ایوا ماری سنت، ستاره برازنده صفحه نقره ای، در 102 سالگی درگذشت

ایوا ماری سنت، زیبایی اثیری که در اولین فیلم سینمایی خود برای فیلم On the Waterfront برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و سپس به عنوان یک مامور دوگانه در شمال از شمال غربی، تماشاگران را خیره کرد، سه شنبه درگذشت. او 102 سال داشت.

سخنگوی خانواده اعلام کرد سنت سه شنبه در خانه خود در لس آنجلس درگذشت.

در بین دو موفقیت بزرگ خود در فیلم، بلوند درخشان در فیلم A Hatful of Rain با بازی همسر باردار یک کهنه سرباز جنگی و معتاد به مواد مخدر (دان موری) ایفای نقش کرد و در درام Raintree Country با صحنه جنگ داخلی در نقش معشوق داغدار مونتگومری کلیفت برجسته شد. هر دو درام در سال 1957 منتشر شدند.

رزومه او همچنین شامل آن احساس معین (1956) با باب هوپ، خروج (1960) با پل نیومن، روس‌ها می‌آیند، روس‌ها می‌آیند (1966) با کارل راینر، 36 ساعت (1964) و جایزه بزرگ (1966) - هر دو با بازی ریچارد‌پی گارنر (196) و جیمزپی گارنر (196) با بازی ریچارد 196. الیزابت تیلور و ماه تعقیب (1968) با گریگوری پک همبازی هستند.

و او نقش مادر شخصیت Cybill Shepherd را در سریال موفق دهه 1980 ABC Moonlighting بازی کرد.

در سال 1953، سنت در یک تولید زنده از Horton Foote's The Trip to Bountiful برای نمایشگاه تلویزیونی Philco-Goodyear NBC انتخاب شد و فرد کو، تهیه کننده اجرایی، این درام را به برادوی آورد. سنت در هر دو نقش تلما را در مقابل لیلیان گیش در نقش کری واتس بازی کرد و توجه سام اشپیگل و کارگردان الیا کازان را به خود جلب کرد که در آن زمان در حال انتخاب بازیگران فیلم On the Waterfront توسط باد شولبرگ بودند.

آنها از سنت خواستند خطوطی را بخواند و صحنه ای را با مارلون براندو، که قبلا در نقش تری مالوی، بوکسور تبدیل شده بود، بسازد. شیمی آنی بود، اما او متوجه نشد که در بخش آرزوی ادی دویل برنده شده است تا اینکه یک دستیار کارگردان با او تماس گرفت و به او گفت که برای تزیینات لباس ظاهر شود.

سنت برای ایفای نقش دختر کاتولیک باکره ای که تری را متقاعد می کند که موضع بگیرد و چیزی از خودش بسازد، اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را در سال 1955 دریافت کرد. جایزه اسکار او یکی از هشت جایزه ای بود که در آن شب توسط On the Waterfront جمع آوری شد، از جمله بهترین فیلم.

او جایزه را در نیویورک پذیرفت (در آن زمان اسکار دو ساحلی بود)، با "یک شام چینی و چند آبجو" جشن گرفت و دو روز بعد اولین فرزندش، دارل را به دنیا آورد.

سنت در مصاحبه ای در سال 2010 با The Santa Barbara Independent توضیح داد که چگونه کار با کازان بود.

او به یاد می آورد: «اولین صحنه من بالای خانه اجاره ای با قفسه های کبوتر است که کت برادرم را به [براندو] می دهم. کازان مرا به کناری برد و گفت: «حالا، اوا ماری، تو یک دختر کاتولیک هستی که تجربه چندانی با جنس مخالف نداشته‌ای، پس این برای تو وحشتناک است.» او چیزهای واقعا خاصی به شما می‌گفت که باید در مورد آنها فکر کنید، اما من هرگز نمی‌دانستم که او به بازیگران دیگر چه می‌گوید.

او گفت: «پشت هر لانه کبوتر می‌تواند یک حیوان وحشی باشد. می‌خواهم به یاد بیاوری که کجا هستی - تا به حال شب‌ها با یک مرد جوان روی پشت بامی اینطور نبوده‌ای.» او ادامه داد و تمام این تصاویر را به من داد، اما من با خودم فکر می‌کنم: «لازم نیست به من بگویید عصبی باشم، زیرا من از قبل همان صحنه عصبی بود که به شخصیت او کمک کرده بود.» من مجبور نبودم هیچ حیوانی را تجسم کنم.

در تریلر آلفرد هیچکاک شمال به شمال غربی (1959)، ایو کندال سنت (بلوند باحال، به زبان عامیانه هیچکاکی) به مدیر تبلیغاتی راجر تورنهیل (کری گرانت) کمک می‌کند که در حال فرار از آدم‌های خوب و بد در صورت هویت اشتباه است. او متوجه نمی شود که او با یک جاسوس بی رحم (جیمز میسون) طرف است.

هیچکاک معروف است که با او در برگدورف گودمن خرید کرد و به او اجازه داد لباس هایی را که در فیلم می پوشد انتخاب کند.

او در سال 2014 به Vanity Fair گفت: "او در مورد بازیگری صحبت نکرد. او از بیرون با من کار می کرد. موهایم، آرایشم، کفش هایم، جواهراتم، کیفم، دستکش هایم، همه چیز." صدای من و همیشه، در صحنه های من با کری گرانت، مستقیما به چشمان او نگاه کنید، که سخت نبود.

او در اوایل دهه 1970 از پرده بزرگ پرهیز کرد و گفت که هرگز نمی‌خواست یک سوپراستار باشد.

سنت در 4 ژوئیه 1924 در نیوآرک، نیوجرسی به دنیا آمد و در نزدیکی آلبانی، نیویورک بزرگ شد. پدرش شیمیدان تحقیقاتی B.F. Goodrich و مادرش معلم بود. در دبیرستان، او هاکی روی چمن بازی می‌کرد و معلمش نه برای او، بلکه برای خواهر بزرگ‌ترش، آدلاید، حرفه بازیگری درخشانی را پیش‌بینی کرد.

سنت به دنبال خواهرش به دانشگاه ایالتی بولینگ گرین در اوهایو رفت و در آموزش ابتدایی تحصیل کرد. با جرات، او برای یک نمایشنامه مدرسه، کمدی ظاهر شخصی، امتحان کرد و با پخش یک آژیر هالیوود، نقش اول را به دست آورد. او رشته خود را به نمایشنامه تغییر داد.

او به ایندیپندنت گفت: «چیزی در ذهن من شروع شد که مرا به این فکر انداخت که «این واقعا هیجان‌انگیز بود».

در بولینگ گرین، سنت تقریبا «ملکه» همه چیز نامیده شد - دختر رویایی کلاس اول، ملکه ژاکت، و غیره. پس از دریافت مدرک لیسانس، او به نیویورک رفت و مصمم بود به عنوان یک بازیگر زندگی کند. (سالها بعد، بولینگ گرین یک تئاتر پردیس را به نام او نامگذاری کرد.)

در آن زمان، سنت همچنین مدلینگ بود و در استودیوی بازیگران لی استراسبرگ در کلاس‌های آموزشی شرکت می‌کرد و در کنار بازیگران آینده، کارل مالدن و راد استایگر و همچنین جولی هریس و بن گاززارا، یاد می‌گرفت. او در رادیو و تلویزیون فعال شد و روی صابون‌های معروفی مانند Young Dr. Malone و One Man’s Family کار کرد.

بخش‌هایی از مجموعه‌های گلچین تلویزیونی مانند استودیو وان، تئاتر تلویزیونی کرافت و اغلب نمایش فیلکو-گودیر دنبال شد. بازی های خوب او در فیلکو باعث شد که یکی از منتقدان او را «هلن هیز تلویزیونی» خطاب کند و او چند نامزدی امی را به دست آورد.

او نقش ستوان آن ژیرارد را در نمایشنامه مستر رابرتز، که هنری فوندا در آن نقش آفرینی کرد و در برادوی در سال 1948 به نمایش درآمد، برنده شد، اما در حالی که نمایش قبل از انتقال به نیویورک در حال آزمایش بود، جایگزین شد زیرا تهیه کنندگان فکر می کردند که او "بیش از حد بی گناه به نظر می رسید". این به عنوان یک درس ارزشمند در مورد نحوه برخورد با طرد شد.

او پس از ایفای نقش مقابل جورج سگال در فیلم Loving (1970) مامور خود را اخراج کرد و کار سینمایی خود را کاهش داد و تصمیم گرفت بر روی بزرگ کردن دارل و دخترش، لورت، با همسر فقیدش، کارگردان و تهیه کننده جفری هیدن، که در متروی نیویورک با او آشنا شد و در سال 1951 ازدواج کرد، تمرکز کند.

او اغلب هنگام فیلمبرداری در خارج از کشور، مانند فیلم Exodus و Grand Prix، تمام خانواده را با خود می برد. در طول تولید دومی، سنت در آوریل 2018 در جشنواره فیلم کلاسیک TCM به یاد آورد، او به زنی که از فرزندانش مراقبت می کرد گفت آنها را برای صحنه غم انگیز پایانی به صحنه فیلمبرداری نبرد - اما اشتباهی مرتکب شد و آنها آنجا بودند.

او گفت: «دخترم فکر می‌کرد که من واقعا دارم جیغ می‌زنم و ایو مونتان [در نقش راننده ژان پیر سارتی] واقعا مرده است. او اکنون 60 ساله است و من هنوز افکار وحشتناکی درباره آن روز دارم.»

سنت برای کارش در چگونه غرب برنده شد (1977) و تله فیلم تاکسی 1978 نامزدهای امی دریافت کرد. (این فقط مارتین شین به عنوان یک راننده تاکسی و سنت به عنوان مسافر او است) و او در سال 1990 برای بازی در نقش یک زن فضول در اقتباس NBC از دومینیک دان از People Like Us برنده شد.

سنت همچنین در نمایشنامه‌ای از واینزبورگ، اوهایو در سانتا باربارا (او خانه‌ای در آن منطقه داشت) به سرپرستی همسرش بازی کرد، سپس با تهیه‌کننده به تورهای ملی رفت.

او برای اولین بار پس از بیش از یک دهه به عنوان مادر تام هنکس در Nothing in Common (1986) به سینما بازگشت. اخیرا، او در فیلم Don't Come Knocking (2005) نقش مادر سم شپرد را بازی کرد، در فیلم Superman Returns (2006) مارتا کنت بود، در سریال Winter's Tale (2014) آکیوا گلدزمن ظاهر شد و برای سریال Nickelodeon The Legend of Korra صداپیشگی کرد.

این بازیگر بسیاری از یادگاری های خود را به کتابخانه مارگارت هریک آکادمی اهدا کرد.

علاوه بر فرزندان او، بازماندگان شامل نوه‌های او، الی، استلا، تایلر و مالی، و نوه‌های او، آرلو و فینلی هستند.