این پهپاد جدید با «سبیل‌هایی» ارائه می‌شود که به آن کمک می‌کند تا در مناطق تاریک یا پر از دود و گرد و خاک مانند میدان‌های جنگ حرکت کند - و وزن آن کمتر از 100 گرم است.

دو سبیل مصنوعی به این پهپاد کوچک حس لامسه می دهد

سنسورهای فشار در پایه ویسکر تماس سطح را فورا تشخیص می دهند

نرم افزار Onboard داده های لمسی را تنها با استفاده از 34 کیلوبایت حافظه پردازش می کند یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه فناوری دلفت در هلند یک پهپاد کوچک ساخته است که از سبیل های مصنوعی برای حرکت در مکان هایی که حسگرهای معمولی درگیر هستند استفاده می کند.

این سیستم به جای دوربین‌ها یا موقعیت‌یابی ماهواره‌ای به تماس فیزیکی متکی است و به هواپیما اجازه می‌دهد سطوح مجاور را از طریق لمس تشخیص دهد.

محققان این فناوری را برای هواپیماهای بدون سرنشین با وزن کمتر از 100 گرم طراحی کردند که در آن افزودن تجهیزات سنجش قابل توجه می تواند به سرعت ظرفیت موجود را مصرف کند.

سبیل های ریز به پهپاد راه دیگری برای احساس محیط اطراف می دهد

این دستگاه دو رشته باریک را در نزدیکی بینی خود حمل می کند که به سمت بالا زاویه دارند و به سنسورهای فشار مینیاتوری زیر آن متصل هستند.

هنگامی که هر یک از رشته ها با جسمی برخورد می کنند، تغییرات فشار اطلاعاتی را ارائه می دهد که به هواپیما کمک می کند موقعیت خود را نسبت به سطوح نزدیک تخمین بزند.

این اطلاعات به پهپاد اجازه می‌دهد تا در اطراف موانع حرکت کند، ارتباط خود را با سازه‌ها حفظ کند و یک نمایش اولیه از فضاهای اطراف بسازد.

این رویکرد از جوندگان و سایر پستانداران الهام می گیرد که از موهای صورت برای حرکت در محیط های محدود با دید محدود استفاده می کنند.

Salua Hamaza، دانشیار تعامل فیزیکی هوایی و هوش تجسمی، گفت: «در اینجا، هدف ما این است که پهپادها را به حس لامسه غنی مجهز کنیم - نه برای دستکاری در هوا، بلکه برای یک مفهوم جدید از ناوبری لمسی.

قبل از اینکه ناوبری لمسی در هواپیماهای کوچک عملی شود، این سیستم باید سبک وزن باشد، به سرعت پردازش کند و انرژی محدودی مصرف کند.

سیستم سنجش تنها با 34 کیلوبایت اجرا می شود

یک مانع اصلی جریان هوا بود، زیرا باد عبوری می تواند به راحتی خوانش سبیل را مختل کند و حسگرهای فشار زیر آنها را گیج کند.

برای حل این مشکل، محققان یک برنامه پردازش سبک نوشتند که تلاطم را از تماس واقعی با سطح در زمان واقعی با دقت میلی متری جدا می کند.

نرم افزار کامل پردازنده تنها 34 کیلوبایت حافظه را اشغال می کند و نیازهای محاسباتی را برای یک سیستم حسگر مستقل به طور غیرعادی پایین نگه می دارد.

نرم افزار ناوبری سنتی که برای پهپادهای بزرگتر ساخته شده است، معمولا به قدرت محاسباتی بسیار بیشتری نسبت به نیاز امروزی این سیستم پردازشگر فشرده نیاز دارد.

Chaoxiang Ye، کاندیدای دکترا و محقق در Deft می‌گوید: «ما می‌خواستیم نشان دهیم که لمس نیازی به هزینه اندازه یا قدرت محاسباتی ندارد.

اندازه کوچک به پهپاد اجازه می دهد تا اطلاعات محیطی را بدون وابستگی به پردازش خارجی تفسیر کند.

این رویکرد برای سریع‌ترین پهپادها مناسب نیست، اما برای واحدهای نجات کوچک، سنجش از طریق لمس ممکن است واقعا ارزشمند باشد.

این دستگاه به ویژه برای محیط هایی که دود، گرد و غبار، تاریکی یا زیرساخت های آسیب دیده می تواند با دوربین ها و سایر تجهیزات نوری تداخل ایجاد کند مفید است.

یکی از کاربردهای بالقوه این پهپاد در ساختمان های فروریخته است که در آن عملیات نجات به دلیل ناپایداری و فضاهای تنگ می تواند دشوار باشد و سنجش هوایی منظم ممکن است غیرقابل اعتماد باشد.

پهپادهای کوچک می توانند با استفاده از تماس فیزیکی برای جمع آوری اطلاعات درباره سازه های مجاور و مسیرهای احتمالی، جلوتر از پاسخ دهندگان انسانی وارد فضاهای محدود شده شوند.

هنگامی که سیگنال‌های GPS در دسترس نیستند یا تفسیر اطلاعات بصری دشوار می‌شود، این سیستم همچنین می‌تواند روش سنجش دیگری را ارائه دهد.

از طریق TomsHardware