"این یک تنظیم بی رحمانه است": چگونه با رفتن فرزندتان به دانشگاه کنار بیایید

لوک بعد از اینکه برای اولین بار پسرش را در دانشگاه رها کرد، غرق غرور و غم شد.

او می‌گوید: «این مانند یک تنظیم بی‌رحمانه است.

بعد از 18 سال که هر روز او را می بینم و از او مراقبت می کنم، خیلی دلم برایش تنگ شده است و واقعا نمی دانم با خودم چه کنم.

مانند سایر والدینی که با آنها صحبت کرده‌ایم، لوک (نام واقعی او نیست) و همسرش مجبور شده‌اند به طور منظم یک گروه فیس‌بوک را برای والدین و مراقبان دارای فرزندانی که در همان محل‌های اقامت زندگی می‌کنند، و همچنین یک نسخه سراسری دانشگاه با بیش از 2000 عضو بررسی کنند.

لوک می‌گوید، در ابتدا حضور در این گروه‌ها برای اطلاعات عملی، به‌ویژه در هفته‌های قبل از رفتن پسرش به دانشگاه، مفید بود. اما حالا دارند اضطراب او را تغذیه می کنند.

"افراد مواردی مانند: "آیا این طبیعی است که وقت زیادی را در اتاق خود بگذرانید؟"، "من نگرانم که دخترم در تلاش برای دوستیابی"، "فرزندم به پیام‌ها پاسخ نمی‌دهد - مردم چند وقت یک‌بار از پیام‌های خود می‌شنوند؟"

همچنین سوالاتی در مورد تدارکات بسته آمازون، درخواست برای قرض گرفتن کاسه غلات و اینکه چه لحافی به فرزندان دیگران داده شده است، وجود داشته است.

لوک فکر می‌کند این نوع گروه‌های رسانه‌های اجتماعی وسوسه او را برای بررسی مکان پسرش در یک برنامه ردیابی "برای اطمینان از اینکه او به اندازه کافی بیرون می‌رود و دوستان پیدا می‌کند" دامن زده است.

از آنجایی که پیام‌ها و تماس‌های او تا حد زیادی بی‌پاسخ می‌مانند، لوک همچنین ویدیوهای ارسال شده در حساب‌های رسانه‌های اجتماعی دانشگاه را تماشا می‌کند، به این امید که بتواند نگاهی اجمالی به پسرش در میان انبوه تازه‌کاران داشته باشد. والدین دیگر نیز با خجالت اعتراف کرده اند که دارند همین کار را می کنند.

در سرتاسر دانشگاه‌ها، برخی از والدین مبتکر انواعی از چت‌های گروهی WhatsApp را راه‌اندازی کرده‌اند که معمولا در زمان حضور کودکان در مدرسه استفاده می‌شود. این گروه‌ها فقط به‌جای پرسیدن پرش‌های گم‌شده و روز PE می‌توانند برای تلاش برای والدین در مسافت‌های طولانی مورد استفاده قرار گیرند.

برخی از والدین می گویند که احساس می کنند مجبورند به طور منظم یک گروه فیس بوک را برای والدین و مراقبان بررسی کنند

رایا الدین، 20 ساله، دانشجوی سال سوم دانشگاه ناتینگهام، می گوید: "گاهی اوقات والدین فرزند خود را به دانشگاه می فرستند و آنها حتی نگران نیستند، اما بعد از آن این گفتگوهای گروهی این نگرانی را ایجاد می کند که ممکن است چیزی اشتباه باشد."

او از چت‌های گروهی واتس‌اپ که توسط والدین دانش‌آموزان سال اول دانشگاهش راه‌اندازی شده است اطلاع دارد و همچنین دیده است که والدین از TikTok برای در میان گذاشتن نگرانی‌های خود در مورد دوست نداشتن فرزندشان استفاده می‌کنند و از والدین دیگر کمک می‌خواهند.

او می‌گوید: «این‌ها مسائلی است که دانش‌آموزان واقعا باید خودشان آن‌ها را کشف کنند، و بهتر است والدین سعی کنند با فرزندشان صحبت کنند تا اینکه فورا با والدین دیگر بپرند».

نشنیدن دائم از فرزندتان لزوما دلیلی برای نگرانی نیست - رایا می افزاید: «آنها ممکن است زمان بسیار خوبی را سپری کنند و جذب زندگی دانشگاهی شوند.

به گفته روانشناس شارلوت آرمیتاژ، گروه های رسانه های اجتماعی والدین می توانند مفید باشند، اما نه زمانی که از آنها برای به اشتراک گذاشتن مشکلات خصوصی، پیگیری حرکات یا پرسیدن سؤالاتی استفاده می شود که دانش آموز قادر به پرسیدن آنها باشد.

"بررسی مداوم، ردیابی یا مداخله ممکن است در کوتاه مدت والدین را آرام کند، اما می تواند به طور ناخواسته با بزرگسالان جوان ارتباط برقرار کند: "من مطمئن نیستم که شما بدون من بتوانید کنار بیایید."

"البته، در جایی که یک نگرانی قابل اعتماد برای محافظت وجود دارد، تغییر قابل توجهی در رفتار، یا خطر شناخته شده برای رفاه آنها وجود دارد، والدین باید اقدام کنند."

آرچی فورد، دانشجوی 19 ساله دانشگاه منچستر، که داستان های والدینی را شنیده است که «ساعت 3 صبح با تلفن همراه می شوند و هفته ای 12 بار با بچه هایشان تماس می گیرند، بخش بزرگی از رفتن به دانشگاه مربوط به مستقل بودن است.»

او فکر می‌کند والدینی که به گروه‌های رسانه‌های اجتماعی روی می‌آورند «بیشتر نگرانی‌های منصفانه‌ای دارند» اما مسائل را به روش اشتباه پیش می‌برند.

او می‌گوید که این گروه‌ها می‌توانند «اتاق‌های پژواک که در آن همه فقط درباره بچه‌هایشان به همدیگر می‌چرخند» باشند، و پیشنهاد می‌کند قبل از شروع دانشگاه با فرزندتان درباره مرزها صحبت کنید.

هر خانواده ای نظرات متفاوتی در مورد اینکه چه چیزی سرسام آور است، خواهد داشت، اما یک دانش آموز نباید این نگرانی را داشته باشد که بین "قطع ارتباط والدین و خراب کردن آن رابطه، یا پاسخ به انبوهی از متن ها در قبل از نوشیدن و دور شدن از موقعیت اجتماعی" یکی را انتخاب کند.

آرچی فورد، ۱۹ ساله، می‌گوید والدینی که به گروه‌های رسانه‌های اجتماعی روی می‌آورند، مسائل را به روشی اشتباه پیش می‌برند

لاورن آنتروبوس، روانشناس کودک، می گوید: نوشتن نامه یا ارسال بسته - بدون انتظار پاسخ - می تواند راه خوبی باشد تا به فرزندتان بفهمانید که به او فکر می کنید، "بدون اینکه احساس تقاضا داشته باشد."

او می‌گوید: شاید زمانی را برای چک کردن با آنها مذاکره کنید، "و آماده باشید که همیشه مکالمه طولانی نداشته باشید."

و هنگامی که با فرزند خود صحبت می کنید، "مطمئن شوید که کنجکاوی شما واقعی است، نه اینکه با نظارتی که انجام می دادید نیمه کاره باشد".

"از قبل دانستن اینکه آنها کجا بوده اند و چه کاری انجام داده اند باعث می شود که یک گفتگوی بی ثمر با آنها و کودکان ایجاد شود - آنها خواهند دانست."

رایا می‌گوید که منتظر است که وقتی به خانه می‌رود به درستی عقب بیفتد.

اگر ماه‌ها را به دقت زیر نظر داشته باشید، ممکن است احساس کنید که واقعا دور نبوده‌اید یا استقلالی به دست نیاورده‌اید؛ ممکن است احساس ناامیدی داشته باشید.»

نیکولا مک‌کلن با دیدن سه فرزندش به دانشگاه، می‌خواهد به والدین اطمینان دهد که کار آسان‌تر می‌شود. او که در چشایر مستقر است، تجربه خود را از "آشیانه خالی بودن" در رسانه های اجتماعی به اشتراک می گذارد.

«این یک تعدیل عاطفی بزرگ پس از سال‌ها زندگی شماست که حول فرزندانتان می‌چرخد، بنابراین باید به خود زمان و اجازه بدهیم تا آنها را از دست بدهیم.

«به این فکر می‌کنم که چقدر احساس گمشده‌ام. من بدون بچه ها نمی دانستم کی هستم.

او می‌گوید: «آنها یاد می‌گیرند که چگونه ترک کنند، اما ما یاد می‌گیریم چگونه رها کنیم.»

نیکولا به جای اینکه انتظار تماس دائمی داشته باشد، "پیام های کوچک بدون فشار" را در گروه خانوادگی خود در WhatsApp ارسال می کند.

"دوستت دارم"، "به تو افتخار می کنم" - چیزهایی که نیازی به پاسخ ندارند."

آنها تقریبا هفته‌ای یک‌بار به‌خوبی می‌آیند، و او یاد گرفته است که اگر از آنها چیزی نشنیده، آن را شخصی نگیرد.

"گاهی اوقات این یک نشانه واقعا خوب است، به این معنی است که آنها با این زندگی جدید که شما تمام این سال ها را صرف آماده کردن آنها کرده اید، ادامه می دهند.

"وقتی آنها خانه را ترک می کنند، از پدر و مادر بودن دست نمی کشی - اما این فرصت را پیدا می کنی که بخش هایی از خودت را دوباره کشف کنی که شاید در طول راه کمی گم شده اند. واقعا چیزهای زیادی برای انتظار وجود دارد."

روانشناس شارلوت آرمیتاژ توصیه های خود را برای کمک به والدین برای مقابله با این مرحله جدید از والدین به اشتراک می گذارد:

قبل از ارسال پست در گروه والدین، دو بار فکر کنید احساس اضطراب، بیچارگی یا طرد شدن طبیعی است، اما این احساسات همیشه نیاز به اقدام ندارند. آرمیتاژ قبل از ارسال پست در یک گروه یا وارد شدن به آن می‌گوید از خود بپرسید: "آیا این یک مسئله ایمنی واقعی است؟ آیا به بزرگسالان جوانم این فرصت را داده‌ام که با آن مقابله کنند؟ آیا به آنها کمک می‌کنم تا توانمندتر شوند یا اضطراب خود را مدیریت کنم؟"

از بررسی و ردیابی مداوم یا مداخله دوری کنید اینها ممکن است در کوتاه مدت شما را آرام کنند، اما می توانند ناخواسته با بزرگسالان جوان شما ارتباط برقرار کنند: "مطمئن نیستم که بتوانید بدون من کنار بیایید." البته، والدین باید زمانی وارد عمل شوند که یک نگرانی حفاظتی یا خطری برای سلامتی فرزندشان وجود دارد

با ارزش ترین پیامی که می توانید بفرستید برای کمک به فرزندتان در زندگی بزرگسالی، آرمیتاژ می گوید با ارزش ترین پیامی که می توانید بفرستید این است: "اگر به من نیاز دارید من اینجا هستم و معتقدم که می توانید این کار را انجام دهید."

آیا شما تحت تاثیر مسائل مطرح شده در این داستان قرار گرفته اید؟

چرا زنان بیشتری بار ذهنی را به دوش می کشند - و چگونه زوج ها می توانند آن را به اشتراک بگذارند

من گروه مادران سمی ام را ترک کردم، زیرا از قضاوت به قدر کافی خسته شده بودم

خانواده ما از هم جدا شدند. اینجوری برگشتیم با هم

چرا من تمام گروه های واتس اپ مدرسه فرزندم را ترک کردم