بازدید غیرمعمول روبیو از هند نشانگر تغییر پارادایم در روابط هند و ایالات متحده است.

از زمان روی کار آمدن دومین دولت ترامپ در فوریه 2025، دهلی نو برای یافتن راهی برای مقابله با خلق و خوی دائما نوسان در واشنگتن تلاش کرده است. اگرچه در برخی مواقع به نظر می رسید که مشارکت استراتژیک در حال ظهور بین این دو در کانون توجه قرار گرفته است، اما در اغلب موارد، به نظر می رسد دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، تمایل بسیار کمی به هند نشان داده است، علیرغم روابط زناشویی معاون رئیس جمهور او با این کشور.

تعرفه های تحمیل شده بر هند – زمانی یکی از بالاترین ها برای کشورهای هدف بود – و عدم دستیابی به یک توافق تجاری با وجود مذاکرات طولانی، از جمله عوامل تحریک کننده زیادی است که در این رابطه نفوذ کرده است. فراتر از هر چیز دیگری، این واقعیت تلخ وجود دارد که در محاسبات واشنگتن، هند تنها در حدی اهمیت دارد که بتوان به طور اپیزودیک در برابر چین بازی کرد. در این زمینه، ایالات متحده

سفر دو روزه مارک روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا به هند در 20 تا 21 اکتبر، ممکن است پیشرفت مثبتی را که دهلی نو به طور جدی به دنبال آن بود، ارائه نکرده باشد و در عوض، خطوط مشارکت استراتژیک در حال تغییر و ماهیت نامنظم سیاست خارجی ایالات متحده تحت ترامپ 2.0 را برجسته کند. روبیو یک پروتکل را شکست. اولین توقف او بمبئی، پایتخت مالی هند بود. در نتیجه، هیچ ملاقاتی بین او و نخست وزیر نارندرا مودی صورت نگرفت که اگر او دهلی نو را در برنامه سفر خود قرار می داد، یک نتیجه قطعی بود.

در بمبئی، او با دو مدیر ارشد صنعتی کشور ملاقات کرد: گوتام آدانی از گروه آدانی و ن. چاندراسخاران از گروه تاتا. اس. جایشانکار، وزیر امور خارجه هند، که اخیرا نارضایتی خود را از ایالات متحده اعلام کرد، برای دیدار با روبیو و همچنین دیدار با عبدالله بن زاید، وزیر امور خارجه امارات، به بمبئی رفت. اینکه وزیر امور خارجه ایالات متحده می تواند در زمان حضور در هند محل ملاقات خود با همتای هندی خود را تعیین کند، مورد انتقاد احزاب مخالف قرار گرفته است. همچنین کاملا با ارزیابی در حال ظهور که ایالات متحده

استراتژی جدا از هر گونه محاسبات قانع کننده است، و به جای واکنش سریع به هوس ها و خیالات یک رهبر معامله گر پاسخ می دهد. پس از این دیدارها - به صورت دوجانبه بین جیشانکار و روبیو، دیگری بین جیشانکار و بن زاید و در نهایت هر سه با هم - یک بازخوانی همکاری صادر شد. دو ابتکار مهم شامل هر سه کشور: I2U2 و کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه (IMEC) به طرز عجیبی غایب بودند. I2U2 توسط سه کشور به همراه اسرائیل در سال 2021 تشکیل شد و IMEC در سال 2023 اعلام شد.

هر دو پروژه به دلایل مختلف از جمله جنگ در ایران متوقف شده اند. جمع بندی جایشانکار از نشست سه جانبه به عنوان "تبادل مفید دیدگاه ها در مورد انرژی، اتصال و تحولات معاصر" نشانگر واضحی از نتیجه محدود این مذاکرات بود و تنها به طرح سوالاتی در مورد نیات ایالات متحده کمک کرد. روبیو و سفیر ایالات متحده در هند، سرجیو گور، سعی کردند در حین پیش بینی آینده هند و ایالات متحده، خوش بینانه به نظر برسند. معامله تجاری روبیو گفت که این قرارداد که گفته می شود 99 درصد کامل شده است، ممکن است تنها "هفته ها" تا امضای امضا شود.

این نوع سیگنال دهی زمانی در ارتباطات دولت ترامپ سختگیرانه است، اما به طور کلی ارتباط کمی با زمان واقعی دارد. روبیو در واقع همان کلمات را در 4 ژوئن هنگام شهادت در کمیته روابط خارجی سنای ایالات متحده بیان کرد. او تقریبا 20 هفته پیش گفت: «ما می‌توانیم مذاکرات در مورد توافق تجاری خود را که فکر می‌کنیم چند هفته تا رسیدن به آن فاصله داریم، به پایان برسانیم». آخرین بیانیه اطمینان بخشی در بحبوحه ارزیابی های بدبینانه هند از جمله ارزیابی وزیر دارایی این کشور منتشر شده است.

وزیر نیرمالا سیتارامان طی سخنانی در نشست رهبران مونیخ در 5 اکتبر گفت: «مذاکرات همچنان ادامه دارد، اما ما می‌خواهیم باور کنیم که هر دو طرف به نقطه‌ای رسیده‌اند که فراتر از آن دادن یا گرفتن ممکن است بسیار دشوار باشد.» پیش‌بینی 20 اکتبر ترامپ درباره یک توافق تجاری «بسیار متفاوت» با هند، فضای دوگانگی پیرامون آینده این توافق را پاک نکرده است. ایستگاه دوم و نهایی روبیو جامناگار در ایالت گجرات در غرب هند بود تا از پالایشگاه صنایع ریلاینس برای گفتگو در مورد همکاری انرژی و فشار بر واردات نفت سنگین هندی بازدید کند.

نفت خام نزوئلا مورد دوم ممکن است به قلب واقعی این دیدار اشاره کند: جستجوی راهی برای مشارکت هند در سیاست خارجی معاملاتی ایالات متحده از طریق ارائه فرصتی به بازیگران هندی منتخب برای سود بردن از مسائل مالی مشکوک سرمایه گذاری هایی مانند ونزوئلا. جامناگر که دارای زیرساخت های تخصصی با ظرفیت بالا است که برای فرآوری نفت خام سنگین ونزوئلا با سولفور بالا و ضخیم مورد نیاز است، همچنین بزرگترین مجتمع پالایشگاهی جهان است. بنابراین، یک معاوضه دیگر از این سفر نیز می‌تواند ارائه دلیلی برای ادعای روبیو باشد، درست قبل از ایالات متحده.

در میان مدت، کاهش قریب الوقوع از قیمت بالای گازوئیل و انرژی داخلی وجود دارد. صنایع Reliance به رهبری موکش آمبانی نیز چشم انداز چنین همکاری نزدیکتری را پذیرفته است. روبیو و همسرش مورد استقبال کل خانواده آمبانی، متشکل از همسر موکش، پسران، دختران و همسرانشان قرار گرفتند.

روبیو جدا از بازدید از مجتمع پالایش نفت و مرکز تولید انرژی پاک در حال ظهور Reliance، از وانتارا، یک مرکز بحث برانگیز نجات و حفاظت از حیات وحش که توسط یکی از پسران موکش آمبانی سرپرستی و رهبری می‌شود، بازدید کرد. اگرچه روبیو سفر خود را به‌عنوان اقدامی برای تقویت روابط تجاری دوجانبه توضیح داد، اما به نظر می‌رسد محور این سفر بیشتر بر سیاست داخلی آمریکا متمرکز است، جست‌وجو برای نقاط گفتگوی میان‌مدت با جلب نظر خریداران جدید و بازارها برای افزایش تولید نفت ونزوئلا.

علیرغم وضعیت مالی مبهم کل فرار ونزوئلا - به طور گسترده گزارش شده است که هیچ حسابداری عمومی در مورد اینکه سود نفت ونزوئلا به کجا می رود وجود ندارد - Reliance Industries همچنین در حال برنامه ریزی برای سرمایه گذاری در یک پالایشگاه جدید در تگزاس است که گور در توییتر نوشت: «فرصتی برای گسترش ایالات متحده است.

تولید انرژی و ایجاد اشتغال». در واقع، روبیو در طول این دیدار، هند را "ابر قدرت پالایشگر جهان" نامید. این موسیقی برای رسانه‌های هندی منتخب متعلق به صنایع Reliance بود که دو برابر شد تا جایی که هند که 89 درصد انرژی مورد نیاز خود را از کشورهای مختلف وارد می‌کند، چهارمین صادرکننده بزرگ فرآورده‌های نفتی تصفیه شده است. آنچه هند از توافق احتمالی بین صنایع Reliance و ایالات متحده به دست خواهد آورد، مشخص نیست. در صورت تغییر مجدد سیاست های ایالات متحده، چه کسی این هزینه را متحمل خواهد شد، یک سوال بی پاسخ باقی مانده است.

با توجه به این واقعیت که ایالات متحده در حال حاضر گازوئیل روسیه را بر خلاف میل کنگره ایالات متحده وارد می کند - با ترکیب آن در عرض چند هفته - به نظر می رسد که سؤالاتی را در مورد منطق پشت قرار دادن واردات نفت خام روسیه از دهلی نو تحت اسکنر دائمی و تحریم های احتمالی ایجاد کند. برای چندین دهه، هند با همکاری استراتژیک، دفاعی و فناوری به عنوان هسته اصلی مشارکت خود با ایالات متحده برخورد کرده است.

اما تحت ترامپ 2.0، این رابطه به عنوان یک معامله مبتنی بر تجارت و انرژی در حال تغییر است و هند اکنون به عنوان خریدار، پالایشگر و بازار در نظر گرفته می شود. برنامه سفر روبیو، که از راهروهای قدرت برای اتاق های هیئت مدیره و یک پالایشگاه صرف نظر کرد، این موضوع را کاملا روشن کرد. اینکه آیا رقصیدن با لحن آمریکایی یک استراتژی محتاطانه برای هند است یا نه، باید دید زیرا معامله گرایی به تدریج در حال از بین بردن آن چیزی است که می توانست شراکت استراتژیک تعیین کننده قرن بیست و یکم باشد.