است که در نهایت به این هدف خواهند رسید. او گفت: "آیا این کار در طول زندگی من انجام خواهد شد؟ احتمالا نه." "این کار وقت گیر، پرزحمت و نه به خصوص پر زرق و برق است."

او گفت که با این وجود، جمعیت شناسی کار مهمی است، زیرا می تواند به ما کمک کند تا برای آینده آماده شویم.

میلنر گفت: «جمعیت جهان در طول زندگی من بیش از دو برابر شده است؛ این چیزی است که در وجود بشر سابقه نداشته است. "دانشمندان محیط زیست واقعا در تلاش هستند تا به آنچه در دوره های زمانی طولانی روی داده است نگاه کنند تا طیف وسیعی از آنچه ممکن است در آینده اتفاق بیفتد را به ما ارائه دهند. ما باید تصمیمات آگاهانه ای در مورد نحوه مدیریت چشم انداز خود و سازگاری با این تغییرات بگیریم."

درک تعداد ساکنان بومی در نیمکره غربی در سال 1492 نیز برای درک تاریخ آمریکای شمالی کلیدی است.

پروس گفت: «وقتی اروپایی‌ها آمدند، آمریکای شمالی قاره‌ای خالی نبود. مردم و تمدن‌هایی تقریبا در همه جای قاره آمریکا برای مدت طولانی وجود داشتند. درک این موضوع برای مردم مهم است که وقتی در مورد مسائل آشتی صحبت می‌کنیم و زمانی که به تصدیق زمین می‌پردازیم، این موضوع را درک کنند.»

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.

درباره اولین افرادی که به قاره آمریکا رسیدند چقدر می دانید؟ با اولین مسابقه آمریکایی ما پیدا کنید!