"این یک چیز مد است، نشان دادن هویت ایرلندی خود": افزایش پیراهن GAA بلفاست

سه‌شنبه شب در بار The Hatfield در خیابان Ormeau پایین بلفاست است.

پرچم های شهرستان GAA از سقف بر روی پیشخوان باشکوه چوب ماهون حکاکی شده با دست در سالن طبقه پایین آویزان است.

استفن کسیدی، یکی از مالکان هتفیلد، پیش از جشن می‌گوید: هفته تازه‌کاران در نزدیکی دانشگاه کوئینز است، و پوشیدن پیراهن باشگاه یا کانتی‌تان «یخ را می‌شکند» و تبدیل به موضوعی برای گفتگو می‌شود.

همیشه اینطور نبود.

در اواخر دهه 1990، منطقه ناسیونالیست اورمو پایین صحنه یک نقطه اشتعال فرقه ای در طول فصل راهپیمایی Orange Order بود.

در هفته‌ای که پس از تقریبا سه دهه بی‌خوابی، مناقشه رژه‌های درامکری شروع شد، یکی از دوستان از ایالات متحده تماس گرفت - ما در سال 1998 در یک خانه مشترک در منطقه دانشجویی هالندز در کنار کوئینز - که از تنش‌های تازه ملتهب شده ناامید شده بودیم.

در آن زمان، درگیری های خشونت آمیز در پس زمینه بن بست جاده گارواگی بین نارنجی مان های پروتستان (و حامیان آنها) و ساکنان کاتولیک جاده پورتادون منجر به تنش هایی در سراسر ایرلند شمالی شد و مغازه ها و میخانه ها را مجبور به تعطیلی زودهنگام در این بخش از بلفاست کرد.

صدای آژیر پلیس در خیابان ما به صدا درآمد و خودروهای زرهی برای جلوگیری از اغتشاشگران و مسدود کردن پل اورمئو با هم رقابت کردند.

امروز، دانش‌آموزان در خیابان راگبی در هولیلندز - خانه کوچک قوطی کبریت ما در گوشه‌ای بود - به سمت دانشگاه کوئینز در آفتاب پاییزی قدم می‌زنند.

دو مرد جوان که قهوه های بزرگ حمل می کنند، پیراهن های کانتی داون و تایرون را به تن دارند.

نگهبانان امنیتی حجیم در ورودی جانبی اتحادیه دانشجویان ایستاده اند، جایی که تا ظهر یک صف در عمق چهار قرار دارد.

در سراسر جاده، صدها دانش آموز از سالن الموود بیرون می ریزند. برق‌های سبز و طلایی پیراهن دونگال در میان جمعیت است.

جاده دانشگاه شلوغ است.

مرد جوانی با پیراهن کری به سمت ساختمان اتحادیه با نمای شیشه ای می رود. با وجود وفاداری های شهرستانی، او اهل شمال است.

این دانش آموز 20 ساله که نمی خواهد نامش فاش شود، می گوید: "من این را نمی پوشم تا نکته ای را بیان کنم. من آن را می پوشم زیرا این چیزی است که می دانم."

در چراغ راهنمایی، یکی دیگر یک جفت شورت داون پوشیده است.

در داخل اتحادیه دانشجویان، Éanna Nig Riabhaigh در حال عضویت در An Cumann Gaelach، انجمن زبان ایرلندی دانشگاه است. او یک پیراهن Antrim که در eBay خریده پوشیده است. او با خنده می گوید: "این 30 پوند (35.20 یورو) بود و من آن را در واقع از کانادا - و من از بلفاست گرفتم."

"فکر می کنم از سال 2000 است. من تناسب اندام را دوست دارم."

Nig Riabhaigh از یک پس زمینه موسیقی می آید و فکر می کند افزایش حضور پیراهن های GAA نیز با فرهنگ پاپ مرتبط است.

او می گوید که بسیاری از افرادی که پیراهن می پوشند، نه بازی می کنند و نه بازی های گیلکی را تماشا می کنند.

او می‌گوید: «این قطعا یک چیز مد است، تلاش برای نشان دادن هویت ایرلندی شما. من فکر می‌کنم این موضوع از نظر فرهنگی در بین جوانان بسیار مهم است.

در اوایل سال جاری، جیمی برایسون، فعال وفادار، از دانشجویان اتحادیه‌گرا خواست تا در پاسخ به حضور پیراهن‌های GAA، تی‌شرت‌های Orange Orders را بپوشند.

او به انجمن های نارنجی دانشگاه گفت: «شما در دانشگاه کوئینز تعداد بیشتری از تاپ های GAA را نسبت به پارک کروک خواهید دید.

او گفت که آنها باید به "جنگ فرهنگی علیه ملی گرایی" در دانشگاه بپیوندند.

کائولان تورلی، دانشجوی حقوق، سرش را به نشانه مخالفت تکان می دهد.

جشنواره Fleadh Cheoil na hÉireann به مدت یک هفته در ماه اوت در بلفاست برگزار شد و شامل گروه های موسیقی وفادار بود. تورلی استدلال می کند: «این اصلا فرقه ای نبود.

دانش‌آموز بلفاست می‌افزاید: "مشکل بزرگ چیست؟ اگر کسی لباس رنجرز بپوشد، من ناراحت نمی‌شوم."

"اگر از کسی که تاپ GAA پوشیده است ناراحت شوید، این نشان می دهد که شما ناامن هستید."

در ماه مارس، همه پرسی با هدف بازگرداندن علائم دوگانه به زبان ایرلندی در اتحادیه دانشجویان پس از حذف آن تقریبا 30 سال پیش، مورد حمایت قاطع رأی دهندگان قرار گرفت.

گروه هیپ هاپ Kneecap از جمله کسانی بودند که از این کمپین حمایت کردند. اعضای انجمن اتحادیه‌گرایان جوان در کوئینز با این اقدام مخالفت کردند و گفتند که این یک "عامل سرد" خواهد بود.

Eoghan Ó Conghaile که بیرون دروازه‌های دانشگاه ایستاده است، می‌گوید که مشتاقانه منتظر نصب تابلوها «به زودی» است.

به دانش آموزی با پیراهن ارمغ روبروی ما اشاره می کند.

Ó Conghaile، چهره «بله» رفراندوم، می‌گوید: «قطعا متوجه شده‌ام که افراد زیادی آن‌ها را می‌پوشند. فکر می‌کنم این نشان‌دهنده تغییر جمعیت‌شناختی است، نه فقط در ملکه بلکه در سراسر شمال.

این همچنین نشان می دهد که GAA اکنون عادی شده است، این ضد فرهنگ متفاوت در جامعه نیست.

در بازگشت به هتفیلد، کسیدی در حال لذت بردن از آرامش قبل از شبی است که در طبقه بالا برای رنگ‌های «باشگاهی و شهرستانی» باز می‌شود.

Bananarama's Cruel Summer از بلندگوهای باری که توسط خانواده اداره می‌شود، به صدا در می‌آید.

پدر مرحوم کسیدی هتفیلد را در اوج مشکلات در سال 1976 خرید.

او اصرار دارد که این مکانی است که از همه استقبال می کند، جایی که هیچ کد لباسی وجود ندارد.

او به روابط آنها با شرق بلفاست GAA اشاره می‌کند، باشگاهی که در دوران کووید در یک پایگاه تاریخی اتحادیه‌گرایان در شهر تأسیس شد.

او می‌گوید: «تعدادی از کارکنان ما برای آن‌ها بازی می‌کردند، آن‌ها افرادی با پیشینه‌های مختلف و ملیت‌های مختلف دارند.

ما از سیاست دوری می کنیم.»