بازسازی جک چمبرز

بودجه این هفته قبلا در یک اینچ از عمر خود در این صفحات و جاهای دیگر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، اما جنبه ای که کمتر مورد توجه قرار گرفته است این است که چگونه ثروت سیاسی جک چمبرز، وزیر هزینه های عمومی را احیا کرده است.

چمبرز که در سال گذشته توسط جیم گاوین همه‌چیز تقریبا به شدت آسیب دیده بود و تی‌دی‌های فیانا فایل را روی سرش می‌کشیدند، چمبرز - طبق بررسی‌هایی که از چندین چهره آگاه در سطوح مختلف حزب داشت - جایگاه و اقتدار خود را در فیانا فایل و دولت در نتیجه مدیریت فرآیند بودجه احیا کرده است.

در حالی که او به عنوان یک مدعی رهبری بازیابی نشده است (به هر حال، هنوز) سهام او در این آخر هفته بالاتر از مدت زمان طولانی است. حتی برخی از فیانا فایل TD که می‌خواستند بودجه سخاوتمندانه‌تری داشته باشند که بتوانند در حوزه‌های انتخابیه بفروشند، ارزیابی خود را از چمبرز با این جمله آغاز می‌کردند: «به انصاف او...» یکی از پشتیبان‌ها گفت که در حزب پارلمانی «تحسین بزرگی» از او وجود دارد.

قدردانی چمبرز شامل برخی از همکارانش در کابینه نمی شود که آنها فکر می کنند در طول هفته های مذاکرات بودجه بی رحمانه با آنها برخورد کرد. در جلسات شکایت از وقاحت شخصی و بالادستی وجود دارد. کهنه سربازان با غصه رفتار پاسکال دونوهه را در کنار تخت به یاد آوردند و مقایسه های مطلوبی با دکتر چمبرز انجام دادند. خروج پس از هشت دقیقه توسط Patrick O'Donovan در طول یک مسابقه دو طرفه با مزاج گرم کاملا مستند بود، اما افراد دیگری بودند که تمایل داشتند همین کار را انجام دهند.

چمبرز در طول این فرآیند هیچ دوستی پیدا نکرد - خوب، به هر حال هیچ دوست جدیدی پیدا نکرد و ممکن بود چند نفر را از دست داده باشد.

اما کار او این نیست که با وزیرانی که به دنبال پول هستند دوست شود. این است که از مالیه عمومی محافظت کند و از افزایش مخارج عمومی جلوگیری کند - هزینه‌هایی که همکارانش بی‌پایان خواستار آن هستند. او در این هفته موفقیت متوسطی در آن جبهه داشت. نکته قابل توجه دقیقا به این دلیل است که حوزه انتخابیه برای احتیاط و خویشتن داری در سیاست ایرلند بسیار نادر است.

با این حال، بیایید زیاده‌گویی نکنیم: همانطور که شورای مالی اشاره کرده است، بودجه به جای پس‌انداز کردن آن‌ها برای زمان‌های کمتری که مطمئنا در مرحله‌ای در پیش است، به روند خرج کردن بیشتر درآمدهای مالیاتی شرکت ادامه داد. ما ممکن است از داشتن سیاستی که برای ایستادن به بودجه 10 میلیارد یورویی نیاز دارد پشیمان شویم. بهتر است که کل فرهنگ سیاسی ما با دکترین مک‌کریوی مبنی بر اینکه چه زمانی آن را داریم توسط جیسوس-ما خرج می‌کنیم، پیوند نخورده باشد. اما اینطور است و بعید به نظر می رسد در آینده نزدیک تغییر کند.

بنابراین دستاورد چمبرز در پایبندی به محدودیت 6 درصدی شایسته تقدیر است. آیا افزایش 5 درصدی یا افزایش 4 درصدی، با وجود مشکلات سیاسی که ممکن است ایجاد کند، در بلندمدت بهتر بود؟ بله. اما این بدان معنا نیست که ما نباید تشخیص دهیم که رشد هزینه‌ها در سال‌های اخیر به طور معمول بیشتر از امسال بوده است، حتی در دوران سنت پاسکال محتاط.

یکی از نارنگی‌های وزارت دارایی، کهنه‌کار با بودجه‌های زیاد، پر از تحسین بود: «او آن را بسیار خوب بازی کرده است.» یکی دیگر از منابع داخلی از او صحبت کرد که "خط نگه داشته" برای هزینه های آخر هفته، زمانی که از همه طرف ها (از جمله برخی از رهبران حزب) فشار وجود داشت تا اجازه دهند محدودیت 6 درصد کمی کاهش یابد.

چالش فوری برای او در حال حاضر به حداقل رساندن برآوردهای تکمیلی برای ادارات بیش از حد هزینه در پایان سال جاری و حذف آنها در سال آینده خواهد بود. این یک راه دور است، اما او اعتبار زیادی در ماه های اخیر ایجاد کرده است و این باعث ایجاد سرمایه سیاسی او شده است.

آیا این باعث می شود که هر زمان که مایکل مارتین می رود، مدعی رهبری باشد؟ آه نه به هر حال در این مرحله نه. اما احتمالا به این معنی است که هر کسی که رئیس فیانا فایل باشد، هنگامی که دفتر Taoiseach به Fine Gael در نوامبر سال آینده تغییر می کند، چمبرز را به عنوان وزیر دارایی منصوب می کند. در یک سطح بسیار ابتدایی، شما باید بتوانید صلاحیت خود را در دولت نشان دهید. تعیین هدف 6 درصدی خود در ژوئیه و دستیابی به آن در اکتبر این کار را انجام داده است.

این احتمال وجود دارد که ایرلند از این دوره شکوفایی به عنوان یک فرصت از دست رفته پشیمان شود

علی‌رغم تلاش‌های اودونوان، چمبرز بودجه‌ای را ارائه کرد که مشکلات سیاسی ایجاد نکرد. اما همه اینها در یک پس زمینه سیاسی کمی عجیب و غریب اتفاق می افتد. در حالی که رتبه‌بندی‌های کم‌خونی در نظرسنجی‌ها و تشویش عمومی در مورد هزینه‌های زندگی، وزرا را نگران می‌کند، دولت احساس تسلط خود را حفظ کرده و به ایجاد شرایط سیاسی ادامه می‌دهد. پیشنهادهای بودجه اپوزیسیون همگی شامل مالیات و صرف مبالغ بسیار بیشتر بود و انتقادات این هفته از بودجه همگی حول شکایت هایی بود که دولت به اندازه کافی در حوزه های مختلف هزینه نکرده است.

من مطمئن نیستم که این رای دهندگان میانه را متقاعد کند - که از هزینه های زندگی رنج می برند اما از اسراف مالی عصبی شده اند - که یک دولت جایگزین قابل دوام در انتظار وجود دارد.

Sinn Féin به طرز عجیبی آرام گرفته است، و به عقب‌نشینی‌های راحت پوپولیسم اقتصادی و ایرلندیسم متحد می‌رود. مری لو مک دونالد در پایان سخنرانی بودجه خود، لحن کمی عجیب داشت و اذعان کرد که در حال حاضر یک دولت متفاوت «می تواند واقعا دور به نظر برسد». او از مردم خواست: "تسلیم نشوید. امید خود را از دست ندهید." انگار داشت با خودش حرف میزد.

حزب کارگر و سبزها آب را زیر پا می گذارند. ایرلند مستقل و آئونتو در نظرسنجی‌ها لحظاتی را سپری می‌کنند، و سوسیال دموکرات‌ها نیز در طرف دیگر این طیف هستند. اما به نظر می رسد که مستقل ها دولت را نوعی توطئه علیه مردم ساده ایرلند می دانند.

سوسیال دموکرات‌ها نشانه‌های کمی از آمادگی برای سازش‌های سخت قدرت در زمانی که به انتخاب‌های دشوار نیاز است نشان می‌دهند. آنها در اولین بودجه خود چه تعداد TD را از دست خواهند داد؟

بنابراین این جایی است که ما هستیم: دولت منفور است اما با همه چیز پیش می رود. بودجه ایستا نزدیک به 10 میلیارد یورو هزینه دارد. اپوزیسیون شکست خورده و بی جهت است. اما اگر سیاست راکد به نظر می رسد، گول نخورید: همیشه در حال حرکت است. یک سال پیش، چمبرز مرده بود. حالا او بلند می شود. سیاست هرگز ساکن نیست. همه روی انگشتان خود بمانید.